LOGINอวี้เสวี่ยหรงถูกคนจวนโหวสี่คนโยนลงไปในหุบเหวที่นางไม่รู้ว่ามันลึกมากแค่ไหน เพราะความมืดในคืนนี้ทำให้สายตาของนางมองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่างเดียว ขณะที่ร่างของนางที่ทั้งถูกพิษและตัดเส้นเอ็นกำลังลอยละลิ่วลงไปในหุบเหวลึก นางได้แต่อธิษฐานว่าหากสวรรค์ยังคงเห็นใจข้าบ้าง ขอให้ข้ายังมีชีวิตอยู่และได้กลับไปแก้แค้นพวกเขาในชาตินี้ด้วยเถิด อวี้เสวี่ยหรงเสียเลือดไปไม่น้อยจากการถูกตัดเส้นเอ็นทั้งสี่ในร่างกาย นางกัดฟันอดทนเอาไว้เพื่อไม่ให้ตนเองสลบจากการเสียเลือด
อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่านางตกลงมานานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งร่างด้านหลังของนางกระทบกับพงหญ้าตรงชะง่อนหินที่ยื่นออกมาระหว่างหุบเหวลึกที่ยังคงมองไม่เห็นก้นอยู่ อวี้เสวี่ยหรงรู้สึกเจ็บหลังไปหมด แต่ยังดีที่นางยังมีชีวิตอยู่ อวี้เสวี่ยหรงคิดว่า ขอแค่นางยังมีชีวิต นางจะต้องหาทางกลับไปได้อย่างแน่นอน หลังจากนอนพักจนร่างกายเริ่มดีขึ้น อวี้เสวี่ยหรงใช้ข้อศอกและเข่าแทนมือเท้าของตนเองแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปให้อยู่ด้านในห่างจากขอบชะง่อนหินเพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองต้องตกลงไปอีกอวี้เสวี่ยหรงตะเกียกตะกายไปอย่างยากลำบาก ไหนจะบาดแผลที่เจ็บปวดจากการถูกตัดเส้นเอ็นและนางยังกระอักเลือดออกมากองใหญ่เมื่อพิษที่อวี้เหมยกรอกใส่ปากของนางจนหมดสิ้นลมปราณ
เตียเจิ้งต้าวกับอวี้เหมยเมื่อเห็นว่าทุกอย่างสำเร็จตามที่ตนเองต้องการแล้วก็พากันไปเสพสุขที่เรือนพักนอกเมือง ก่อนจะรีบกลับเข้าเมืองไปในตอนฟ้าสาง ในจวนอวี้และจวนเตียอันโหวไม่มีใครสงสัยเลยว่าสองคนนี้ไม่ได้อยู่ที่จวนทั้งคืน เพราะพวกเขามัวแต่เตรียมงานแต่งงานที่กำลังจะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้อยู่อย่างคึกคัก เนื่องจากการเกี่ยวดองกันของสองตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงนั้นนับว่าเป็นเรื่องที่นานครั้งจะเกิดขึ้น
“แม่นมหลิน เสวี่ยหรงไปที่ใด เหตุใดข้าจึงไม่เห็นนางตอนมื้อเช้าเล่า” อวี้อันปกติมักจะมีบุตรสาวคนเดียวมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนมาตลอดหลายปีตั้งแต่เขาเสียฮูหยินสุดที่รักไป สองพ่อลูกก็ตัวติดกันมาโดยตลอด
“บ่าวก็ยังไม่เห็นเหมือนกันเจ้าค่ะ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้คุณหนูไม่ได้อยู่ที่ห้องนอนนะเจ้าคะนายท่าน บ่าวลองถามคนอื่นดูก็ไม่มีใครเห็นว่าคุณหนูออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อใดเจ้าค่ะ” แม่นมหลินเองก็เป็นห่วงอวี้เสวี่ยหรงเช่นกัน
“เฮ้อ! เอาเถอะ ๆ นางคงไม่อยากแต่งงานจริง ๆ ปล่อยนางออกไปเที่ยวเล่นก่อนสักวันสองวันก็ไม่เป็นไร ข้ารู้ดีว่าพอถึงวันแต่งงานนางก็คงจะกลับมาเองนั่นแหละนะ พวกเจ้าก็เตรียมเรื่องชุดและเครื่องประดับให้ดีเล่า” อวี้อันยังคงคิดไปในทางที่ดีว่าบุตรสาวของเขาที่เชื่อฟังคำสั่งของอวี้จิ้งเต๋อจะไม่ทำอะไรอย่างการหนีออกจากจวนอย่างแน่นอน
“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูกลับมาเมื่อไหร่บ่าวจะส่งคนไปแจ้ง”
“อืม...เจ้าไปทำงานของเจ้าต่อเถอะ ข้าเองก็ต้องไปเตรียมสินเดิมให้นางเพิ่มอีกสักหน่อย อย่างน้อยอยู่ในจวนโหวนางจะได้ไม่ลำบาก” อวี้อันเป็นห่วงบุตรสาวมาก เขารู้นิสัยเสเพลของเตียเจิ้งต้าวดี แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อพ่อของเขาไม่ยอมยกเลิกงานหมั้นทั้งที่เขากับลูกเคยขอร้องไปแล้วหลายครั้ง ซึ่งอวี้อันเองก็ไม่พอใจว่าที่ลูกเขยคนนี้มาแต่ไหนแต่ไร
อวี้เสวี่ยหรงที่ใช้แรงกายแรงใจทั้งหมดเคลื่อนร่างมาประมาณหนึ่งวาของชะง่อนหินได้ก็นอนแผ่หราอย่างหมดแรง นางได้แต่คิดว่าเหตุใดเรื่องของอวี้เหมยกับเตียเจิ้งต้าวนางจึงไม่เคยรับรู้มาก่อน ไม่เช่นนั้นนางคงไม่พลาดท่าเสียทีพวกเขาสองคนจนตนเองต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
ปกติในจวนอวี้ อวี้เหมยมักจะแสร้งทำเป็นถูกนางรังแกแล้วไปฟ้องชัวหยวนให้มาทำโทษนางบ่อย ๆ ยังดีที่นางมีแม่นมหลินและท่านพ่อคอยปกป้องเอาไว้จึงรอดพ้นมาได้ อีกทั้งน้องชายอย่างอวี้ไห่ตงซึ่งเป็นลูกของฮูหยินรองของอารองเองก็ชอบมาเล่นกับนางด้วย เขาชอบให้นางสอนวิชาต่าง ๆ ให้อยู่บ่อย ๆ นางเองก็ชอบน้องชายคนนี้มากเช่นเดียวกัน ถึงเขาจะเป็นเพียงแค่บุตรฮูหยินรอง แต่การวางตัวของเขานั้นดีกว่าอวี้เหมยหลายเท่า
อวี้เสวี่ยหรงแหงนมองท้องฟ้าที่มืดมิดและไม่มีแม้แต่แสงดาวให้เห็นก็ได้แต่ทอดถอนหายใจออกมา นางเสียดายที่ไม่ได้เรียนวิชาแพทย์มาก่อน ไม่เช่นนั้นนางคงสามารถหาสมุนไพรมาหยุดเลือดที่กำลังไหลออกมาตามข้อมือและข้อเท้าของนานได้นานแล้ว
หลังจากเรี่ยวแรงของอวี้เสวี่ยหรงกลับมาอีกครั้ง นางก็หันไปใช้ปากกัดหญ้าที่อยู่ข้างศรีษะเพื่อกินประทังความหิวเอาไว้ก่อน นางไม่รู้ว่าตนเองจะเสียเลือดมากจนสลบไปหรือไม่จึงต้องหาอะไรกิน ซึ่งพอนางได้กินหญ้าเข้าไปต้นหนึ่ง อวี้เสวี่ยหรงกลับพบว่าหญ้านี้รสชาติหวานและยังช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดที่ข้อมือและข้อเท้าของนางได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงรีบพลิกตัวโดยใช้ข้อศอกตั้งขึ้นแล้วกินหญ้าที่อยู่ใกล้ ๆ เข้าไปอีกเป็นจำนวนมากจนนางเห็นว่าเลือดที่เคยพุ่งออกมานั้นค่อย ๆ หยุดลงแล้ว นางยิ้มด้วยความยินดีที่หุบเหวปริศนาแห่งนี้ยังมีสมุนไพรหยุดเลือดเช่นนี้ อวี้เสวี่ยหรงกำลังคิดว่านางจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อตกมาอยู่ที่ชะง่อนหินตรงนี้ นางไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้แม้แต่น้อย อวี้เสวี่ยหรงยังคิดว่าท่านพ่อของนางจะต้องร้อนใจแน่หากรู้ว่านางหายไปจากจวนก่อนวันแต่งงานเพียงไม่กี่วัน อวี้เสวี่ยหรงไม่มั่นใจว่าอวี้เหมยจะโกหกท่านพ่อของนางอย่างไรบ้าง อย่างไรเตียเจิ้งต้าวเองก็เป็นคู่หมั้นนางมาหลายปีด้วย หากว่าสองคนนี้ช่วยกันโกหกพ่อของนาง อวี้เสวี่ยหรงคิดว่าอวี้อันจะต้องแทบเป็นบ้าแน่ เพราะพ่อกับนางเสียท่านแม่ไปเมื่อหลายปีก่อน สองคนพ่อลูกจึงต้องพึ่งพากันมาตลอดและคอยเป็นกำลังใจให้กัน ท่านปู่เคยบอกท่านพ่อให้แต่งฮูหยินคนใหม่เมื่อนานมาแล้ว แต่ท่านพ่อของนางปักใจรักเพียงแต่ท่านแม่ อวี้เสวี่ยหรงจึงไม่ต้องเผชิญกับปัญหาแม่เลี้ยงเหมือนคนอื่น
วันต่อมา อวี้อันก็ยังหาตัวลูกสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจแล้ว ตอนนี้ที่จวนกำลังตกแต่งด้วยผ้าสีแดงตามธรรมเนียมการแต่งงาน เขาคอยถามบ่าวที่อยู่ในจวนว่ามีใครเห็นนางบ้างหรือไม่ แต่คำตอบก็ยังคงเป็นเช่นเดิมว่าไม่มีใครเห็นอวี้เสวี่ยหรงเลยตั้งแต่เช้าแล้ว
“นายท่านเจ้าคะ บ่าวทราบมาว่าก่อนที่คุณหนูจะหายไป มีคนของคุณชายจวนโหวมาส่งจดหมายให้คุณหนูเจ้าค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับการหายตัวไปของคุณหนูหรือเปล่านะเจ้าคะ” แม่นมหลินเองที่ตามสืบจนรู้เบาะแสมาได้รีบวิ่งมาบอกอวี้อันด้วยความเป็นห่วงอวี้เสวี่ยหรงเช่นเดียวกัน
“ข้าว่าไม่น่าจะเกี่ยวนะ อย่างไรเสวี่ยหรงก็ไม่ได้ชอบพอคุณชายเตียสักหน่อย แล้วนางจะสนใจจดหมายของเขาได้อย่างไรเล่า” อวี้อันยังคงมั่นใจว่าลูกสาวของตนเองคงไม่คิดแม้แต่จะอ่านจดหมายเสียด้วยซ้ำ เพราะหลายครั้งที่ทางจวนโหวพาเตียเจิ้งต้าวมาเยี่ยมเยียนพวกเขา อวี้เสวี่ยหรงก็มักถูกอวี้เหมยทำให้คนอื่นเข้าใจผิดอยู่บ่อย ๆ จนเขาเอือมระอาและไม่อยากให้คนในจวนโหวมาสร้างความวุ่นวายที่จวนบ่อย ๆ
“เช่นนั้นนายท่านจะให้บ่าวทำเช่นไรดีเจ้าคะ พรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของคุณหนูแล้วด้วย” แม่นมหลินกล่าวอย่างกระวนกระวายใจ
“ก็ไม่ต้องทำอันใด หากเสวี่ยหรงไม่ต้องการแต่งงานจริง ๆ แล้วนางไม่ยอมกลับมาก็ปล่อยให้พวกเขาหาคนอื่นแต่งแทนก็แล้วกัน” อวี้อันสนใจแค่ลูก
อวี้เสวี่ยหรงที่อยู่ตรงชะง่อนหินได้แต่มองบนฟากฟ้าอีกครั้งแล้วคิดว่าตนเองควรทำอย่างไรต่อไปดีหลังจากเลือดของนางหยุดไหลไปแล้ว ตามร่างกายและเสื้อผ้าของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของตนเองจนได้กลิ่นคาวออกมา อวี้เสวี่ยหรงที่เป็นคนรักสะอาดได้แต่ทอดถอนหายใจออกอย่างปลดปลง การที่นางยังมีชีวิตอยู่ก็นับว่าสวรรค์ยังคงมีตาอยู่บ้าง เพียงแต่หลังจากนี้นางจะทำอย่างไรให้ตนเองสามารถฟื้นคืนพลังปราณและรักษาเส้นเอ็นทั้งสี่ที่ถูกตัดไปได้เล่า อวี้เสวี่ยหรงไม่เคยคิดหรอกว่าจะมีเทพเทวาองค์ใดลงมาโปรดนางในสถานที่เช่นนี้ ตอนนี้นางเป็นห่วงท่านพ่อกับแม่นมหลินมากกว่าว่าพวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง นางกลัวว่าจะมีคนคิดร้ายกับพวกเขาตอนที่นางไม่อยู่ในจวน เพราะเรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น เพียงแต่ว่านางกับพ่อไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร แถมเบาะแสยังหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วย ราวกับว่าคนในจวนนั้นมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ด้วย จนนางกับทุกคนในเรือนพวกนางจำเป็นต้องระมัดระวังกันมากขึ้นแม้กระทั่งเรื่องอาหารการกิน พวกนางยังต้องคอยตรวจสอบว่าเป็นคนของตนเองที่ทำเองและนำมาส่งให้เองด้วย
อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็
อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่
หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง
หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ
อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ
เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ







