ตอนที่ 9

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ บ้านพักตากอากาศบนยอดเขาอีกลูกหนึ่ง สถานที่ซึ่งผู้คนต่างขนานนามว่าเป็นอาณาจักรของมาเฟียรุ่นใหญ่ ชายผู้เป็นเจ้าของบ้านกำลังนั่งนิ่งอยู่ภายในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ไปสืบประวัติเด็กคนนี้มา...”

เสียงทุ้มหนักเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนรูปถ่ายศิลาจูบกับเด็กเลี้ยงกลางไร่กุหลาบจะถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานหินหยกโดย 'ตะวัน' อดีตพ่อเลี้ยงผู้กุมอำนาจตึกแดงเมื่อสิบปีก่อน และยังเป็นอาของศิลาด้วย

“ครับนาย”

ชายแต่งตัวมอซอคล้ายชาวสวนก้มหัวอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปพร้อมซองเงินหนาที่กอดไว้แนบอก

“ยาบำรุงค่ะคุณตะวัน”

แม่บ้านวัยกลางคนยกถ้วยยาต้มตำรับจีนเข้ามาอย่างรู้หน้าที่ แต่กลับถูกตะวันยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม ดวงตาคมที่ผ่านโลกมานานยังจับจ้องรูปถ่ายบนโต๊ะไม่วาง

ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์แม้แต่จะกลืนยาบำรุง เพราะไอ้หลานชายตัวดี ไม่เคยทำให้เขาวางใจได้สักวัน

ตะวันถอนหายใจยาว เอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง ก่อนจะหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูอีกครั้ง

“เด็กเลี้ยงอีกแล้วเหรอ...”

มาเฟียรุ่นใหญ่พึมพำเบาๆ พลางยกมือขึ้นกดขมับ

เรื่องผู้หญิงเขาไม่เคยคิดจะยุ่งกับชีวิตส่วนตัวของศิลา ต่อให้หลานชายจะควงดารา นางแบบ หรือสาวไฮโซคนไหน เขาก็ไม่มีปัญหา 

...แต่ต้องไม่ใช่เด็กเลี้ยง!

หลายวันผ่านไป...ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ผลิบานขึ้นช้าๆ ไม่ต่างจากดอกกุหลาบที่กำลังรอหยาดน้ำค้างยามรุ่งสาง กลิ่นกุหลาบแดงปลิวอ้อยอิ่งไปตามสายลมในค่ำคืนอันเงียบสงบ

บนม้านั่งตรงปลายสะพานไม้ น้ำตาลนั่งเคียงข้างนายหิน หัวหน้าบอดี้การ์ดเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มวัยย่างเข้าเลขสี่ที่เธอคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน

เรื่องจูบในวันนั้นถูกเก็บเงียบเอาไว้ ไม่มีใครหยิบยกมันขึ้นมาพูดถึงอีก แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับค่อยๆ เติบโตขึ้นในหัวใจของทั้งคู่

ทุกครั้งที่แสงจันทร์สาดส่องลงมายามค่ำคืน สถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นจุดนัดพบของพวกเขาโดยปริยาย โดยไม่จำเป็นต้องมีใครเอ่ยปากชวน

ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่า หากมาที่นี่ในเวลาเดิม ก็จะได้พบกับคนที่อยากเจอเสมอ

“เมื่อวานทำไมไม่มาคะ?”

ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้อ้าปากตอบ หญิงสาวก็หันขวับมาหาเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง มือเล็กรีบทาบลงบนหน้าผากแกร่งเพื่อวัดอุณหภูมิ

“หรือว่าคุณอาไม่สบายคะ”

“ฉันสบายดี เมื่อวานฉันไม่ว่าง” ชายหนุ่มตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ขอโทษที่ทำให้รอนะ”

“หนูไม่ได้รอสักหน่อย...”

“ปากแข็ง”

น้ำตาลย่นจมูกใส่เขาอย่างงอนๆ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“ปากหนูนิ่มจะตาย คุณอาก็รู้ดีนี่คะ”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ศิลาชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่อยากเชื่อว่าเด็กสาวหน้าตาใสซื่อจะพูดคำนี้ออกมาหน้าตาเฉย

“ทำไมหน้าแดงคะเนี่ย” เสียงใสหลุดหัวเราะคิกคักอย่างคนชอบแกล้ง “แก่แล้วก็ยังเขินเหรอคะ”

ศิลาหันขวับไปมองคนตัวเล็กที่นั่งยิ้มตาเป็นประกายอยู่ข้างๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร

เพราะต้องคอยหลบสายตาสุกสกาวที่จ้องมองเขาไม่วาง จนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เขากลายเป็นไอ้ไก่อ่อนไปตั้งแต่เมื่อไรกัน แค่ถูกเด็กแซวไม่กี่คำก็เขินจนทำตัวไม่ถูก หรือเขาจะเริ่มแก่จริงๆ อย่างที่เจ้าตัวแสบว่าเสียแล้ว

"พรุ่งนี้คุณอาจะไปออกงานที่กรุงเทพกับพ่อเลี้ยงไหมคะ?"

"ทำไมเธอรู้ตารางงานพ่อเลี้ยงล่ะ"

หญิงสาวรีบหลบสายตาคมที่มองจับผิด แต่ก็หนีไม่พ้นอีกตามเคย คนแก่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะอย่างที่คำโบราณว่าไว้จริงๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ไปเสียทุกเรื่อง

"อีกแล้วเหรอ!"

ศิลาท้าวสะเอวอย่างไม่รู้จะจัดการกับเจ้าผีพนันตัวจ้อยตรงหน้านี้ยังไงดี คราวก่อนเขาเพิ่งล้มโต๊ะพนันให้ แถมคาดโทษพวกหัวโต๊ะเอาไว้แล้วแท้ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเข็ดหลาบกันเลย

น้ำตาลส่งยิ้มแหยๆ ให้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเก็บเงินล่ะก็ ต่อให้จ้างเธอก็ไม่คิดมายุ่งกับเรื่องพวกนี้หรอก แต่ในเมื่อมี CCTV เดินได้อยู่ข้างกาย โอกาสรวยทางลัดมันก็พอมองเห็นอยู่บ้างนี่นา

"รอบนี้หนูเทหมดหน้าตักเลยค่ะ!"

ศิลาได้แต่ถอนหายใจยาว ดูเหมือนการพนันวงในจะปราบยังไงก็ไม่หมด และคนที่ถูกยกขึ้นมาเป็นตัวทำเงินก็หนีไม่พ้นพ่อเลี้ยงศิลานั่นเอง

"พนันอะไรกันอีกล่ะ"

ชายหนุ่มถามเสียงอ่อนใจ พลางแกะกระป๋องเบียร์ส่งให้คนข้างตัว

"เป็นการทายสีเสื้อเชิ้ตที่พ่อเลี้ยงจะใส่ออกงานพรุ่งนี้ค่ะ แต่ห้ามลงสีซ้ำกัน"

"แล้วเธอลงสีคุมโทนใช่ไหม"

น้ำตาลส่ายหน้าจริงจัง

"เมทัลลิกค่ะ"

เพียงเท่านั้น ศิลาก็แทบสำลักเบียร์

"แค่ก! แค่ก! เธอจะบ้าเหรอ!"

"ทำไมล่ะคะ พ่อเลี้ยงน่าจะรสนิยมหนุ่มเซจู ใส่ทองเส้นใหญ่ๆ หนีบกระเป๋าเงินไว้ใต้รักแร้..."

"พอเลยๆ ฉันบอกแล้วไงว่าพ่อเลี้ยงของเธอน่ะ หล่อมาก! รสนิยมก็ดี"

น้ำตาลส่ายหน้าดิกอย่างเด็กดื้อไม่รับฟัง ทำเอาศิลาได้แต่ส่ายหัวอย่างเอ็นดู แม้จะไม่อยากใส่ใจเรื่องเหลวไหลของเด็กในตึกนัก แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า อย่างน้อยก็ถือเป็นสีสันสนุกๆ ของตึกแดงแห่งนี้

"งั้นคุณอาช่วยใบ้คำตอบหน่อยค่ะ"

"ไม่บอก"

"งั้นตอบแค่ว่า...อยู่ในโทนเย็นหรือโทนร้อน"

ศิลาหัวเราะในลำคอ ก่อนยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

"แต่เธอลงสีเมทัลลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ก็ใช่ค่ะ"

"แล้วจะมาถามอะไรอีก"

น้ำตาลทำหน้ามุ่ยทันที

"ก็มันลุ้นนี่คะ..."

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พลางเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะคนตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

"บอกได้แค่ว่า...เธอหมดตัวแน่"

ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกโด่งจงใจแตะแก้มนุ่มหอมกรุ่นของหญิงสาว เรียกให้คนถูกแกล้งย่นจมูกหน้างอใส่ทันที

ทุกครั้งที่เด็กคนนี้มาชวนคุยเรื่องพนัน ไม่ว่าจะเป็นสีเนกไท รองเท้าแบบหัวแหลมหรือหัวตัด แม้กระทั่งยี่ห้อเข็มขัดที่เขาจะหยิบมาใช้ ศิลาก็มักจงใจเลือกสิ่งที่เธอลงเดิมพันเอาไว้เสมอ

เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร

เพราะทุกครั้งที่น้ำตาลชนะพนัน รอยยิ้มกว้างสดใสบนใบหน้าหวาน และดวงตากลมโตเป็นประกายอย่างมีความสุข ทำให้หัวใจที่เคยอัดแน่นไปด้วยเรื่องหนักหน่วงก็พลอยผ่อนคลายลงไปด้วย

แม้เด็กดื้อคนนี้จะสร้างเรื่องให้เขาปวดหัวได้ทุกวันจริงๆ แต่ก็น่าแปลก

ที่แห่งนี้เคยเงียบเหงาจนได้ยินเพียงเสียงลมพัด กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาขึ้นมาทีละน้อย เพราะมีเสียงจ้อแจ้ เสียงหัวเราะ และรอยยิ้มสดใสของเธออยู่ข้างกาย

จนบางครั้งศิลาก็เผลอคิดไม่ได้ว่า

บางที ความสุขของเขาในทุกวันนี้ อาจเป็นเพียงการได้เห็นเด็กคนนี้ยิ้มกว้างในทุกๆ วันก็เท่านั้น

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทั้งสองยังคงดังคลอไปกับสายลมยามค่ำคืน โดยไม่รู้เลยว่าในช่วงเวลาที่คิดว่ามีกันอยู่เพียงสองคน

ความจริงแล้ว กลับมีสายตาคู่อื่นกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่เงียบๆ ทั้งหูตาของพ่อเลี้ยงตะวันที่แฝงตัวเป็นชาวสวน และสายตาอาฆาตจากใครอีกคน

บนช่องหน้าต่างชั้นสามตรงบันไดหนีไฟ ส้มยืนเท้าคางมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากดวงตากลับฉายแววรังเกียจชิงชังที่สุด ริมฝีปากบางคว่ำลงอย่างคนที่เกลียดอีกฝ่ายเข้ากระดูกดำ

"หึ...รักกันให้มากๆ นะอีตาล"

คำสบถลอดไรฟันออกมาเบาๆ พร้อมสายตาไม่หวังดี

ทั้งที่เห็นภาพพวกนั้นมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแล้ว แต่ส้มกลับเลือกเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆ ไม่ปริปากบอกใครสักคน

ไม่ใช่เพราะหวังดี แต่เพราะเธออยากให้มันเลยเถิดไปมากกว่านี้ อยากเห็นน้ำตาลถลำลึกจนสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปด้วยมือตัวเอง

และเมื่อถึงวันนั้น เธอจะเป็นคนแรกที่ยืนหัวเราะเยาะ เหยียบซ้ำ และสมน้ำหน้าให้อีกฝ่ายเจ็บปวดจนสาแก่ใจ

ดวงตาของหญิงสาวหรี่ลงอย่างคนกำลังสนุกกับความคิดชั่วร้ายในหัว

"อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าคนทั้งตึกแดงรู้ว่าเด็กเลี้ยงของพ่อเลี้ยงศิลา แอบตีท้ายครัวบอดี้การ์ดกระจอกๆคนหนึ่ง จะมีสีหน้ากันยังไงนะ"

รอยยิ้มเหยียดค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

"ถึงตอนนั้น...มึงคงไม่ได้ลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่อีกแล้วล่ะ อีน้ำตาล!"

💌 หนึ่งประโยคท้ายบท :

"คนที่ถูกกำหนดให้ได้พบกัน ต่อให้หลงทางสักกี่ครั้ง สุดท้ายก็จะหากันเจอ" ✨