ขีดรัก มาเฟียร้าย : 3/2 – ผมชอบคุณ

“ครับ วันนี้คุณดูเซ็กซี่มากเลย สวยมากครับ ลูกของผมคงจะภูมิใจในตัวของแม่ ที่มีแม่ที่สวยแบบนี้”

“สะ..สวยอะไรกันคะ ศัลยกรรมทั้งนั้น”

“ถ้าทำออกมาแล้วสวย มันก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“......”

“ผมว่าเราควรจะเริ่มศึกษาดูใจกันเลย เร็วๆก็ดีครับ เผื่อมันโอเคเราก็จะแต่งงานได้เลย คุณแม่ผมเตรียมการไว้หมดแล้วเหลือแค่เจ้าสาวที่จะมายกน้ำชาให้กัน”

“ตะ..แต่งงาน?..ยกน้ำชา?” เอลลี่ละเมอเผลอพูดอย่างเลื่อนลอย ทุกอย่างมันดูรวดเร็วจนเธอตั้งรับไม่ทัน

“ครับ”

“ดะ..เดี๋ยวก่อนนะคะ! เอลลี่ว่าต้องอะไรผิดพลาดตรงไหน แน่ๆ ค่ะ ขอเวลาพักครึ่งสักแป๊บนะคะ”

เอลลี่อึกอักพูดแทบไม่ออก เพราะคิดไม่ตก ได้แต่เอนกายไปกับพนักพิงเพื่อตั้งหลักอีกครั้ง พร้อมกับเงยหน้าและหลับตาเพื่อตั้งสติ เพราะคำตอบที่หนักแน่นของผู้ชายตรงหน้านั้นทำให้เธอนั้นแทบหยุดหายใจ แถมยังรู้สึกปวดศีรษะจี๊ดๆราวกับหัวจะระเบิด

“อ๊ะ!” 

“คุณเอลลี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมสัมผัสอุ่นๆ ที่เข้ามาแตะลงที่หน้าผาก พลันดวงตาคู่สวยนั้นรีบเปิดขึ้น แต่ก็ต้องรู้สึกตกใจมากกว่าเดิม เมื่อตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ใกล้กับใบหน้าของเธอเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร

"คุณเอลลี่ปวดหัวเหรอครับ?”

ในขณะเดียวกันมู่หยางที่ยืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว โน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าสวย แขนแกร่งกักขังคนตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด จ้องมองดวงตาสวยทั้งสองคู่กำลังสั่นระริก แต่ร่างกายของเธอกับแข็งทื่อไม่ขยับไปไหน

....เข้าทาง....

ดวงตาคมสำรวจเครื่องหน้าสวยของหญิงสาวอย่างละเอียด ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบเข้ากับดวงตาคู่งาม พร้อมกับมองลึกเข้าไปนัยน์ดวงตาราวกับกำลังสะกดเธอไว้ให้อยู่ใต้อาณัติไม่ให้ไปไหน..

เอลลี่หยุดกายนิ่งเหมือนกับกำลังถูกสาป ดวงตาหวานจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำที่มืดสนิท แวบหนึ่งเธอเห็นดวงตาเขาแข็งกร้าวพยายามสะกดความดื้อรั้นของเธอ มันดูน่ากลัว มันดูน่าค้นหา แต่ก็แค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น ดวงตาสีนิลนั้นก็พลันดูอบอุ่นขึ้นมา และไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไม...ดวงตาคมคู่นี้ถึงกำลังสะกดร่างกายของเธอไว้ได้

ใบหน้าหล่อนั้นเรื่อยเข้าไปใกล้ชิดใบหน้าสวยมากขึ้นเรื่อยๆ จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดราวกับเชอร์รี่ พลางเอียงใบหน้าเพียงนิดเพื่อหลบปลายจมูกเล็กให้มันได้องศา หมายที่จะให้ริมฝีปากทั้งคู่นั้นสัมผัสซึ่งกันและกัน

“ปะ..เปล่าค่ะ” เอลลี่รีบดึงสติเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสจากผู้ชายตรงหน้า ทำให้ตอนนี้ริมฝีปากหนาของเขานั้นกับหยุดอยู่ที่แก้มนวลแทน

“ที่หางคิ้วของคุณเอลลี่ มีหยดน้ำเลอะอยู่นะครับ” เสียงทุ้มพูดกระซิบ พลางใช้มือเกลี่ยลงที่หางคิ้วสวยอย่างแผ่วเบา

การกระทำนี้ทำให้ใบหน้าสวยนั้นยิ่งเห่อร้อนแก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ ขนกายลุกซู่จนต้องหลับตาแน่นหลบซ่อนดวงตาคมด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“หึ ขอโทษครับ” มุมปากหนายกยิ้มเมื่อมองปฏิกิริยาของหญิงสาว พร้อมสูดดมกลิ่นกายหอมเพียงนิด ค่อยๆผละตัวและดึงใบหน้าออกและนั่งลงโซฟาตัวข้างๆ หญิงสาวแทน

ในขณะเดียวกันเอลลี่ก็รีบยืดตัวตรงนั่งจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ กลบเกลื่อนความเขินอาย

"ขอโทษนะครับ ผมแค่เป็นห่วง เห็นคุณนิ่งไป เลยเผลอ...ทำตัวรุ่มร่าม”

“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ปกติ เอลลี่ก็ง่ายๆ ไม่ถือตัว โดยเฉพาะกับผู้ชาย ง่ายๆ กับผู้ชายทุกคนค่ะ” เอลลี่แสร้งตอบหลบสายตาร้ายที่เอาแต่จ้องเธอ

“เป็นคนดี ไม่ถือตัวเลยนะครับ"

"...โอ๊ยยย..จะบ้า..." ปากอิ่มเผลอพลั้งปากพูดออกไปเพราะแพ้เสียงในหัวของตัวเอง

" ผมชอบคุณ”

“ฟู่...สรุป? ไม่ว่าเอลจะทำอะไร คุณก็ชอบไปหมดเลยเหรอคะ” เอลลี่ถอนลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย ถามกลับอย่างตรงไปตรงมา รู้สึกทนไม่ไหวคนอะไรพูดไม่รู้เรื่องเลยสักที

“ครับ”

“...เหลือจะเชื่อ...” ร่างเล็กแทบจะเป็นลม เมื่อได้ยินเสียงที่หนักแน่นของผู้ชายตรงหน้า ได้แต่ส่ายหัวไปมาไม่อยากจะยอมรับความจริง

“......”

“โอ้ว....เอลล่ะเชื่อคุณเลย ตาเล็กไม่พอยังตาถั่วจริงๆ”

“พรุ่งนี้คุณเอลลี่ ว่างมาทานมื้อค่ำด้วยกันไหมครับ”

“ไม่ว่างค่ะ เอลลี่ต้องเข้ามาดูร้าน”

“งั้นมื้อกลางวันล่ะครับ”

“ไม่ว่างค่ะ”

“แล้วมื้อเช้า?”

“โอ๊ย มื้อเช้าคือยังไม่ตื่นค่ะ”

“ไม่มีมื้อไหนว่างเลยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ”

เอลลี่ตอบกลับแบบเหวี่ยงๆ หลบสายตาคมที่จ้องมองเธอนิ่งๆ แวบหนึ่งเธอแอบเห็นรังสีอำมหิตแต่ก็แค่เพียงสั้นๆ “เอลลี่ก็แบบนี้แหละคะ เอาใจยาก เอาแต่ใจและไม่ค่อยมีเวลา”

“อ๋า...ถ้าอย่างนั้น...เดี๋ยวเรานัดกันไปทานข้าวใหม่อีกครั้งก็ได้ครับ”

“เฮ้อ..ค่ะ งั้นคุณมู่หยางเสร็จธุระกับเอลลี่แล้วใช่ไหมคะ ถ้างั้นเอลลี่ขอตรวจไปทำงานก่อน ต้องตรวจบัญชีเคลียร์เงินเดือนให้กับลูกน้องค่ะ”

“....”

“ทุกคนกำลังรอเงินเดือนกันอยู่ คุณคงไม่ว่ากันนะคะ” เอลลี่เร่งเร้าตัดบทสรุปง่ายๆ จงใจให้คนตรงหน้ารู้ว่าเธอไม่อยากจะคุยกับเขาอีก

“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมคงจะไม่รบกวนเวลาคุณแล้ว ยังไงเราก็จะได้เจอกันใหม่อีกครั้ง”

“......”

“ผมจะมาหาคุณนะครับ”

“ค่ะๆ ค่อยเจอกันใหม่แล้วกัน” เอลลี่ตอบส่งๆ ฝืนตอบฝืนยิ้มกลับไป

จุ๊บ..จุ๊บ..

“..อ๊ะ!?...”

“แล้วเจอกันครับ” ดีแลนพูดจบก็โน้มตัวไปประทับริมฝีปากที่แก้มนวล ทั้งสองข้างจนเจ้าของแก้มนั้นตั้งตัวไม่ทัน 

ใบหน้าสวยค่อยๆเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมกะพริบถี่ๆ  มองคนตัวโตลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความตกตะลึง เธอมองใบหน้าหล่อที่กำลังยิ้มให้เธออย่างอึ้งๆ เมื่อกี้เขา...หอมแก้มเพื่อลาเธอเหรอ

ปัง...

เมื่อประตูปิดลง ไร้เงาคนตัวสูง มือเล็กทั้งสองก็ยกมาจับเข้าที่แก้มทั้งสองข้างพร้อมกับบ่นพึมพำเบาๆ ราวกับละเมอด้วยความไม่เข้าใจ

“มะ..มันเป็นการลาแบบใดกัน บะ..แบบใหม่ แบบสับเหรอ..”