ตอนที่ 10

ก่อนเริ่มงานเลี้ยงค่ำในโรงแรมห้าดาวกลางเมืองหลวงของไทย เหล่านักธุรกิจระดับสูงต่างทยอยเดินทางมาร่วมงานลงนามข้อตกลงการลงทุนรายใหญ่ 

ศิลาในฐานะเจ้าของอาณาจักรไร่กุหลาบที่เป็นเพียงฉากบังหน้าธุรกิจสีเทาอย่างฝิ่นและกัญชารายใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ ทำให้ตัวเขาครองตำแหน่งนักธุรกิจระดับวีวีไอพีมาร่วมหลายปีซ้อน เขาจึงเป็นหนึ่งในแขกคนสำคัญที่ได้รับเชิญให้มาเชื่อมสัมพันธ์กับกลุ่มคู่ค้ารายย่อยในคืนนี้

"มองไรวะ! วันนี้มึงชำเลืองมองกูรอบที่สิบได้แล้วมั้ง ไอ้เจย์!"

ศิลากระดกแชมเปญในมือ ก่อนเอ่ยถามบอดี้การ์ดคนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบเฉื่อย ตั้งแต่ออกจากคฤหาสน์ที่เชียงรายมาจนถึงกรุงเทพฯ อีกฝ่ายก็เหลือบมองเขาอยู่เป็นระยะ ราวกับมีอะไรติดใจนักหนา

"เปล่าครับ ผมแค่...ยังไม่ชินกับสไตล์การแต่งตัวใหม่ของพ่อเลี้ยงน่ะครับ"

เพียงเท่านั้น ศิลาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนตวัดสายตาคมเข้มไปมองจนเจย์รีบก้มหน้าทันที

"ขอโทษครับพ่อเลี้ยง!"

ก็แค่เชิ้ตโทนเมทัลลิกเอง ไม่เห็นจะแปลกประหลาดตรงไหน

เชิ้ตสีทองลายทั้งตัว ผ้ามันเงาวับสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ แถมกระดุมสองเม็ดบนยังถูกปลดออก เผยแผงอกแน่นกับสร้อยทองเส้นโตที่เจ้าตัวบอกว่า อยากลองเปลี่ยนลุคดูบ้าง

แต่สำหรับเจย์...ต่อให้เอาปืนมาจ่อหัว เขาก็ไม่กล้ายอมรับว่าพ่อเลี้ยงศิลาในคืนนี้ แต่งตัวเหมือนเจ้าพ่อวงการแชร์ลูกโซ่ที่กำลังจะขึ้นเวทีแจกเบนซ์ให้ลูกทีมมากกว่านักธุรกิจรายใหญ่ของภาคเหนือ

ยิ่งตอนเจ้าตัวยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ พลางสะบัดปกเสื้อสีทองวิบวับด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง เจย์ก็ได้แต่ภาวนาในใจ

ขออย่าให้ใครในงานรู้ว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดของชายคนนี้เลย อายแทนจนอยากลาออกเสียเดี๋ยวนี้

"เฮีย! ทางนี้ครับ!"

เสียงเรียกดังขึ้นจากโต๊ะมุมด้านในสุดของห้องจัดเลี้ยง ธันวา รุ่นน้องนักธุรกิจไฟแรงเจ้าของคาสิโนรายใหญ่ ยกมือโบกทักทายด้วยรอยยิ้ม

โต๊ะของอีกฝ่ายคึกคักกว่าบรรยากาศเจรจาธุรกิจเสียอีก เมื่อมีสาวสวยหน้าตาดีในชุดราตรีนั่งล้อมอยู่เต็มไปหมด บ้างนั่งเบียดแขน บ้างซบไหล่หัวเราะคิกคักไม่ห่าง 

ศิลาชำเลืองมองภาพตรงหน้า ก่อนหรี่ตาลงอย่างระอา

"นี่มึงมาหาคู่ค้า หรือมาสนุกวะไอ้ธัน?"

"ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละครับ" ธันวาหัวเราะร่า "ธุรกิจก็ต้องเดิน แต่ความสุขก็ต้องมีปะวะเฮีย!"

ธันวา นับว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ของตึกแดงเลยก็ว่าได้ เด็กเลี้ยงเกรดนอร์มอลจำนวนไม่น้อยมีงานทำและมีรายได้ก็เพราะเจ้าของคาสิโนหนุ่มคนนี้ เขามักรับเด็กชงเหล้า เด็กดริงก์ และพนักงานบริการไปหมุนเวียนประจำอยู่ที่คาสิโนในเครือของตัวเองอยู่เสมอ

ล่าสุดมีดีลส่งเด็กเกรดซิลเวอร์ไปสร้างสีสันและดูแลแขกวีไอพีที่แวะเวียนเข้ามาเสี่ยงโชคในคาสิโนอยู่เป็นประจำ

"นั่งก่อนครับ...แต่งตัวอะไรของเฮียเนี่ย"

ธันวาหัวเราะอารมณ์ดี พลางผลักสาวในอ้อมแขนออกเบาๆ เพื่อเคลียร์ที่นั่งให้

"ช่วงนี้ส่งเด็กมาน้อยนะเฮีย ลูกค้าผมบ่นใหญ่แล้ว"

"ไอ้เวรนี่! เด็กสวยๆ มันไม่ได้งอกออกจากต้นไม้นะเว่ย"

ศิลาทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนยกแชมเปญขึ้นจิบ

"แล้วเงินที่ฝากให้มึงดูแลล่ะ?"

"เรียบร้อยครับเฮีย" ธันวายิ้มกริ่ม "สะอาดจนสรรพากรยังต้องยกนิ้วให้"

"ดี!"

ด้วยผลประโยชน์ที่ผูกกันมาหลายสิบปี บวกกับการเติบโตมาในวงการเดียวกัน ทำให้แม้ศิลาจะอายุมากกว่าถึงสามปี แต่ความสัมพันธ์กลับสนิทกว่าคนทั่วไป

เรียกได้ว่า...เป็นทั้งคู่ค้าคนสำคัญและพี่น้องร่วมวงการที่รู้ไส้รู้พุงกันดีพอจะด่ากันหยาบๆ หรือยกแก้วชนกันได้โดยไม่ต้องเกรงใจ

"ได้ข่าวว่า เด็กเลี้ยงชุดใหม่มีแต่เด็ดๆ ขอซีเคร็ทให้ผมสักคนดิเฮีย"

"ฝันไปเถอะ ส่งให้มึงก็เหมือนส่งไปนรกดีๆนี่เอง"

"ผมจะพาขึ้นสวรรค์ต่างหากล่ะ!"

"ไอ้เด็กเวรนี่!"

การสนทนาระหว่างพี่น้องร่วมวงการดำเนินไปอย่างออกรส จนกระทั่งบรรยากาศครึกครื้นรอบโต๊ะพลันเงียบลง

ชายร่างสูงสง่าในสูทสีเทาสง่าก้าวเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดชุดย่อย ดวงตาคมกริบใต้เส้นผมที่มีสีขาวแซมหลายเส้นกวาดมองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เสียงหัวเราะรอบโต๊ะหายวับไปทันที

แม้กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าของศิลาก็เช่นกัน

"พะ...พ่อเลี้ยงตะวัน เชิญครับ!"

เจย์รีบโค้งคำนับพร้อมถอยเปิดทางให้นายใหญ่โดยอัตโนมัติ

"ไสหัวไป"

น้ำเสียงเยียบเย็นเพียงประโยคเดียว ทำเอาเหล่าสาวสวยที่นั่งรายล้อมโต๊ะอยู่ถึงกับสะดุ้ง รีบลุกหนีออกไปแทบไม่ทัน

"สวัสดีครับคุณลุง!"

ธันวารีบลุกขึ้นยกมือไหว้รุ่นใหญ่ด้วยความเคารพ ก่อนทำท่าจะเดินออกจากโต๊ะเพื่อให้อาหลานได้คุยกันสะดวก แต่ยังไม่ทันจะก้าวขาออก เสียงทุ้มเย็นชาของศิลาก็ดังขึ้น

"มึงอยู่นี่แหละ ไม่ต้องไป"

ดวงตาคมเข้มจ้องผู้เป็นอาเขม็งโดยไม่คิดจะหลบ

ธันวาชะงักค้างอยู่กลางทาง สีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

คนหนึ่งก็พี่ใหญ่ที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก อีกคนก็อดีตรุ่นเดอะผู้มีอำนาจจนแม้แต่พ่อของเขายังให้ความเคารพ

"เอ่อ...เฮีย ผมว่า..."

"กูบอกให้นั่ง"

ศิลาพูดเสียงแข็ง

แต่แรงกดดันจากชายวัยห้าสิบที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลับหนักอึ้งเสียจนธันวาเหงื่อซึม

"ขออนุญาตนะครับคุณลุง ผมขอตัวไปทักทายพาร์ตเนอร์ทางโน้นก่อน พอดีมีหลายท่านเพิ่งมาถึง ไว้เดี๋ยวผมกลับมาคุยด้วยใหม่นะครับ"

พูดจบก็เผ่นแทบไม่ทัน และยังไม่ลืมหันมาสบตาศิลา ก่อนทำหน้ารู้สึกผิดพลางส่งสายตาขอโทษเสียยกใหญ่

"ไม่ได้เจอหน้านานเลยนะ สบายดีหรือเปล่า"

ตะวันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหย่อนกายลงบนเก้าอี้อย่างสุขุม หลังจากการ์ดคนสนิทเลื่อนเก้าอี้ให้อย่างรู้งาน

"หึ! มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะครับ ไม่ต้องมากพิธี อย่าแสดงละครเป็นอาคุณธรรมให้มากนักเลย เห็นแล้วผมจะอ้วก"

ผู้เป็นอาเพียงกระตุกยิ้มมุมปาก เขาชอบจริงๆ เวลาหลานรักแยกเขี้ยวกางกรงเล็บใส่คนอื่น แม้คนที่ไอ้เสือร้ายตัวนี้กำลังคำรามใส่จะเป็นเขาเองก็ตาม

"ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ"

ตะวันยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบใต้เปลือกตาเหี่ยวย่นจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาของหลานชายอย่างพินิจ

"ก็แค่อาไม่ได้เจอหลานรักตั้งนาน จะเข้ามานั่งคุยให้หายคิดถึงไม่ได้รึไง"

รอยยิ้มมุมปากของมาเฟียรุ่นใหญ่นั้นช่างยียวนเสียจนอีกคนแทบทนไม่ไหว

"หลานรักงั้นเหรอ"

ประโยคหลุดลอดออกมาผ่านไรฟันอย่างแผ่วเบา ก่อนศิลาจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ เพราะหากยังนั่งอยู่ตรงนี้ต่อ เขาอาจเผลอทำอะไรที่ไม่ควรลงไปก็ได้

คนที่พูดนักพูดหนาว่ารักหลานยิ่งกว่าอะไร แต่กลับเป็นคนที่พรากความสุขของหลานไปเสียเอง

แม่ง...โคตรย้อนแย้ง

แต่เมื่อศิลาดีดตัวลุกขึ้นยืน กลับถูกลูกน้องของผู้เป็นอาที่คุมเชิงอยู่ด้านหลังจับกดไหล่ให้นั่งลงไปดังเดิม

การกระทำอุกอาจนั้นทำให้เจย์ บอดี้การ์ดมือขวาของศิลา ชักปืนสั้นออกมาจ่อไปยังชายคนนั้นทันที

ชั่วพริบตา คนของพ่อเลี้ยงตะวันต่างพากันควักอาวุธออกมาเช่นกัน แต่ยังไม่ทันที่สถานการณ์จะบานปลาย ตะวันก็ยกมือขึ้นปรามลูกน้องของตัวเองเสียก่อน

"พวกมึงทำอะไรกัน"

น้ำเสียงเรียบเย็นของผู้เป็นนาย ทำให้ชายที่เผลอกดไหล่ศิลาหน้าซีด รีบโค้งตัวลงทันที

"ขอโทษครับคุณศิลา"

"ที่นี่ไม่สะดวก ไว้ค่อยมาเล่นกันใหม่ก็แล้วกันนะครับคุณอา"

ศิลาปัดไหล่เสื้อตัวเองอย่างรังเกียจ สีหน้าของคนที่กำลังได้เปรียบเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เพราะตอนนี้ลูกน้องของเขาทะลักเข้ามาปิดทางหน้าห้องประชุมแล้ว หลังจากเจย์แอบเรียกกำลังเสริมผ่านอินเอียร์

"พอดีผมไม่ว่าง"

แต่แทนที่ตะวันจะโมโห ชายสูงวัยกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนยื่นมือรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากบอดี้การ์ดข้างกาย แล้วโยนรูปถ่ายหลายใบลงบนโต๊ะ

"ไม่ค่อยว่างสินะ..."

น้ำเสียงทุ้มเอื่อยลงอย่างน่าขนลุก

"เพราะต้องรีบกลับไปคลุกคลีกับเด็กเลี้ยงตึกแดงก่อนห้าทุ่ม"

ดวงตาของศิลาเย็นเฉียบลงในทันที

"อาพูดเรื่องอะไร"

ตะวันหัวเราะเสียงดังอย่างนึกขัน ขณะที่ใบหน้าของหลานชายซีดลงทันทีเมื่อเห็นรูปถ่ายหลายมุมที่สะพานไม้

"คราวนี้รสนิยมตกนะ หลานรัก"

นิ้วเหี่ยวย่นหยิบรูปขึ้นมาส่ายเล่น

"เกรดโกลด์เหรอ... ผิดคาดนะ ฉันนึกว่าแกจะชอบไดมอนด์ที่ชื่อวารินซะอีก"

รอยยิ้มบนใบหน้าชายวัยกลางคนค่อยๆ หายไป เหลือเพียงแววตาดุดันน่าสะพรึง

"นี่แกแอบทำเรื่องลับหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่...ห๊ะ!!"

ประโยคสุดท้ายตะคอกลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

"หรือแกอยากให้เรื่องมันซ้ำรอยเมื่อสิบสี่ปีก่อ..."

ปัง!

"อาาาา!!"

ศิลาฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเต็มแรงจนแก้วไวน์สั่นสะเทือน เสียงคำรามดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง แม้เสียงเพลงแจ๊สจะช่วยกลบไว้ แต่สองอาหลานก็โดดเด่นเกินกว่าจะไม่มีใครหันมามอง

ตะวันกลับเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออย่างสบายอารมณ์ ก่อนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"หึ!! รีบไปสิ"

ริมฝีปากยกยิ้มเย็น

"ไปตอนนี้ยังทันนะ กว่าจะถึงไร่...ก็ห้าทุ่มพอดี"

ประโยคสั้นๆ นั้นทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นวาบหัวใจที่กำลังเดือดพล่านพลันร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ชายหนุ่มรีบหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็วโดยมีเจย์ตามติดไม่ห่าง ท่ามกลางสายตาของแขกทั้งงานที่มองตามด้วยความสงสัย

แต่ทันทีที่เข้ามาในห้องน้ำ ศิลาก็ทรุดตัวพิงอ่างล้างมืออย่างหมดแรง ลมหายใจถี่กระชั้นจนหน้าอกกระเพื่อมแรง มือหนาสั่นเทาจนแทบหยิบอะไรไม่อยู่ เขารีบล้วงกระปุกยาออกมาจากกระเป๋า เทยาใส่ฝ่ามือแล้วกลืนลงคอทั้งที่ยังหอบหนัก

"แฮก..."

ฝ่ามือหนาทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ อย่างทรมาน

หายใจไม่ออก...  อึดอัด...

เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหัวใจของเขาจนแทบแตกสลาย ดวงตาคมแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว

มือที่สั่นระริกรีบกดโทรศัพท์หาใครบางคนที่เป็นห่วงที่สุด 

ครั้งแรก...ไม่มีคนรับสาย

ครั้งที่สอง...ก็ยังเงียบ

และเมื่อครั้งที่สามยังมีเพียงเสียงรอสายดังอยู่ในหู ศิลาก็เริ่มตื่นตระหนกจนดวงตาแดงก่ำ

"รับสิวะ..."

"น้ำตาลรับสายฉันสิ..."

ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ก่อนหันไปตะคอกใส่เจย์ที่ยืนรอหน้าห้องน้ำเสียงดังลั่น

"ไอ้เจย์!"

"กูจะกลับไร่ เดี๋ยวนี้!"