ตอน 7 เหตุผลไม่เข้าท่า

ฉันดูซีรีส์เพลินจนดึก รับปากว่าจะส่งคืนไดร์เป่าผมของเขา นี่ก็เกือบสามทุ่มเข้าไปละ ปิดมือถือรวดเร็วแต่ไม่ลืมพกไปด้วยเพราะต้องการโอนค่าอาหารมื้อเย็น แป๊บเดียวฉันมายืนหน้าประตูห้องของเขา ก่อนจะยกมือเคาะนั้นทำใจก่อน แล้วที่ออกกฎว่าห้ามข้ามเขตพื้นที่เขา แต่ก็บุกรุกถึงสองครั้งแล้ว เอาละตราบใดที่ยังไม่ก้าวขาเข้าห้องเขา ไม่นับว่าล้ำเส้น

คิดแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย เป่าลมออกจากปากแล้วเคาะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

รอไม่นานร่างสูงเปิดประตู ใบหน้าหล่อคมราบเรียบ คิ้วดกดำเลิกขึ้นเล็กน้อย ราวกับเชิงถามว่ามีอะไร ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา ทำไมใจฉันเต้นแรงด้วยนะ เพราะความหล่อนี่เหรอ?

หล่อเหลาจริงนั่นแหละ อีกอย่างพอเขาจ้องแบบนี้รู้สึกเหมือนโดนกดดันไงไม่รู้

“เออ ไอมาคืนของค่ะ” ดึงสติออกมาแล้วยื่นไดร์ให้คนร่างสูงตรงหน้า เขามองแล้วรับกลับโดยไร้คำพูดใด ๆ “แล้วก็ขอเลขบัญชีด้วยค่ะ” ฉันไม่อยากติดหนี้ใคร จึงตั้งใจขออีกครั้ง

“จำไม่ได้”

“งั้นบอกราคามา เดี๋ยวไอหยิบเงินสดจ่ายคืน”

“ลืม” น้ำเสียงราบเรียบ ข้ออ้างที่ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย พึ่งไปกินข้าวตอนหัวค่ำ ลืมราคาง่ายขนาดนั้นเลยรึไง แล้วใบเสร็จหลังจ่ายพนักงานก็ให้นี่ “ไม่มีบิล” เหมือนรู้ว่าฉันจะเอ่ยปากขอ เลยชิงตอบกลับก่อน

“งั้นไอเลี้ยงข้าวคืนพี่ละกันนะ” เมื่อคะยั้นคะยอไม่ได้ผล ต้องใช้มาตรการเลี้ยงคืนให้จบสิ้น ถึงไม่ได้มีเงินมากมาย แต่เลี้ยงข้าวเขาสักมื้อคงไม่ทำให้เงินในบัญชีเกลี้ยงหรอก

“อืม” ผงกหัวพร้อมตอบเสียงในลำคอ

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ไอขอตัวก่อน” เพราะบรรยากาศมันไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก “เออ เดี๋ยวก่อนค่ะ” มือหนาจับประตูชะงักนิ่ง

“…?”

“น้ำในตู้เย็น สามารถหยิบได้ไหม” กลางคืนมักคอแห้ง ยิ่งนอนแอร์ต้องมีน้ำสำรองไว้ตลอด

“ได้” หลังพูดจบเขาปิดประตูใส่หน้าฉัน ไม่รอให้ถามต่อ หน้านิ่งทำตัวหยิ่งใส่ ฮึ! คอยดูเถอะ เดี๋ยวไอรีนคนนี้จะแผลงฤทธิ์แหกกฎที่วางไว้ ระหว่างฉันกับเขาใครจะอกแตกก่อน

ฉันเปิดตู้เย็นหยิบน้ำหนึ่งขวด คืนนี้กะว่าจะดูหนังต่ออีกสักเรื่องสองเรื่องแก้เบื่อ คงไม่ดูในห้องแล้วอยากเปิดโทรทัศน์ดูแทน ปัญหาติดอยู่อย่าง เปิดยังไง?

เคาะห้องเรียกเขาให้ช่วยจะโดนดุไหมนะ แต่ถ้าใจป๊อดคืนนี้ได้นอนว้าวุ่นใจเพราะไม่เติมพลังงาน การดูผู้ชายหล่อสามารถหล่อเลี้ยงหัวใจให้พองโตได้ แม้ขอบตาจะคล้ำแต่ใจต้องอิ่มเอม

เมื่อคิดว่าต้องรบกวนรูมเมต ในจังหวะเดียวกันร่างสูงออกมาพอดี ดวงตาคมตวัดมองเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงห้องครัว เขาหยิบน้ำขวดกระดกดื่มทันที ขนาดฉันยืนอยู่ห้องนั่งเล่นมองภาพลูกกระเดือกเคลื่อนไหวชัดเจน มันเซ็กซี่มาก…

“โรคจิตรึไง” เขาจับได้แล้ว

“เปล่าสักหน่อย แค่สายตามันมองไปเอง” เฉไฉยังไงก็ได้ เอาให้รอดจากตาคมกริบนั้น และเหมือนเสียงฝีเท้าของคนตัวโตเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้ ๆ

“เหรอ เห็นอยู่ว่ามอง” ตำหนิด้วยน้ำเสียงเข้ม จนฉันสะดุ้งเล็กน้อย

“หลงตัวเอง”

“ฮึ!” ขำในลำคอได้น่ากลัวมาก บวกกับหน้าที่ดุดัน “เวลานี้แล้ว ไม่เข้านอน?”

“อยากดูหนัง เปิดให้หน่อยได้ไหมคะ”

“ฉันร่างกฎให้เธอหนึ่งชุด หลังสามทุ่มห้ามส่งเสียงดังรบกวน ซึ่งถ้าฉันนอนไม่พอ เธอจะเดือดร้อน”

อ้าว! ตัวเองนอนไม่พอแล้วทำไมฉันต้องเดือดร้อนด้วยล่ะ เพราะฉันเป็นต้นเหตุงั้นเหรอ ห้องเขาประตูมิดชิดขนาดนั้นเสียงข้างนอกไม่สามารถเข้ารบกวนได้ หากไม่ดังสนั่นเหมือนอยู่งานคอนเสิร์ต

“อย่างพี่น่ะเหรอ สามทุ่มนอนแล้ว อีกอย่างไอดูหนังไม่ได้เปิดเสียงดังเหมือนโรงหนัง” แทบจะปรับให้ได้ยินตามลำพังด้วยซ้ำ

“ใครจะรู้ ขนาดเสียงพูดยังแสบหู”

“พี่ว่าไอเสียงดังเหรอ” จากที่จะขอความช่วยเหลือดี ๆ ตอนนี้กอดอกเตรียมชวนตีอีกแล้ว ฉันเหยียบขึ้นโซฟาให้ความสูงเราสูสีกัน จะบอกว่าคุยกับคนสูงปวดคอมาก

“ลงมาเดี๋ยวนี้ เท้าสกปรกขึ้นเหยียบโซฟา” ใช้สายตาดุเก่งมาก

“ไม่ลง จนกว่าพี่จะเปิดทีวีให้ไอ” เอาสิ ฉันเท้าเอวยักคิ้วสู้เขา ถ้าไม่เปิดฉันก็จะยืนบนโซฟากดดันเขาแบบนี้แหละ

“อย่าให้ฉันพูดซ้ำ เพราะฉันไม่ใช่คนใจเย็น”

“ถ้าไม่เปิดไอก็ไม่ลง”

ร่างสูงข่มอารมณ์ ขยับตัวเข้าใกล้ฉันกว่าเดิม จนตอนนี้เราสองคนแทบจะชิดกันมาก เขากำลังเล่นงานฉันผ่านร่างกายตัวเอง ต่อให้ฉันทำตัวอวดดีขนาดไหน เจอท่าทีแบบนี้เข้าไปมีอ่อนไหวเหมือนกัน แล้วเขาไม่หยุดแค่เดินจนขาติดกับขอบโซฟา

“พี่จะทำอะไร”

พอใกล้จนมุมก็ร้องถามเสียงแผ่ว

“เด็กแสบอย่างเธอ ไม่โดนลงโทษไม่เชื่อฟังสินะ”

“ละ แล้วพี่เล่นตัวทำไม ให้เปิดเอง” ขาเรียวถอยชิดพนักพิงโซฟาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ดาเมจความดุดันมันแพร่กระจายทั่วบริเวณ รับรู้ได้ถึงขนบนกายที่กำลังลุกซู่

แต่แล้วมือหนาจับหมับที่ต้นแขนหวังดึงฉันลง ทว่าข้อเท้าดันเกิดพลิก จึงทำให้เสียทรงตัว เรือนกายอันบอบบางเสียหลักล้มใส่เขา ทำให้หน้าเราสองคนเสียดสัมผัสกัน โดยที่แก้มฉันแตะแก้มเขา ตากลมเบิกกว้างสุดความสามารถตกใจและตะลึงกับอุบัติเหตุที่ไม่ทันตั้งตัว มันเกิดจากความดื้อเอาแต่ใจของฉัน

ร่างสูงยืนเรียบนิ่งรองรับฉันไว้ได้ทัน อ้อมแขนแกร่งที่ประคองตัวฉันอยู่ แทบไม่สะทกสะท้านยามที่ล้มใส่ บ่งบอกว่าฉันตัวเล็กและเขาที่แข็งแรง

ฝ่ามือนุ่มทาบไว้บนบ่าแกร่งเพื่อยึดหลักตัวเอง และเผลอออกแรงเมื่อต้องขยับตัว เมื่อดึงสติกลับมา ฉันผละหน้าออกช้า ๆ เพราะตอนนี้มันเห่อร้อนมาก ก้มหน้าหนีไม่กล้าสู้แววตาคมกริบทอประกายความดุในนั้น

“เธอนี่โคตรดื้อว่ะ”

“ขอโทษค่ะ”

“วันแรกหาเรื่องเก่งขนาดนี้ ต่อไปจะเป็นยังไง” ตำหนิฉันทั้งที่ตัวเองเป็นคนช่วย

“บ่นมาก แล้วช่วยทำไม?”

“อยากปล่อยให้ตกพื้น แต่กลัวพื้นจะแตก”

“ไอไม่ได้อ้วนขนาดนั้นปะ” มีอารมณ์ห่วงพื้นมากกว่าฉัน ถ้าตกจริงมีแค่ฉันที่เลือดตกยางออก พอโดนว่าแบบนี้รีบผลักเขาออก แล้วนั่งลงท่าขัดสมาธิ กอดอกทำหน้าไม่สบอารมณ์ เบือนหน้าหนีทางอื่น ไม่สนใจว่าเขาจะทำหน้ายังไง รู้แค่ว่าร่างสูงยืนนิ่งท่าเดิม

ฉันน้ำหนักสี่สิบเจ็ดเขาบอกว่าอ้วน ถ้าอ้วนจริงเขาคงหงายหลังพร้อมฉันตั้งแต่แรกแล้ว ว่าอะไรก็ได้ ห้ามว่าอ้วน!

แก้มที่โดนแก้มเขาเมื่อกี้ ตอนนี้ยังร้อนผ่าวอยู่ จึงต้องทำทีลูบเผื่อจะไม่เป็นที่ดึงดูดความสนใจเขา ครั้งแรกเลยที่ฉันใกล้ชิดกับผู้ชายที่ไม่ใช่คนในครอบครัว อีกอย่างพึ่งรู้จักกันวันนี้ ไม่สิ ถ้ารู้จักต้องรู้ชื่อ

“จะดูอีกไหม”

“ไม่เอาแล้ว!”

ใครมีกะจิตกะใจดูหนัง เสียอารมณ์หนึ่งรอบแล้วยังต้องเขินอายอีก ฉันรีบสับขากลับห้องนอนทันที ปล่อยให้คนบ้าอำนาจอยู่เป็นประสาทคนเดียว