LOGINอวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนาง
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้ง
ด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว
“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว
“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ้ใหญ่” เตียหุยได้แต่ปรามนางที่แสดงกิริยาไม่สำรวม
“เจ้าอธิบายมาสิเจิ้งต้าวว่ามันเกิดอันใดกันแน่” เตียเซี่ยงจี๋ถามบุตรชาย
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกันขอรับ พอเข้าห้องหอไปข้าก็พบว่าเป็นน้องอวี้เหมยแล้ว อีกทั้งพวกข้าก็กราบไหว้ฟ้าดินกันไปแล้ว ข้าเลยต้องปล่อยเลยตามเลย” เตียเจิ้งต้าวอ้างอย่างหน้าไม่อาย ทั้งที่ทุกอย่างเป็นแผนการของพวกเขาสองสามีภรรยาหมาด ๆ เป็นคนก่อขึ้นเองแท้ ๆ
“เจ้าบอกมาสิว่าเหตุใดอวี้เสวี่ยหรงจึงไม่เข้าพิธี” จูหลิงหลิงหันไปถามอวี้เหมยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางเองก็ไม่ค่อยถูกชะตาหลานสะใภ้คนนี้เช่นกัน
“เรียนท่านย่า ข้ารู้แค่ว่าพี่หญิงใหญ่ไม่อยากแต่งงานกับท่านพี่ ไม่แน่ว่านางอาจมีคนรักอยู่แล้วและหนีตามกันไปก็ได้เจ้าค่ะ พวกเราจึงทำได้แค่ต้องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเพื่อรักษาหน้าตาเอาไว้” อวี้เหมยจีบปากจีบคอใส่ร้ายอวี้เสวี่ยหรงว่าหนีตามผู้ชายไปเพื่อไม่ให้คนอื่น ๆ สงสัย
“เฮ้อ! หากไม่อยากแต่งงานจริง ๆ ก็คุยกันได้มิใช่หรือ การทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้จวนโหวเสียหน้ามากกว่า ตาเฒ่าอวี้ก็ไม่ยอมบอกอันใดข้าเลย” เตียหุยอดต่อว่าสหายเฒ่าที่รับปากกันเสียดิบดีขึ้นมาไม่ได้
“ท่านปู่อย่าคิดมากเลยขอรับ อย่างไรอวี้เหมยก็เป็นคนตระกูลอวี้เช่นเดียวกันนี่ขอรับ อีกอย่างข้าคิดว่าอวี้เหมยอ่อนหวานกว่าอวี้เสวี่ยหรงหลายเท่าเลยนะขอรับ” เตียเจิ้งต้าวรีบเอ่ยปากช่วยเหลือฮูหยินของตนเอง
“นั่นจะเหมือนกันได้อย่างไร! อวี้เสวี่ยหรงเป็นถึงผู้มีพรสวรรค์ของเมืองหลวงเลยนะ แล้วอวี้เหมยจะเอาสิ่งใดมาเทียบกับนางได้กันเล่า” ซือหมิงซวงกล่าวอย่างไม่พอใจ นางอุตส่าห์คุยกับฮูหยินขุนนางหลายคนเพื่ออวดว่าตนเองกำลังจะได้เป็นแม่สามีของอวี้เสวี่ยหรงแท้ ๆ
“พอได้แล้ว! ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นมาแล้วก็แก้ไขอะไรไม่ได้ เจ้าจะมาเสียงดังให้ท่านพ่อกับท่านแม่รำคาญใจทำไมกัน” เตียเซี่ยงจี๋ต่อว่าซือหมิงซวง
“ขอโทษท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” ซือหมิงซวงได้แต่หันไปกล่าว
“ในเมื่อคารวะน้ำชาเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันเถอะ ข้าอยากพักผ่อน” เตียหุยไม่อยากอยู่ที่ห้องโถงให้อารมณ์เสียไปมากกว่านี้ เขาอายุมากแล้วและยังมีพลังปราณไม่ได้มากเหมือนกับอวี้จิ้งเต๋อ ร่างกายจึงไม่ค่อยแข็งแรงนัก
ข่าวเรื่องอวี้เหมยกลายเป็นสะใภ้จวนโหวถูกปล่อยออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของชัวหยวน นางต้องการให้ทุกคนในเมืองหลวงรู้ว่าบุตรสาวของตนเองได้ดิบได้ดีไม่แพ้ใคร และหลังจากนี้หากมีงานเลี้ยงขุนนาง นางและสามีก็จะสามารถเข้าร่วมได้ในฐานะพ่อตาแม่ยายของเตียเจิ้งต้าว
อวี้จิ้งเต๋อกว่าจะรู้ว่าข่าวถูกกระจายไปทั่วเมืองหลวงแล้วก็เป็นตอนที่เขากลับมาจากราชสำนัก ฮ่องเต้ทรงเรียกเขาเข้าเฝ้าเพื่อปรึกษาเรื่องงานในฐานะที่เขาเป็นถึงมหาเสนาบดีของแคว้น ซึ่งนี่ก็เป็นเรื่องปกติในหน้าที่การงานของเขาที่ต้องทำอยู่เป็นประจำ ไม่ว่าฝ่าบาทจะเรียกตัวเมื่อใด เขาจะต้องรีบเข้าเฝ้าเสียทุกครั้งไปจนไม่ค่อยมีเวลาดูแลเรื่องในจวน
“เฮ้อ! เหตุใดข่าวจึงได้แพร่ออกไปไวนักนะ” อวี้จิ้งเต๋อกล่าวกับแต้หุยที่มารายงานเรื่องภายในเมืองหลวงทันทีที่ทราบข่าว
“นายท่านอยากให้หยุดข่าวหรือไม่ขอรับ” แต้หุยสอบถาม เขาเป็นมือขวาที่ทำหน้าที่ทั้งพ่อบ้านและคอยทำงานต่าง ๆ ให้กับอวี้จิ้งเต๋อ
“ไม่จำเป็นแล้ว ป่านนี้ชื่อเสียงของจวนเราคงป่นปี้หมดแล้วล่ะ ข้าแค่อยากรู้ว่าเหตุใดข่าวจึงออกมาว่าเสวี่ยหรงมีชายชู้ได้เท่านั้น อย่างไรข้าก็รู้จักหลานสาวของข้าดีว่านางไม่เคยมีใจรักใคร่ชอบพอใครมาก่อน” อวี้จิ้งเต๋อติดใจแค่เรื่องนี้เท่านั้น ถึงหลานสาวเขาจะยังหาตัวไม่พบ แต่เขาเชื่อมั่นว่านางไม่มีวันที่จะทำให้ชื่อเสียงของจวนมหาเสนาบดีเสียหายเด็ดขาด
“ข้าจะส่งคนไปสืบให้เองขอรับ หากไม่ใช่เรื่องจริง ข้าจะแก้ไขข่าวลือให้คุณหนูใหญ่ด้วยในคราวเดียว ข้าคิดว่าคุณหนูใหญ่ต้องมีความจำเป็นบางอย่างจึงไม่สามารถกลับมาที่จวนได้ขอรับ” แต้หุยเองก็รู้จักนิสัยอวี้เสวี่ยหรงดี
“อืม...ฝากเจ้าด้วยก็แล้วกัน ช่วงนี้ชายแดนต้องการทหารเพิ่มอีกแล้ว ข้าเลยต้องให้หน่วยงานทหารคัดเลือกทหารใหม่จากทั่วแคว้นอีกครั้ง” อวี้จิ้งเต๋อเอ่ยเรื่องงานให้กับคนสนิทฟังอย่างไม่ปิดบัง
“ทราบแล้วขอรับ บ่าวขอตัวไปสั่งคนก่อนนะขอรับ” แต้หุยรีบออกจากห้องทำงานของอวี้จิ้งเต๋อไปทันที
ด้านอวี้อันที่ออกตามหาลูกสาวมาหลายวันแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยหรือเบาะแสอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาทำได้แค่กลับจวนหลังผ่านไปนานหนึ่งสัปดาห์แล้วเท่านั้น เพราะตัวเขายังมีงานที่เมืองหลวงต้องทำอยู่ หากขาดงานไปนานจนถูกฝ่าบาทไม่พอพระทัย ท่านพ่อของเขาก็คงต้องลำบากแน่
อวี้เหมยอยู่ในจวนโหวอย่างสุขสบาย นางใช้เงินซื้อบ่าวไพร่มาคอยรับใช้เพิ่มอีกสองสามคนตามที่แม่ของนางสอนเอาไว้ ข่าวในจวนไม่ว่าเล็กใหญ่นางต่างทราบทั้งสิ้น ทำให้อวี้เหมยไม่อาจแสดงอารมณ์ออกมาได้เวลาที่นางไม่พอใจแม่สามีซึ่งมักจะคอยกระแนะกระแหนนางเวลาพบหน้า
เตียเจิ้งต้าวถึงจะมีอวี้เหมยเป็นฮูหยินแล้ว แต่เขาเป็นคุณชายเจ้าสำราญจึงมักจะเว้นวันเพื่อออกไปหาเศษหาเลยข้างนอกอยู่บ้าง ซึ่งเรื่องนี้อวี้เหมยก็ไม่ได้สนใจ นางสนใจแค่ว่าตนเองเป็นถึงฮูหยินน้อยแล้ว ส่วนพวกผู้หญิงภายนอกก็เป็นได้แค่นางบำเรอของเตียเจิ้งต้าวเท่านั้น อวี้เหมยหมั่นไปเอาใจสองผู้เฒ่าจวนโหวแทนการเอาใจแม่สามีจนได้รับความเอ็นดูแล้วด้วย
อวี้เสวี่ยหรงที่พักจนเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกครั้งเริ่มคืบคลานต่อไปตามลมที่นางรู้สึกได้ลาง ๆ น่าเสียดายที่ถึงในใจนางจะอยากรู้ว่าด้านหลังป่าหญ้าตรงหน้านั้นเป็นอะไรกันแน่เร็ว ๆ แต่ร่างกายที่ไม่สมประกอบของนางไม่เอื้ออำนวยให้นางไปถึงได้อย่างใจคิด อวี้เสวี่ยหรงคลานไปได้อีกระยะทางหนึ่งก่อนจะต้องหยุดพักอีกครั้ง ทั้งที่ตอนแรกนางคิดว่าคราวนี้นางน่าจะไปถึงแล้วแท้ ๆ แต่ด้วยบาดแผลและพิษในกายที่ยังอยู่ ทำให้นางต้องหยุด
อวี้เสวี่ยหรงพักฟื้นนานกว่าครั้งแรกเพื่อต้องการไปให้ถึงที่หมายในคราวเดียว ครั้งนี้นางคิดว่าตนเองน่าจะพักนานกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว จากนั้นอวี้เสวี่ยหรงก็พลิกตัวเพื่อคืบคลานไปอีกครั้งอย่างช้า ๆ เพื่อไม่ให้กระทบกับบาดแผลบนร่างที่ยังคงเจ็บปวดอยู่ อวี้เสวี่ยหรงใช้ใบหน้าของนางแหวกหญ้าเป็นทางไปเรื่อย ๆ อย่างตั้งใจ ตอนนี้ข้อศอกและเข่าของนางมีบาดแผลเกิดขึ้นอีกเนื่องจากการคลานของนางเป็นระยะทางไกลพอสมควร อีกทั้งชะง่อนหินแห่งนี้ก็แข็งมากด้วย หากไม่มีหญ้าสูงเหล่านี้อยู่ ข้อศอกและเข่าของนางคงพังไปนานแล้วในขณะที่เอาแต่คลานไปด้านหน้าเรื่อย ๆ
เวลาผ่านไปเค่อแล้วเค่อเล่า ในที่สุดอวี้เสวี่ยหรงก็สามารถแหวกหญ้ากอสุดท้ายออกได้เสียที นางรู้แล้วว่าลมที่นางสัมผัสได้นั้นมาจากถ้ำตรงหน้าของนางนี่เอง อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมากที่พบว่าภูเขาลึกแห่งนี้กลับมีถ้ำลับซ่อนอยู่ภายใน ถึงนางอยากจะสำรวจภายในมากแค่ไหน แต่ตอนนี้นางกลับไม่มีเรี่ยวแรงเพื่อจะคลานต่อไปข้างหน้าอีกแล้ว
อวี้เสวี่ยหรงคิดว่านี่คงเป็นโชคชะตาของนางที่ทำให้ยังพอมีที่ทางให้หลบลมฝนเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสักพักก็ดีมากแล้ว
อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็
อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่
หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง
หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ
อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ
เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ







