ตอนที่ 11

(พ.ศ.2555)

ศิลาในวัยยี่สิบห้าปีถูกขังอยู่ภายในห้องนอนกว้างราวกับกรงขังไร้ทางหนี ร่างสูงพุ่งเข้าถีบบานประตูอย่างสุดแรงครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่ว แต่ประตูไม้หนาที่ยึดด้วยเหล็กกล้ากลับไม่สะทกสะท้าน

"เปิดประตู ไอ้พวกเหี้ย!"

"อาครับ! ผมยอมแล้ว อย่าทำอะไรวารีเลยนะครับอา!"

เสียงร้องขอความเห็นใจของเขาไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย ศิลายังคงถูกขังให้อยู่ลำพังในห้องสี่เหลี่ยม โดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาวคนรักจะเป็นตายร้ายดีเพียงใด

เด็กเลี้ยงที่ฝ่าฝืนกฎย่อมต้องถูกลงโทษ และครั้งนี้เขาได้ทำสิ่งที่ผู้เป็นอาไม่อาจให้อภัย...ไดมอนด์สูญเสียของสำคัญไป ยิ่งทำให้บทลงโทษรุนแรงเกินกว่าจะคาดเดา

ศิลากัดฟันแน่น พลันสายตาคมเหลือบไปเห็นประตูห้องน้ำ ร่างสูงรีบวิ่งเข้าไปอย่างคนคว้าฟางเส้นสุดท้าย ก่อนเงยหน้ามองช่องหน้าต่างระบายอากาศบานเล็กเหนืออ่างล้างหน้า

มันแคบจนแทบไม่น่าเป็นไปได้ แต่สำหรับคนที่ไม่มีทางเลือก นั่นคือทางรอดเพียงทางเดียว

ชายหนุ่มรีบลากตู้เก็บของในห้องน้ำมาวางซ้อนกันเป็นที่เหยียบ ก่อนใช้ศอกกระแทกกระจกจนแตกกระจาย เสียงดังสนั่นไปทั่ว

เพล้ง!

เศษกระจกบาดแขนจนเลือดซึม แต่ศิลาไม่สนใจ เขาใช้มือปัดเศษกระจกออกจนช่องพอให้ร่างสูงลอดผ่านไปได้

ทว่าเสียงกระจกแตกกลับดังพอจะเรียกความสนใจจากการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง

"เสียงอะไรวะ! เปิดประตูเร็วไอ้โง่ ถ้าคุณศิลาเป็นอะไรไป พวกเราได้ตายหมดแน่"

กว่าเหล่าบอดี้การ์ดจะวิ่งตามมาถึงตัว ศิลาก็ตัดสินใจกระโดดลงจากชั้นสามของคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว

ตุ้บ!

"โอ๊ย!"

เสียงร้องดังลั่น ขาขวาของเขาหักผิดรูปจนไม่อาจยืนได้ตามปกติ ร่างสูงนอนกลิ้งไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เสียงโวยวายจากชั้นสามดังระงมด้วยความตกใจ

"ฉิบหายแล้ว! รีบลงไปดูคุณศิลาเร็ว!"

ศิลากัดฟันแน่นจนกรามสั่น ฝืนพยุงร่างลุกขึ้น ก่อนลากขาข้างที่หักไปทางโรงเก็บปุ๋ยท้ายไร่

วารีกำลังรอเขาอยู่...

ต่อให้ขาหักอีกข้าง เขาก็จะไปหาเธอให้ได้

"คุณศิลาครับ!"

เจย์ เด็กหนุ่มวัยยี่สิบที่เพิ่งผ่านการฝึกคลาสบอดี้การ์ดส่วนตัว วิ่งตามมาถึงเป็นคนแรก

"ไอ้เจย์ มึงจะมาขวางกูอีกคนเหรอ?"

อีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ หากปล่อยศิลาไป พวกเขาคงถูกพ่อเลี้ยงตะวันลงโทษหนักแน่ แต่สำหรับศิลา เขาคือว่าที่เจ้านายที่เจย์พร้อมถวายหัวรับใช้ ตั้งแต่เข้ามาขอพึ่งใบบุญพ่อเลี้ยงตะวัน ทำงานอยู่ในไร่กุหลาบ ศิลาก็ไม่เคยดูถูกเขา ทั้งยังวิ่งเล่น หัวเราะ และปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนธรรมดา ไม่เคยรังเกียจที่เขาเป็นเพียงลูกชาวไร่ชาวสวน

"ขึ้นหลังผมดีกว่าครับ คุณศิลา"

พูดจบ เจย์ก็รีบแบกร่างสูงใหญ่ขึ้นหลัง ก่อนวิ่งฝ่าความมืดลัดเลาะไปยังโรงเก็บปุ๋ยทันที

"วารี!"

ศิลากระโดดลงจากหลังอีกฝ่าย รีบพุ่งเข้าไปทุบประตูไม้ที่ถูกคล้องโซ่และแม่กุญแจไว้แน่นหนา

"คุณศิลา หลบไปครับ!"

เจย์ที่ยังหอบหนักเดินเข้ามา ในมือถือคีมตัดเหล็กเก่า ๆ ขึ้นสนิมที่วางอยู่ไม่ไกล ก่อนออกแรงตัดโซ่จนขาดสะบั้น

แกร๊ง!

ประตูโรงเก็บปุ๋ยค่อย ๆ เปิดออก

แต่ภายในกลับไร้เงาของหญิงสาวที่พวกเขาตามหา

มีเพียงคราบเลือดสีแดงเข้มที่นองเต็มพื้น กลิ่นคาวคลุ้งจนชวนอาเจียน เก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งที่ยังมีเชือกป่านเส้นใหญ่ผูกติดอยู่ และ...

ชิ้นส่วนเนื้อกับนิ้วมือมนุษย์ที่ถูกทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

"นะ...นิ้วมือครับ คุณศิลา"

เจย์พูดเสียงสั่น ร่างทั้งร่างเย็นเฉียบ แม้จะเตรียมใจมาแล้วว่าหากผ่านการคัดเลือกเป็นบอดี้การ์ด อาจต้องเผชิญเรื่องชวนขนลุกแบบนี้อยู่เสมอ แต่เมื่อได้เห็นกับตาเป็นครั้งแรก ขาทั้งสองข้างก็สั่นจนแทบยืนไม่อยู่

"ไม่...ไม่นะ..."

เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากหยักที่สั่นระริก

"วะ...วารี"

หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ศิลาทรุดฮวบลงพื้นราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกดึงหายไป ตาคมแดงก่ำจ้องมองกองเลือดเบื้องหน้าไม่กะพริบ

โลกทั้งใบของเขาได้พังทลายลงตรงหน้าในวินาทีนั้น 

"พ่อเลี้ยงครับ"

เสียงเรียกของเจย์ดึงชายหนุ่มให้ออกจากห้วงฝันอันเลวร้าย ศิลาสะดุ้งสุดตัว เฮือกหายใจแรงหลังจากเผลอหลับไปเพียงครู่ระหว่างนั่งรถออกจากสนามบิน

เจย์เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดกับเหงื่อเย็นที่ผุดเต็มหน้าผากของผู้เป็นนาย ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่า พ่อเลี้ยงศิลาต้องแบกรับเรื่องราวหนักหนาสาหัสเพียงใด

"ยาครับ พ่อเลี้ยง"

ชายหนุ่มยื่นกระปุกยาสำรองที่พกติดรถไว้ตลอด ภายในบรรจุยาอัลปราโซแลมสำหรับบรรเทาอาการแพนิกเฉียบพลัน

แต่ศิลากลับไม่ได้สนใจมัน เพราะทันทีที่รถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์ เขาก็ผลักประตูลงจากรถอย่างร้อนรน ก่อนวิ่งตรงไปยังสะพานไม้ด้านหลังตึกแดงทันที

เจย์ได้แต่มองตามด้วยแววตาเป็นห่วง แต่ก็รู้ดีว่าปลายทางนั้นจะนำไปสู่ที่ใด สะพานไม้กลางไร่ สถานที่ที่เจ้านายของเขามักใช้เป็นที่สงบสติอารมณ์อยู่ประจำ

ศิลาวิ่งไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทุกก้าวที่เร่งฝีเท้ากลับไม่ทันความรู้สึกอันสับสนในอกเลยสักนิด

ทำไมเด็กสาวที่ชื่อน้ำตาลคนนั้น ถึงทำให้เขาเป็นห่วงได้มากขนาดนี้

จะว่าไป ตั้งแต่เขาได้รู้จักน้ำตาล ฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนก็ค่อย ๆ หายไป แทบไม่ได้กลับมากวนใจเขาอีกเลย และเพิ่งจะกลับมาฝันร้ายอีกครั้ง หลังจากปะทะคารมกับผู้เป็นอาในวันนี้นี่เอง

เมื่อมาถึงเก้าอี้ยาวจุดนัดพบ กลับไร้เงาของน้ำตาล มีเพียงกระดาษโน้ตใบเล็กถูกเหน็บไว้ตามร่องไม้ของม้านั่ง

'เจอกันที่ห้องผ้าชั้นสอง รีบมานะ...ที่รัก'

เพียงอ่านคำลงท้าย ศิลาก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

ที่รักงั้นเหรอ...

น้ำตาลไม่เคยเรียกเขาแบบนี้

ความผิดปกติบางอย่างทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ ความกังวลที่อัดแน่นอยู่แล้วกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

สองขายาวพาร่างสูงตรงไปยังห้องผ้าชั้นสองของตึกแดงทันที

ห้องที่ใช้เป็นคลังเก็บสต็อกชุดเครื่องนอนและผ้าสำรองล็อตใหญ่ ทั้งส่วนที่ผ่านการซักรีดสะอาดและส่วนที่รอการเบิกจ่าย

ลึกเข้าไปภายในห้อง น้ำตาลยืนรออยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าระรื่น หญิงสาวยิ้มกว้างอย่างมีความสุขหลังจากเพิ่งชนะพนันสีเสื้อของพ่อเลี้ยงศิลา ในมือบางยังถือกระดาษโน้ตใบเล็กที่มีข้อความเดียวกัน

ทันทีที่เห็นคุณอาบอดี้การ์ด รอยยิ้มสดใสก็ยิ่งกว้างขึ้น

"คุณอาคะ หนูรวยแล้วนะ! หนูชนะพนันด้วยล่ะ... อ๊ะ! คุณอา..."

เสียงเจื้อยแจ้วพลันขาดหาย เมื่อร่างสูงของศิลาเดินตรงเข้ามากอดเธอแน่นเสียจนหญิงสาวชะงักไป

น้ำตาลกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหลุดยิ้มเขิน แล้วค่อย ๆ ยกแขนขึ้นโอบตอบอย่างอ่อนโยน เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสจากอ้อมแขนที่สั่นไหวเล็กน้อยนั้น ทำให้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังกังวลมากเพียงใด

"คุณอาเป็นอะไรคะ..."

ศิลาฝังใบหน้าลงบนเรือนผมหอมสลวย สูดลมหายใจลึกเหมือนต้องการยืนยันว่าคนตรงหน้ายังอยู่ตรงนี้จริง ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะโน้มหน้าลงหาริมฝีปากสีระเรื่ออย่างห้ามตัวเองไม่อยู่

น้ำตาลเพียงหลับตาพริ้ม รับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เมื่อริมฝีปากถอนออกช้า ๆ ชายหนุ่มก็ยังคงแตะหน้าผากเข้ากับหน้าผากมน ดวงตาคมเข้มทอดมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกมากมาย

"โทรมาทำไมไม่รับสาย..."

"หนูปิดเสียงไว้ตอนเข้าเรียนค่ะ ลืมเปิดเลยไม่ได้ยิน ขอโทษนะคะ"

"อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้อีก..."

น้ำตาลยังไม่ทันได้ตั้งตัวดี ริมฝีปากอุ่นของศิลาก็โน้มลงมาหาอีกครั้ง คราวนี้อ้อมแขนแกร่งกระชับร่างบางเข้ามาแนบชิดกว่าเดิม ความกังวล และความโล่งใจที่ได้เห็นเธอปลอดภัย ทำให้ศิลาปล่อยใจไปกับช่วงเวลาแสนอบอุ่นนี้โดยไม่รู้ตัว

ส่วนน้ำตาลเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธจูบนี้ที่อาจลุกลามไปไกล ซ้ำยังยกแขนขึ้นคล้องลำคอเขาไว้แน่น พลางหลับตาลงอย่างเขินอาย ปล่อยให้ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มานานค่อย ๆ หลอมรวมเข้าหากัน

ค่ำคืนนี้ ทั้งสองต่างปล่อยหัวใจให้เป็นไปตามความรู้สึก โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ด้านนอกห้องผ้านั้น มีใครบางคนกำลังยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"หึ! ขอให้มีความสุขนะ...อีตาล"

ส้มหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะคล้องแม่กุญแจเข้ากับลูกบิดประตูและล็อกมันไว้แน่น

"เพราะพรุ่งนี้เช้า...จะเป็นนรกของมึง"

พูดจบ เธอก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี มุมปากบางยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อจินตนาการถึงภาพที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ หากทุกคนรู้ว่าเด็กเลี้ยงเกรดโกลด์แอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบอดี้การ์ด ทั้งที่มีกฎเหล็กว่าเด็กเลี้ยงระดับนี้ต้องรักษาความบริสุทธิ์ไว้จนกว่าจะถูกเลือก

...จะเป็นยังไงกันนะ ! 

เพียงแค่คิดถึงสีหน้าตกตะลึงของผู้คน รวมถึงชะตากรรมของน้ำตาล หญิงสาวก็แทบอดใจรอไม่ไหว