เข้าสู่ระบบด้านมะปรางหลังจากที่รามปล่อยให้ปากของเธอเป็นอิสระแล้วนั้น!! ตุบ !! มือเรียวทุบเข้าที่หน้าอกหนาไปอีก 1 ที นัยน์ตาทั้งสองคู่ประสานเข้าหากัน แต่รามไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของเธอ ริมฝีปากเรียวเล็กเม้มเข้าหากันด้วยท่าทีโกรธจัด“เธอจูบฉันเอง ฉันจะถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่เธอตั้งใจมอบให้ฉัน จูบกับเธอ...” ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกรอยยิ้มให้กับเธอ มะปรางได้แต่จ้องหน้าเขา“มันเป็นอุบัติเหตุ”“ฉันถือว่าเธอจงใจ” เธอขี้เกียจเถียงกับเขา“นี้นายปล่อยฉันนะ” รามกอดมะปรางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“เลิกเรียกฉันว่า นาย ฉันเป็นพี่ชายเพื่อนสนิทเธอ” รามจ้องหน้ามะปราง“นาย...” ยิ่งมะปรางไม่ยอมเรียกเขาดีๆ รามกับนิ่งบดขยี้ริมฝีปากลงอย่างหนักอีกครั้งและอีกครั้ง ด้านมะปรางที่ไม่ทนกับคนนิสัยประเภทนี้ อยากจะแหกปากขึ้นมาแต่ติดที่ว่าฉันทับอยู่บนตัวเขา ถ้าใครมาเห็นสภาพฉันกับเขาตอนนี้คงไม่ดีแน่ ภาวนาอย่าให้ใครมาเจอเลย“เรียกอีกสิ ถ้าเรียกไม่ถูกใจ โดนอีกแน่” มะปรางจ้องรามด้วยสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ ฉันอยากข่วนหน้าหล่อๆ นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของนายนี้นะ เขาจะเอาเปรียบฉันไปถึงไหน เจอกันแต่ละทีต้องให้มีเรื่อง ซวยจริงไรจริง“ว่าไง จะเรี
ด้านมะปรางหลังจากที่ออกมาจากโต๊ะของรามแล้วนั้น“มะปราง แกรู้จักกับพี่รามเหรอ” ขณะที่นั่งอยู่กันอีกโต๊ะ โรราเอ่ยด้วยสีหน้าสงสัย เพราะท่าทีของรามและมะปรางนั้นเหมือนพวกเขาสองคนรู้จักกันมาก่อน“หรืออิพี่รามจีบแก” มะปรางที่ยกแก้วบรั่นดีขึ้นมาดื่มนั้น ถึงกับแทบสำลัก“เหอะ...พี่ชายแกนี้นะ จีบฉัน ไม่ใช่ ฉันไม่เคยรู้จักเขามาก่อน” มะปรางเถียงคอตั้ง ถึงเธอและนายนั้นจะเคยมีเรื่องราววุ่นวายชวนให้ปวดหัวเม้าท์ทูเม้าท์กันมาแล้วก็เถอะ โรราไม่ควรรู้เรื่องนี้“เฮ้ย...ถ้าแกตอบแบบนี้ ฉันค่อยยังชั่วหน่อย” โรราเอ่ยเสียงใส“คือไร เหมือนแกจะหวงพี่ชายมากเลยนะ พี่โรมก็หล่อเบ้าหน้าฟ้าประทาน ส่วนพี่รามหล่อจึ้ง หล่อตะโกนเฟรนลี่มีเสน่ห์งานดีไม่ไหว” ข้าวตังเอ่ยด้วยสีหน้าเปล่งประกายนัยน์ตาวาววับ“พี่โรมรายนั้นอะพอไหว ส่วนพี่ราม หยี่แค่คิดน้องสาวอย่างฉันก็สยองแล้ว” โรราไม่พูด แต่นั้นน้องสาวสุดที่รักของรามถึงกับขนลุก ท่าทีของโรราทำเอาข้าวตังนั้นสงสัยไปกันใหญ่“คือ...”“ฉันไม่ได้หวงอะไรพี่ชายฉันหรอกนะ พี่รามน่ะเจ้าชู้ มีเรื่องสาวๆ น้องๆ หนูๆ ทะเลาะแย่งพี่รามไม่เว้นแต่ละวัน ฉันสงสารคนที่จะมาเป็นพี่สะใภ้ฉัน คนนั้นคงโชคร้า
ด้านมะปรางหลังจากที่ยัยโรราบอกจะพาพวกฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้กับพี่ชายของนาง ร่างบางในชุดบิกินี่สีแดงที่เดินตามโรรามาจนกระทั่งถึงโต๊ะริมขอบสระ แต่ในจังหวะนั้นสายตาของฉันกับสะดุดเข้ากับร่างสูงตรงหน้าในชุดเสื้อฮาวายธีมทะเลสีเขียวอ่อน ให้ตายเถอะใครจะคิดว่าฉันจะบังเอิญมาเจอเขาที่นี่ ฉันสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มคู่ดุหัวทองที่สบตาฉันมาก่อนหน้า‘ชิ...คิดว่า หล่อว่าเท่มากหรือไง ก็งั้นๆ’ ไม่ได้อยากจะมองหน้านายนั้นหรอกนะ แต่สายตามันเห็นเอง ด้านรามที่เห็นโรราและเพื่อนๆ ของเธอเดินมาที่โต๊ะของตน ร่างสูงนั่งด้วยท่าทีสบาย หึ...ยัยนี้คิดได้ไงว่าผมคบกับยัยโรรา สายตาคมเหลือบมองร่างบางในชุดบิกินี่สีแดงตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา“มองเขาขนาดนั้น เรียกมานั่งตักพี่รามเลยไหม” ไม่ใช่เสียงมอส แต่นั้นเป็นเสียงของแทคิณ“ไอ้เชี่ย คิณ...มึง” แทคิณที่ว่าให้รามเช่นนั้น ถึงกับโดนรามกระทุ้งศอกเข้าข้างเอวไปหนึ่งที แต่นั้นเสียงของแทคิณทำเอารามนั้นได้สติ“กูมองใคร” รามเอ่ยอย่างเฉไฉ“ชุดแดง ตรงหน้าไอ้เชี่ยโรม ตอนนี้ อย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้มองเธอ” ด้านราม ใช่ครับ ยอมรับว่าผมมองยัยนี้จริง ไม่ได้มองด้วยความพิศวาสอะไรหรอกครับ มองที
ด้านโรราหลังจากที่เห็นเพื่อนๆ ของตนมาในชุดผิดธีมแล้วนั้น โรราถึงกับลากสองสาวนั้นออกจากงานทันที จนกระทั้งมาหยุดที่ห้องพักของเธอที่ชั้น 7 ที่เปิดรับรองแขกที่มาในงานค่ำคืนนี้“ยัยมะปราง ยัยข้าว นี้พวกแกสองคนไม่อ่านการ์ดกันหรือไง” โรราที่ไม่อยากให้เพื่อนของเธอเป็นประเด็น ถึงกับมือกุมขมับ“อ่าน แต่ฉันอ่านไม่คบ” ข้าวตังเอ่ยอย่างแก้ตัว พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ให้กับคนที่เชิญเธอมา“ส่วนแก ยัยมะปราง”“ยอมรับว่าไม่ได้อ่าน” คำตอบของมะปรางทำเอาโรราถึงกับมือกุมขมับเป็นรอบที่สอง“เฮ้ย...พวกแก นี้จริงๆ เลย ดีหน่อยที่ฉันมีชุดมาหลายชุด” โรราไม่พูดเปล่า แต่นั้นจังหวะนั้น ร่างบางกับเดินไปเปิดกระเป๋าและหยิบชุดว่ายน้ำบิกินี่สีสวยสดใสให้กับทั้งสองสาว คนละชุด สีที่โรราเลือกให้มะปรางนั้นเป็นสีแดง ส่วนของข้าวตังนั้นสีแสด“รับไปสิ คืนนี้ฉันรอสนุกกับพวกแกอยู่นะ อิโต้งก็คงจะมาถึงแล้ว เร็วสิ” โรราไม่พูดเปล่า แต่กับยัดชุดว่ายน้ำทูพีทให้กับมะปรางและข้าวตังคนละชุด ทั้งสองสาวได้แต่มองหน้ากัน“นี้อย่าบอกนะ ว่าฉันต้องใส่ชุดนี้จริงๆ” มะปรางได้แต่มองชุดว่ายน้ำในมือ ชุดที่เธอถือซึ่งไม่ต่างอะไรกับชุดที่โรราสวมใส่ในตอนนี้ พอยัยโร
3 วันต่อมา @โรงแรม S ด้านมะปรางร่างบางสวยในชุดเดรสสายเดี่ยวโชว์แผ่นหลังขาวๆ เนียนละเอียด พร้อมกับข้าวตังที่มาในชุดเดรสเกาะอกสีโทนเข้มไม่ต่างกัน ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์ดัง ผมยาวสลวยถูกดัดม้วนเป็นลอน ทั้งสองสาวที่เดินเข้ามาหยุดที่หน้าล็อบบี้ของโรงแรมก่อนที่จะขึ้นไปยังชั้น 9 สถานที่จัดงานปาร์ตี้ ไม่ว่าชายหนุ่มหรือใครที่ได้พบเห็นต่างเป็นอันเหลียวหลัง ไม่ว่าจะมองไปมุมไหน มะปรางก็สวยกะชากใจหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ไม่เว้นแม้กระทั่งมอส วาคิม เจ้าของวันเกิดอย่างโรม ที่มองสาวสวยเป็นตาเดียวกัน“เชี่ย...ใครวะ สวยชิบหาย” เสียงวาคิมเอ่ยกับมอส แต่นั้นกับหันไปถามเจ้าของงานอย่างโรม“ไม่รู้วะ แต่แม่งคนนี้กูคุ้นมาก เหมือนเคยเจอที่ไหน” มอสตอบ“ว่าไง ไอ้เจ้าของวันเกิด สาวสวยชุดเดรสสั้นสีน้ำทะเลคนนั้นคือใคร” มอสที่เห็นสองสาวยืนอยู่หน้าล็อบบี้ถามโรม ขณะที่สายตาจับจ้องสาวสวยอย่างมะปรางนั้น“ไม่รู้วะ พวกเธอมางานแต่งชั้น 8 ป่าว” โรมเอ่ยกับสองหนุ่มเพื่อนสนิท ถามว่าสวยไหมก็สวยในระดับหนึ่งเลยคับ อย่าว่าแต่ไอ้มอสเลย สองสาวที่ไอ้มอสเห็นแล้วดิ้นยิกๆ เหมือนโดนน้ำร้อนลวกนี้ ผมก็คุ้นหน้านะ“ใช่...ไห
ด้านรามหลังจากสั่งสอนจูบกับผู้หญิงที่ตนไม่รู้จักนั้น ไอ้จูบเมื่อกี้ที่จูบกับยัยนั้นมันก็ดีอยู่หรอกนะครับ แต่ติดที่ว่าพอถอนจูบออก ยัยนั้นโกรธมองผมตาขวางราวกับผมไปฆ่าใครซะงั้น ก็แค่จูบปะ จูบนะผมไม่ถือไม่ได้ติดใจอะไรนะครับ แค่จูบจะกับสาวหน้าไหนผมก็ได้หมด“จูบแข็งทื่อ โตปานนี้ทำยังกะไม่เคยไปได้” สวยนะครับ สเปคเลย แต่ไม่ชอบสายตาท่าทีรังเกียจที่ยัยนั้นมองผม หึ...ใครสน อย่างน้อยๆ ก็ได้จูบได้เอาคืนที่เธอมาขังและเตะเจ้ามังกรผมละวะ ถือว่าเราหายกัน อย่าได้พบได้เจอผู้หญิงสายแข็งยัยบ้าพลังแบบนั้นเลย สวยแค่ไหนก็ไม่คิดจะเอามาเป็นแม่ของลูกนะครับแบบนั้น จูบแล้วไม่ฟิน ไม่เร้าใจไม่ถึงอารมณ์ ผ่านครับด้านมะปรางหลังจากได้สติ ที่ผู้ชายบ้าคนนั้นมาจูบฉัน ให้ตายเถอะ นี้กล้าดีมากมาจูบฉัน คอยดูเถอะอย่าหวังว่าฉันจะยอมให้เพื่อนฉันคบกับนายนั้นต่อ ฉันจะแฉให้หมด ฉันไม่ใช่สายเอาคืน แต่ที่นายนั้นมาจูบ ฉันปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ก็เห็นทีจะไม่ได้เช่นกัน เหอะ...ไอ้ผู้ชายหัวทอง หัวขาวคนนั้นคงคิดว่าตัวเองหล่อ และเท่มากเลยสินะ เหอะไม่...ไม่เลยสักนิด ขี้เก๊กชะมัด มะปรางได้แต่คาดโทษรามด้านรามหลังจากที่กลับมาที่โต๊ะแล้วนั้น







