Mag-log in“ที่คลับมีกฎว่าห้ามพนักงานของที่คลับรับงานเสริมที่อื่น” สุดท้ายเขาก็ต้องยอมบอก ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่ได้ทานข้าวกันสักที “กฎอะไรกันเนี่ย งั้นก็แสดงว่าที่เธอดูลนๆ เพราะมีกฎแบบนี้สินะ เธอต้องคิดว่าพี่เป็นพี่ไนต์แน่” ประโยคแรกคล้ายเป็นการบ่นกับตัวเองมากกว่า ก่อนจะคาดเดาสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อก
“ไม่ได้หมายถึงไวน์” “แล้วหมายถึงอะไรคะ?” “…” ไร้คำตอบจากนิกซ์ มีเพียงสายตาคมที่ตอนนี้จ้องมองคนรักด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างไม่ปิดบัง บอกเป็นนัยๆ ว่าสิ่งที่บอกว่าไม่พอนั้นเขาหมายถึงอะไร “คนหื่น!” นิวเยียร์ที่เห็นสายตาของคนตัวสูงมองมาอย่างเจ้าเล่ห์ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดว่านั้นหมายถึงอะไร
ร้านที่ตั้งอยู่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู คือสถานที่ที่นิกซ์เลือกพาภรรยาสาวคนสวยมาดินเนอร์ในค่ำคืนนี้ “อากาศดีจัง” นิวเยียร์เอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อขึ้นมาถึงร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าที่เปิดโล่งแล้วได้สัมผัสกับบรรยากาศยามค่ำคืนที่สดชื่น “พี่ว่ามันเย็นเกินไปสำหรับชุดที่เธอใส่มานะที่รัก” นิกซ์ที่ได้ยินคนตัวเล็กบ
“หายนอยด์รึยัง” “หายแล้วค่ะ” “ไปดินเนอร์กันไหม” “ตอนนี้เหรอคะ?” นิกซ์พยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่นิวเยียร์จะฉีกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าตามพร้อมตอบตกลง “ไปค่ะ งั้นนิวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็รีบลุกจากตักแกร่งของสามีไปเปลี่ยนชุดใหม่ทันที ก็นานๆ ทีจะได้มีเวลาอยู่กันสองต่อสองแบบนี้นานๆ
เดินทางกลับถึงอังกฤษนิกซ์ก็ต้องแยกตัวออกไปจัดการกับเรื่องงานของตัวเองทันที เพราะสัปดาห์หน้าจะต้องพาภรรยาสาวคนสวยไปฮันนีมูนหลังจากแต่งงาน จริงๆ แล้วเขามองว่ามันไม่ได้สำคัญที่จะต้องมีการฮันนีมูนหลังแต่งด้วยซ้ำ แต่พ่อแม่เขารวมถึงพ่อแม่ของนิวเยียร์พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากให้เขาและเธอมีเวลาพักผ่อนกันส
วันต่อมา… นิกซ์และนิวเยียร์พาลูกๆ มาส่งให้กับคุณปู่คุณย่า เพราะวันนี้เป็นวันคี่ ส่วนพรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าก็ต้องพาเด็กๆ ไปส่งให้คุณตาคุณยายที่รับดูแลหลานๆ ในวันคู่ เป็นการช่วยกันเลี้ยงหลานที่วุ่นวายดีไม่น้อย แต่เพราะนั่นคือความสุขของทุกคน คนที่เป็นพ่อแม่อย่างนิกซ์และนิวเยียร์จึงไม่ได้ขัดอะไร เพราะก
นิกซ์ขยับตัวนั่งหลังตรง จ้องมองไปที่ใบหน้าสวยที่ดูผิดหวังของคนตัวเล็ก ก่อนจะเอื้อมมือดึงมือเธอเบาๆ จนคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเสียหลักล้มลงบนตักของเขา ฟุ่บ! คนตัวเล็กที่ถูกดึงให้นั่งลงบนตักแกร่งไม่ได้คิดถอยหนีหรือบอกให้เขาปล่อย แต่เธอกลับรีบก้มหน้าลงซบไหล่กว้างอย่างกลัวว่าเขาจะผลักออกห่าง มือเล็กส
นิวเยียร์นั่งชะเง้อคอมองไปที่ประตูบ้านอย่างรอคอย รอว่าคนที่ใจเธอเฝ้าโหยหาเขาจะมาหาเธออีกไหม ตั้งแต่วันที่นิกซ์มาส่งเธอที่บ้านเมื่อหลายวันก่อน หลังจากที่พ้นวันนั้นเขาก็หายเงียบไปเลย ไม่ติดต่อเธอมา ไม่มาให้เธอเห็นหน้า เหมือนกับว่าเรื่องราวในระยะเวลาที่เธอได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขาเป็นเพียงแค่ความฝัน ที่พอต
7:50 pm นิกซ์เดินเข้ามาภายในโรงแรมที่พักของตัวเองด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า หลังจากที่เขาโหมเคลียร์งานมาหลายวันเพื่อให้เสร็จทันกำหนดเดิม เพราะพรุ่งนี้เขาต้องกลับแล้ว มือหนายกขึ้นบีบนวดต้นคอตัวเองไปพลางขณะที่เดินเข้าประตูโรงแรมไป “คุณนิกซ์คะ” เสียงเรียกชื่อเขาที่ดังมาจากแผนกต้อนรับของโรงแรมหรู
“นี่เธอไม่รู้ว่าฝนตก?” “ก็…” เมื่อไม่รู้จะตอบกลับยังไงก็ได้แต่ยืนมองซ้ายมองขวา เธอเองก็ลืมไปว่าตอนนี้ฝนตก แถมยังตกหนักอีกด้วย แต่ด้วยความที่อยู่ในบ้านเลยไม่ได้ยินเสียงของฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก นิกซ์มองคนตัวเล็กที่ทำทีเป็นมองซ้ายมองขวา ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้พอดีที่เห็นหน้าเธอ “ยืมแล็ปท็อปห







