Share

ตัดขาด

Author: 橙花
last update publish date: 2026-11-13 07:29:16

หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น

“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่

“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว

“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที

“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้

“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการเพื่อออกตามหาเสวี่ยหรงไปทั่วทั้งแคว้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะตามหานางไม่พบและข้าเชื่อว่าไม่ว่านางจะเป็นหรือตาย ยังไงก็ต้องหาให้พบ” อวี้อันเริ่มหวาดกลัวแล้วว่าอวี้เสวี่ยหรงจะตกอยู่ในอันตราย เขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำงานให้กับราชสำนักอีกต่อไป อวี้เสวี่ยหรงเป็นแก้วตาดวงใจของเขาที่ฮูหยินทิ้งเอาไว้ให้หลังนางจากไปช่วงที่เขาไปชายแดน เมื่อทราบข่าวร้ายของฮูหยิน ใจเขาก็ปวดร้าวมากแล้วจึงยิ่งให้ความรักทั้งหมดกับอวี้เสวี่ยหรงแทน

“ข้าว่าเรื่องเจ้าจะลาออก พ่อของเจ้าคงไม่เห็นด้วยแน่” จิวเซี่ยนหยางตอบอย่างไม่ต้องคิดอะไรมากเลย ตาเฒ่าอวี้ที่เขารู้จักเป็นห่วงเรื่องหน้าตาตนเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หากไม่คิดว่าบุตรสาวเขากับอวี้อันรักกันจริง เขาก็ไม่อยากให้นางแต่งเข้าไปบ้านอวี้จิ้งเต๋อหรอก

“ข้าไม่สนใจเขาหรอกขอรับ หลังจากนี้ข้าจะมาขอเป็นเขยแต่งเข้ากับพวกท่านได้หรือไม่ ข้าไม่อยากกลับไปจวนอวี้ที่เย็นชานั่นอีกแล้ว” อวี้อันระบายความในใจออกมา เรื่องฮูหยินเขาตายไปก็เพราะพ่อของเขาปล่อยปละละเลยไม่ส่งองครักษ์ไปคอยดูแลนางตามที่ควรจะทำ เขาจึงเย็นชากับพ่อมาตลอดตั้งแต่กลับมาจากชายแดน

“อืม...ในเมื่อเจ้าตัดสินใจดีแล้วก็ทำไปเถอะ รอเจ้าตัดขาดกับจวนอวี้เสร็จแล้วก็ค่อยมาลงชื่อในสมุดบันทึกตระกูลจิวก็แล้วกัน” จิวเซี่ยนหยางเห็นว่าลูกเขยจริงใจมากขนาดนี้จึงได้แต่ต้องตามใจเขา อีกทั้งอวี้อันก็ไม่เคยมองหญิงใดตั้งแต่บุตรสาวของเขาตายไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ขอบคุณท่านพ่อตามากขอรับ ข้าขอตัวไปทำเรื่องลาออกและกลับไปเก็บของที่ตระกูลอวี้กับตัดขาดก่อนแล้วจะรีบกลับมา” อวี้อันลุกขึ้นคำนับพ่อตากับแม่ยายด้วยความเคารพจากใจจริง เขาคิดว่าตระกูลจิวนั้นอบอุ่นมากกว่าตระกูลอวี้ของเขามาก พ่อของอวี้อันเอาแต่สนใจตำแหน่งมหาเสนาบดีของตนเองจึงเย็นชาต่อบุตรหลานและเอาแต่สั่งทุกคนให้ทำตามที่ตนต้องการ นี่เป็นสิ่งที่อวี้อันทนรับไม่ได้มากที่สุด

ก่อนอวี้อันจะกลับจวนตระกูลอวี้ เขาแวะไปถามเตียเจิ้งต้าวว่าได้ส่งคนไปส่งจดหมายให้กับลูกสาวเขาก่อนหายตัวไปหรือไม่ ปรากฏว่าเตียเจิ้งต้าวกลับปฏิเสธหน้าตายว่าเขาไม่เคยส่งคนไปเลยสักครั้ง และไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องส่งจดหมายไปหานางก่อนแต่งงานไม่กี่วันด้วย

อวี้อันถึงจะสงสัยเตียเจิ้งต้าวแต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน เขาจึงต้องกลับไปยังค่ายทหารนอกเมืองเพื่อเขียนหนังสือลาออกแล้วค่อยเดินทางกลับจวนอวี้ในภายหลัง บรรดาทหารที่ร่วมรบกับอวี้อันพอรู้ว่าเจ้านายขอลาออกเพื่อจะไปตามหาคุณหนู พวกเขาที่เป็นคนสนิททั้งสามสิบคนเองก็ตัดสินใจเขียนใบลาออกจากราชการเช่นเดียวกันเพื่อคอยช่วยเหลืออวี้อัน เพราะการเดินทางตามหาครั้งนี้พวกเขาจะไปทุกซอกทุกมุมของแคว้นจิ้นกันเลยทีเดียว การมีคนจำนวนมากคอยช่วยเหลือกันจึงเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว

“ขอบใจพวกเจ้ามาก เรื่องค่าใช้จ่ายข้าจะรับผิดชอบเอง ขอแค่พวกเจ้าช่วยข้าตามหาบุตรสาวให้พบก็พอ” อวี้อันได้รับเงินมากมายจากการชนะศึกเมื่อหลายปีก่อน เงินส่วนนี้เขาไม่ได้เอาเข้าส่วนกลางให้พ่อของตนเอง เพราะเงินเหล่านี้เป็นเงินพระราชทานจากฝ่าบาทโดยตรง อวี้จิ้งเต๋อจึงไม่สามารถด้านหน้าขอเงินจากบุตรชายมาใช้จ่ายได้

“พวกเราเต็มใจติดตามนายท่านขอรับ” คนทั้งสามสิบรับคำเสียงดัง

“พวกเจ้าเก็บข้าวของก่อนเถอะ ข้ายังต้องกลับไปจัดการเรื่องที่จวนต่ออีกหลายอย่างเลย สินเดิมของฮูหยินข้าก็ต้องขนกลับไปให้จวนพ่อตาอีก ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน” อวี้อันคิดว่าคนทั้งหมดนี้สนิทกับเขาที่สุดและสามารถเชื่อใจได้มาตลอด พวกเขาผ่านความเป็นตายร่วมกันมาแล้ว

“ขอรับนายท่าน” คนทั้งสามสิบต่างพยักหน้ารับคำ ข้าวของพวกเขาในค่ายทหารแห่งนี้ไม่ได้มีอันใดมากมายอยู่แล้ว

สองเค่อต่อมา ทุกคนก็ออกเดินทางไปยังจวนตระกูลอวี้เพื่อช่วยอวี้อันขนของออกจากเรือนเขาเพื่อนำกลับไปยังจวนตระกูลจิว แต้หุยทราบเรื่องก็รีบวิ่งไปบอกนายท่านผู้เฒ่าทันที

“เจ้ากำลังจะไปที่ใดอวี้อัน” เสียงดุ ๆ ของอวี้จิ้งเต๋อดังมาแต่ไกล

“ข้าจะไปเป็นเขยแต่งเข้าของจวนสกุลจิวขอรับ ขอท่านพ่อลบชื่อข้าออกจากศาลบรรพบุรุษด้วยขอรับ หลังจากนี้ข้าขอตัดขาดกับจวนอวี้ เพราะท่านไม่เคยสนใจใยดีฮูหยินกับบุตรสาวของข้าเลย” อวี้อันกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา เขาตัดสินใจเรื่องนี้มาพักใหญ่แล้ว ยิ่งได้เห็นการวางอำนาจของพ่อเขาที่มักนำมาใช้กับคนในจวน เขาก็ยิ่งอยากออกจากที่นี่ไปโดยเร็ว

“เจ้าคิดจะอกตัญญูกับข้าหรือไร หากเจ้าตัดขาดกับจวนข้าจริง การงานของเจ้าจะไม่ได้รับผลกระทบหรือไร” อวี้จิ้งเต๋อพยายามรั้งบุตรชายเอาไว้ด้วยเรื่องงานของเขาที่อวี้จิ้งเต๋อส่งเสริมให้มาโดยตลอดจนได้กลายเป็นแม่ทัพ

“ข้าลาออกไปแล้วขอรับ หลังจากนี้ข้ากับคนของข้าจะเดินหน้าตามหาเสวี่ยหรงไปทั่วแคว้นและจะไม่กลับเมืองหลวงจนกว่าจะพบนาง” อวี้อันเอ่ยไปตามความจริง เขาตั้งใจมากที่จะตามหายอดดวงใจดวงน้อย ๆ ของเขา

“เจ้ามันบ้าไปแล้ว ก็แค่นางหายไปไม่กี่วัน แต่เจ้ากลับทำเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ แล้วเจ้าจะให้ข้าเอาหน้าไปไว้ที่ใด” อวี้จิ้งเต๋ออดต่อว่าบุตรชายไม่ได้

“นั่นมันเรื่องของท่าน ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว นี่ก็สายมากแล้ว ข้ายังต้องไปทำพิธีรับเป็นเขยแต่งเข้าที่จวนตระกูลจิวอีก ข้าขอตัว” อวี้อันสั่งลูกน้องให้จากไป

อวี้จิ้งเต๋อโกรธจัดจนกระอักเลือดออกมากองใหญ่ เขาไม่รู้ว่าแค่เพราะการไม่ดูแลลูกสะใภ้ใหญ่กับหลานสาวให้ดี ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่เขาคิดพึ่งพายามแก่เฒ่าจะถึงกับตัดขาดกับเขาได้จริง ๆ

“นายท่านระวังสุขภาพด้วยขอรับ” แต้หุยได้แต่เข้าไปพยุงอวี้จิ้งเต๋อด้วยความรู้สึกสงสารเจ้านายของตนเอง เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณชายใหญ่เปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนี้ตั้งแต่สูญเสียฮูหยินไป

“เจ้าไปลบชื่อเจ้าลูกอกตัญญูออกเสีย ข้าไม่อยากรับรู้เรื่องของเขาอีก หลังจากนี้ตระกูลอวี้จะมีอวี้จ้งหลิงเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว” อวี้จิ้งเต๋อยอมตัดใจและปล่อยให้อวี้อันได้ทำตามใจตนเองเป็นครั้งแรก เขาเห็นสีหน้าทุกข์ตรมของอวี้อันมานานหลายปีแล้วตั้งแต่จิวเหลียนตายไป เขาจึงไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของอวี้อันอีกต่อไป อย่างน้อยเขาก็ยังมีลูกชายเหลืออีกคน

อวี้จ้งหลิงกับชัวหยวนที่ใช้ข้ออ้างไปเยี่ยมบุตรสาวเอาแต่ขอร้องให้คนจวนโหวช่วยสนับสนุนหน้าที่การงานของเขา ทำเอาคนในจวนโหวนั้นรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่ในเมื่อพวกเขาเป็นพ่อตากับแม่ยายของลูกชาย เตียเซี่ยงจี๋จึงได้รับปากเขาไปก่อน แต่จะช่วยได้หรือไม่นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง

จิวเซี่ยนหยางส่งคนในจวนออกไปหาเบาะแสหลานสาวคนเดียวของเขาด้วยเช่นเดียวกัน น่าเสียดายที่คนที่ร่วมขบวนการวันนั้นถูกเตียเจิ้งต้าวสั่งฆ่าไปหมดสิ้นแล้ว แม้แต่บ่าวคนสนิทของอวี้เหมยที่ไปด้วยก็ถูกฆ่าและโยนลงเหวไปไม่ต่างกันสักนิด พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเตียเจิ้งต้าวจะเป็นพวกเสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกฆ่าขุนพล แต่ถึงจะคิดได้ก็สายไปเสียแล้ว เพราะพวกเขากลายเป็นร่างไร้วิญญาณใต้หุบเหวลึกด้านล่างทั้งหมด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   อวี้อันออกเดินทาง

    อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ภายในถ้ำ

    อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   บ่าวเก่ากลับมา

    หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ตัดขาด

    หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   โชคชะตา

    อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   เปลี่ยนตัวเจ้าสาว

    เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status