Share

เปลี่ยนตัวเจ้าสาว

Author: 橙花
last update publish date: 2026-11-11 07:48:27

เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร

“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ

“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ

“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ่อของเขาได้อีก สิ่งสำคัญตอนนี้คือต้องหาบุตรสาวของเขาให้พบเสียก่อน

“เหตุใดเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้เล่า ข้าจะได้ส่งคนออกไปตามหา”

“ข้าคิดว่าเสวี่ยหรงแค่อยากออกไปพักผ่อนก่อนจะต้องแต่งเข้าจวนโหวเท่านั้นขอรับจึงไม่ได้ส่งคนไปแจ้งท่านพ่อ” อวี้อันบอกไปตามความจริง

“แล้วเจ้าจะให้พ่อทำอย่างไร อีกไม่นานขบวนรับเจ้าสาวก็จะมาถึงแล้ว หากไม่มีเจ้าสาว เจ้าจะให้พ่อเอาหน้าไปไว้ที่ใดเล่า” อวี้จิ้งเต๋อต่อว่าลูกชายที่ไม่คิดอะไรให้รอบคอบและไม่ยอมปรึกษาเขามาก่อน

“ท่านพ่อเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก็ได้นี่ขอรับ ข้าเห็นอวี้เหมยสนิทกับเตียเจิ้งต้าวอย่างกับอะไรดี ให้พวกเขาได้สมหวังไปก็ไม่น่าจะมีอะไรนะขอรับ เพียงแต่สินเดิมของเสวี่ยหรงที่ข้าเตรียมเอาไว้ ข้าจะไม่ให้บ้านรองเอาไปเด็ดขาด” อวี้อันรู้ดีว่าสินเดิมเหล่านี้เป็นของฮูหยินเขาที่เก็บเอาไว้ให้ลูกสาว เขาจึงหวงมากจนไม่ยอมให้ใครเข้าไปแตะต้องได้ง่าย ๆ

“พ่อรู้แล้ว พ่อจะส่งคนไปบอกบ้านรองให้เตรียมสินเดิมกับส่งชุดเจ้าสาวแก้หน้าไปก่อนก็แล้วกัน อย่างไรก็คงไม่มีใครรู้หรอกว่าใบหน้าใต้ผ้าคลุมเป็นใครกันแน่ เจ้าก็รีบตามหาเสวี่ยหรงให้พบเร็ว ๆ เล่า อย่าทำให้พ่อเป็นห่วงไปอีกคนหนึ่ง” อวี้จิ้งเต๋อเข้าใจลูกชายคนโตของเขาเป็นอย่างดี เขาเองก็รักและเป็นห่วงหลานสาวผู้มีพรสวรรค์ของตนเองไม่ต่างกัน

“ทราบแล้วขอรับท่านพ่อ ลูกขอตัวก่อน” อวี้อันรีบพาคนออกจากจวนแล้วกระจายกันตามหาอวี้เสวี่ยหรงไปทั่วเมืองหลวง เมื่อไม่มีเบาะแส เขาจึงพาคนออกจากเมืองหลวงแล้วกระจายกันเป็นกลุ่ม ๆ ตามหาไปทั่ว

อวี้จิ้งเต๋อส่งคนไปแจ้งอวี้จ้งหลิงให้รีบเตรียมสินเดิมให้ลูกสาวคนโตของเขาให้เร็วที่สุด รวมถึงชุดแต่งงานของอวี้เสวี่ยหรงก็ยังต้องนำมาให้อวี้เหมยสวมใส่แทนอีกด้วย ไม่เช่นนั้นคนอื่นคงรู้แน่ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนเดียวกัน เพราะชุดแต่งงานนี้ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ว่าตระกูลอวี้สั่งตัดขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับการแต่งงานในครั้งนี้อย่างหรูหรา

ชัวหยวนกับลูกสาวที่เตรียมการทุกอย่างเอาไว้แล้วก็ไม่ได้ชักช้า นางเสียดายเพียงแต่สินเดิมจำนวนมากของอวี้เสวี่ยหรงที่แย่งมาไม่ได้ เพราะพ่อสามีของนางส่งบ่าวคนสนิทอย่างแต้หุยมาบอกเอาไว้แล้วว่าห้ามนางเข้าไปยุ่งกับสินเดิมของคุณหนูใหญ่อย่างอวี้เสวี่ยหรง ทำให้แผนการยึดสินเดิมต้องพังลงไปอย่างน่าเสียดาย

“พวกเจ้าเร่งมือหน่อยสิ อีกไม่นานพี่เตียก็จะมารับข้าแล้วนะ” อวี้เหมยตำหนิบ่าวของนางที่ทำอะไรชักช้าเสียเวลา

“เจ้าก็ใจเย็นหน่อยเถิด อย่างไรแม่ก็ปลุกเจ้ามาอาบน้ำเตรียมตัวตั้งนานแล้วนี่นา เพียงแค่รอสวมเครื่องประดับกับสวมชุดเจ้าสาวก็เสร็จแล้ว เจ้าไปอยู่ที่จวนโหวก็อย่าได้เอาแต่ใจเล่า ไม่เช่นนั้นแม่สามีเจ้าต้องไม่พอใจเจ้าแน่ ยิ่งหากนางรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่นางต้องการด้วยแล้วล่ะก็ เจ้าก็จะยิ่งตกอยู่ในสภาพที่ลำบากรู้หรือไม่ บ่าวคนสนิทของเจ้าแม่จะให้ไปด้วยสองคน เผื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจะได้มีคนมาแจ้งแม่ให้ไปช่วยเจ้าได้” ชัวหยวนที่หวีผมให้อวี้เหมยตามธรรมเนียมเอ่ยสอนบุตรสาวไปด้วย นางรู้ดีว่าอวี้เหมยจะต้องคอยทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยมาเป็นเวลานานเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น แต่นิสัยที่แท้จริงของบุตรสาวนางนั้นกลับเป็นคนใจร้อนและเอาแต่ใจ ผู้เป็นแม่อย่างนางจึงต้องคอยกำชับนางให้ดีเสียก่อน

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะรีบมีบุตรให้ท่านพี่จะได้มั่นคงในตำแหน่งฮูหยินเอกนะเจ้าคะ” อวี้เหมยยิ้มกว้างออกมา นางหวังว่าจะมีบุตรให้จวนโหวได้ปลาบปลื้มใจเร็ว ๆ เพื่อมัดใจพ่อแม่สามีของนาง

“เจ้ารู้แล้วก็ดี เงินที่แม่ให้ไปก็ซื้อคนในจวนเอาไว้บ้าง” ชัวหยวนเตือนนางกลัวว่าในจวนโหวจะมีคนคิดร้ายกับบุตรสาวนางจึงจำต้องซื้อบ่าวไว้

“เจ้าค่ะ ข้าเองก็อยากหาคนในจวนเอาไว้คอยสืบข่าวและคอยช่วยเหลืออยู่เหมือนกัน น่าเสียดายที่ข้าไม่เคยเข้าจวนโหวมาก่อน” อวี้เหมยบ่นออกมาอย่างโกรธ ๆ หลายครั้งที่คนจวนโหวส่งเทียบเชิญอวี้อันกับอวี้เสวี่ยหรงไปเที่ยวที่จวนโหว ทำให้นางอดอิจฉาพวกเขาไม่ได้ อีกทั้งนางยังได้ข่าวมาว่าคนในจวนโหวต่างชอบอวี้เสวี่ยหรงกันทั้งนั้น เรื่องนี้ยิ่งทำให้นางเกลียดอวี้เสวี่ยหรงมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

อวี้จ้งหลิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้มีการเปลี่ยนเจ้าสาวกระทันหัน แต่นี่เป็นเรื่องดีสำหรับตัวเขาเอง เพราะท่านพ่อไม่เคยสนับสนุนเขาเลย อวี้จ้งหลิงจึงคิดจะใช้บุตรสาวเป็นทางผ่านให้คนในจวนโหวช่วยสนับสนุนหน้าที่การงานที่เขาแทบจะไม่ได้อยู่ในทำเนียบขุนนางขั้นสูงเลยแม้แต่น้อย ขนาดว่าครอบครัวของฮูหยินเอกของเขาช่วยผลักดันเต็มที่แล้ว อวี้จ้งหลิงที่ไม่มีความสามารถอะไรก็ยังเป็นได้แค่ขุนนางขั้นห้ามาหลายปีเท่านั้นเอง

หนึ่งชั่วยามต่อมา ขบวนรับเจ้าสาวก็มาถึงหน้าจวนตระกูลอวี้ การส่งตัวเจ้าสาวเป็นไปอย่างราบรื่น เพียงแต่ผู้คนที่มาดูความสนุกสนานกลับไม่พบเห็นพ่อเจ้าสาวอย่างอวี้อัน อวี้จิ้งเต๋อแก้ตัวไปข้าง ๆ คู ๆ ว่าบุตรชายมีงานด่วนจึงไม่อาจไปส่งอวี้เสวี่ยหรงได้ คนอื่น ๆ ที่มาจึงกระจายข่าวกันออกไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งคำพูดของอวี้จิ้งเต๋อยิ่งทำให้ว่าที่พ่อตาอย่างอวี้จ้งหลิงโกรธจนใบหน้าบูดบึ้งไปหมด เพียงแต่เขาไม่สามารถแสดงออกอันใดได้มากเกินไปนัก ไม่เช่นนั้นท่านพ่อคงต้องหาทางลงโทษเขาอีกเป็นแน่

ที่จวนโหวตอนนี้แขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดีต่างมาถึงกันเป็นจำนวนมากแล้ว นานทีปีหนที่เหล่าขุนนางจะได้มาร่วมงานใหญ่ พวกเขาจึงเตรียมตัวกันมาเป็นอย่างดีพร้อมกับของขวัญแต่งงานให้สมเกียรติกับจวนโหวซึ่งยังคงมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ท่านโหวผู้เฒ่าอย่างเตียหุยยิ้มแย้มทักทายทุกคนอย่างมีความสุข รวมถึงจูหลิงหลิงฮูหยินของเขาที่นั่งเคียงข้างกันในห้องโถงใหญ่เพื่อรอทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของบ่าวสาว

เตียเซี่ยงจี๋กับซือหมิงซวงฮูหยินเอกก็ออกไปต้อนรับแขกพร้อมรอยยิ้มกว้างเช่นเดียวกัน มีเพียงโค้วหลิวที่เป็นฮูหยินรองเท่านั้นที่ไม่สนใจงานแต่งงานของลูกชายซือหมิงซวง นางถูกวางแผนใส่จนต้องมาแต่งงานกับเตียเซี่ยงจี๋และมีบุตรชายหนึ่งคน แต่นางไม่อยากให้เขาต้องอยู่ในสถานที่โสมมเช่นจวนโหวแห่งนี้ โค้วหลิวจึงส่งบุตรชายไปให้พ่อของตนเองซึ่งเป็นแม่ทัพของเมืองชายแดนใต้อย่างโค้วหงจงเลี้ยงดูแทน ส่วนนางก็มีทหารของท่านพ่อคอยคุ้มกันอยู่ที่เรือนตลอดเวลา ขนาดว่าเตียเซี่ยงจี๋จะเข้าไปหานางเพื่อเสพสุขยังไม่สามารถเข้าไปได้เลย ทำเอาเขาได้แต่ต้องอยู่กับซือหมิงซวง

หลังจากขบวนรับเจ้าสาวมาถึงจวนโหว พิธีกราบไหว้ฟ้าดินก็เริ่มต้นขึ้นทันที สองบ่าวสาวทำพิธีเสร็จ เตียเจิ้งต้าวก็ไปส่งอวี้เหมยที่ห้องหอ ก่อนจะออกมาดื่มกับแขกเหรื่อตามธรรมเนียม เขามีความสุขมากที่ได้แต่งงานกับผู้หญิงอ่อนหวานอย่างอวี้เหมยแทนอวี้เสวี่ยหรงที่ท่าทางแข็งกระด้าง อีกทั้งอวี้เสวี่ยหรงนั้นมีพรสวรรค์และพลังปราณมากกว่าเขามาตลอด ซึ่งเรื่องนี้ทำให้เขาถูกครหามานานนมจนกลายเป็นความคับแค้นใจ เตียเจิ้งต้าวจึงไม่คิดที่จะแต่งงานกับอวี้เสวี่ยหรงตั้งแต่แรก เพียงแต่แม่ของเขาอยากได้นางมาเป็นหน้าเป็นตาให้กับจวนโหว เขาจึงถูกบังคับจนต้องลงมือกับนางเสียให้หมดสิ้นปัญหาในภายหลังไป อย่างไรอวี้เหมยก็คนตระกูลอวี้เหมือนกัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   อวี้อันออกเดินทาง

    อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ภายในถ้ำ

    อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   บ่าวเก่ากลับมา

    หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ตัดขาด

    หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   โชคชะตา

    อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   เปลี่ยนตัวเจ้าสาว

    เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status