Share

บ่าวเก่ากลับมา

Author: 橙花
last update publish date: 2026-11-14 04:17:06

หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้ง

แม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก

“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยงดูมาโดยแม่นมอู๋และคนในตระกูลชัว ชุนไป๋กับชุนซิงจึงซื่อสัตย์กับนายหญิงและแม่นมอู๋เป็นอย่างมาก

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว คุณหนูเราแต่งเข้าไปยังจวนโหวสำเร็จแล้ว ไม่แน่ว่าพวกเจ้าอาจต้องมีเรื่องช่วยคุณหนูอยู่บ้าง” แม่นมอู๋บอกสถานการณ์ปัจจุบัน

“พวกเราเข้าใจแล้วขอรับ” ทั้งสองพยักหน้ารับคำ

หลังแม่นมอู๋จากไป ชุนไป๋กับชุนซิงก็หันมาคุยกันว่าแค่ไม่กี่ปี พวกเขาคิดไม่ถึงว่าคุณหนูจะมีวาสนาได้แต่งเข้าจวนโหวแทนอวี้เสวี่ยหรง เพราะในตอนที่เตียเจิ้งต้าวจัดการกับอวี้เสวี่ยหรงนั้น พวกเขาทั้งสองคนยังไม่กลับมาที่เมืองหลวง หากว่าพวกเขากลับมาก็คงเป็นฝีมือพวกเขาจัดการนางแทนอวี้เหมยไปนานแล้ว

“เมืองหลวงเปลี่ยนไปมากเหมือนกันนะ เจ้าว่าไหม” ชุนไป๋หันไปถามสหาย

“อืม...ข้าก็คิดเช่นกัน ไม่รู้ว่ากลับมาคราวนี้นายหญิงจะมีงานอะไรให้พวกเราทำบ้าง เรือนเก่าเราก็ไม่รู้ว่ามีใครเข้าไปอยู่แทนหรือไม่” ชุนซิงเอ่ยขึ้นบ้าง

“ข้าคิดว่านายหญิงไม่น่าจะให้คนอื่นไปอยู่ง่าย ๆ หรอก ยังไงที่นั่นก็เป็นที่กบดานของพวกเราสองคนมานานหลายปีแล้วนะ” ชุนไป๋บอก

“อ๊ะ! นายหญิงมาโน่นแล้ว” ชุนซิงสังเกตเห็นชัวหยวนเดินเร็ว ๆ มาทางนี้

“พวกเจ้ากลับมาก็ดีแล้ว เรือนของพวกเจ้าข้าให้คนทำความสะอาดเอาไว้ให้ตลอดตอนที่พวกเจ้าไม่อยู่ นี่เงินห้าร้อยตำลึง พวกเจ้าเก็บไว้ใช้ก่อน ถ้ามีงานอะไรข้าจะส่งแม่นมอู๋ไปหาพวกเจ้าเหมือนเดิมนะ” ชัวหยวนมีเวลาไม่มากนักที่จะคุยกับบ่าวเก่าทั้งสองคนที่กลับมาได้จังหวะพอดี นางอยากช่วยสามีกำจัดศัตรูทางการเมืองที่ทำให้ตำแหน่งของเขาไม่ขยับเสียที ทั้งที่พวกเขามีจวนโหวช่วยเหลือและยังพ่อของนางช่วยผลักดันด้วยอีกคนก็ยังไม่สำเร็จเพราะมีอวี้จิ้งเต๋อคอยคานอำนาจอยู่ทั้งที่สามีนางเป็นบุตรชายของเขา

“พวกเราทราบแล้วขอรับ นายหญิงไม่ต้องกังวล พวกเราจะรอคำสั่งแล้วค่อยลงมือทีหลังเองขอรับ” ชุนไป๋กับชุนซิงรับคำหนักแน่น

“ดี มีพวกเจ้าอยู่ข้าก็วางใจ” ชัวหยวนพยักหน้าให้แม่นมอู๋ส่งเงินให้พวกเขา

หลังแยกจากกันกับพวกชุนไป๋และชุนซิง ชัวหยวนกลับเรือนพร้อมแม่นมอู๋แต่ระหว่างทางนางกลับเห็นอวี้ไห่ตงกำลังฝึกฝนวิชากับอาจารย์ที่อวี้เจิ้งตงส่งมาให้อย่างขะมักเขม้นอยู่ก็อดอิจฉาไม่ได้ นางไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตั้งแต่คลอดอวี้เหมยมาหลายปี เหตุใดนางจึงไม่ตั้งครรภ์อีกเลย ทั้งที่สามีของนางก็มาร่วมหออยู่บ่อย ๆ สลับกับสวีซืออิง นางเคยเชิญหมอมาตรวจก็พบว่าร่างกายของนางก็ปกติดี นี่ยิ่งทำให้นางอิจฉาสวีซืออิงมากขึ้นจนอยากส่งคนไปฆ่าบุตรชายเพียงคนเดียวของสวีซืออิง เพียงแต่อวี้จิ้งเต๋อส่งองครักษ์จำนวนมากมาคอยคุ้มกันอวี้ไห่ตงหลังจากเหตุการณ์ของอวี้เสวี่ยหรงหายไปเกิดขึ้น ทำให้นางไม่มีโอกาสลงมือเลย อีกทั้งบ่าวเก่าของนางทั้งสองเองก็เพิ่งกลับมาถึง หากนางจะให้อวี้ไห่ตงตายก็จะต้องวางแผนให้ดี ไม่เช่นนั้นนางอาจติดร่างแหไปด้วยก็เป็นได้

“เจ้าส่งคนไปถามอวี้เหมยสิว่าต้องการให้ชุนไป๋กับชุนซิงไปรับใช้อันใดหรือไม่ ข้าจะได้ให้พวกเขาไปช่วยนางสักหน่อย” ชัวหยวนหันไปบอกแม่นมอู๋

“ทราบแล้วเจ้าค่ะนายหญิง” แม่นมอู๋รู้มาว่าคุณหนูของนางไม่ถูกกับแม่สามี เพียงแต่ยังดีที่นายหญิงผู้เฒ่าเอ็นดูคุณหนูของนางอยู่จึงทำให้ยังพออยู่ไปได้โดยที่ยังไม่มีเรื่องมีราวใหญ่โตอันใดเกิดขึ้น

ชัวหยวนโบกมือให้แม่นมอู๋ไปทำตามที่นางสั่ง ส่วนนางยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมากเกี่ยวกับรายชื่อศัตรูทางการเมืองของสามีนาง ชัวหยวนอยากทำให้มั่นใจว่านางจะได้เป็นฮูหยินตราตั้งในสักวันหากสามีได้ขึ้นสู่ตำแหน่งใหญ่ในภายภาคหน้า พ่อของนางที่เป็นเสนาบดีกรมเกษตรซึ่งไม่ค่อยมีอำนาจมากนักในราชสำนักเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยลูกเขยอย่างไรเหมือนกัน

แม่นมอู๋เขียนจดหมายแล้วฝากให้บ่าวชายคนหนึ่งไปส่งให้กับอวี้เหมยที่จวนโหว เมื่ออวี้เหมยรู้ว่าคนสนิทของท่านแม่กลับมาแล้วก็ดีใจมาก นางอยากฆ่าแม่สามีมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีคนให้ใช้สอย เพราะช่วงนี้นางรู้สึกว่าแม่สามีของนางดูมีลับลมคมในบางอย่างที่นางไม่รู้ ขนาดว่านางแอบถามท่านย่า ท่านก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน ซึ่งเรื่องนี้ทำให้นางกังวล

ส่วนโค้วหลิวเท่าที่นางรู้มาคือพวกเขาต่างคนต่างอยู่กับพ่อสามีเพราะไม่พอใจที่ถูกวางแผนจนต้องมาแต่งงานกับพ่อสามีของนาง อีกทั้งบุตรชายของโค้วหลิวยังถูกส่งไปให้โค้วหงจงตั้งแต่แบเบาะเพื่อสั่งสอนที่ค่ายทหารชายแดนใต้ด้วย อวี้เหมยจึงไม่กล้าเสี้ยมให้แม่รองอย่างโค้วหลิวจัดการกับซือหมิงซวง อวี้เหมยรีบเขียนจดหมายตอบกลับแม่นมอู๋แล้วฝากส่งกลับไปให้แม่นางช่วยคิดหาวิธีกำจัดแม่สามี

“คุณหนูทำเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ คนในจวนต่างรู้ว่าคุณหนูไม่ถูกกับนาง หากว่ามีคนสงสัยขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ” บ่าวคนสนิทของอวี้เหมยที่ติดตามนางมาด้วยเอ่ยขึ้นอย่างกังวล

“เจ้าไม่ต้องคิดแทนข้าหรอก ข้ารู้ดีว่าท่านลุงทั้งสองที่กลับมามีฝีมือมากแค่ไหน ขนาดเมื่อก่อนพวกเขายังสามารถหนีรอดไปได้เลย ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน ขอแค่แม่สามีของข้าตายไป ข้าก็จะได้ไม่ต้องทนเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของนางอีกต่อไปแล้ว” อวี้เหมยจิบชาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

บ่าวของอวี้เหมยคิดในใจว่าเรื่องคงไม่ง่ายอย่างที่อวี้เหมยคิด เพราะที่นี่คือจวนโหว บรรดาองครักษ์ต่างมีฝีมือสูงส่ง ไหนจะยังทหารของโค้วหลิวที่คอยเฝ้าระวังอยู่ในจวนอีกเป็นจำนวนมาก นางจึงกลัวจะติดร่างแหไปด้วย

แม่นมอู๋รีบนำจดหมายของอวี้เหมยไปส่งให้กับชัวหยวน พอนางรู้ว่าบุตรสาวต้องการฆ่าแม่สามีอย่างซือหมิงซวงก็อดขมวดคิ้วนิ่วหน้าไม่ได้

“อวี้เหมยใจร้อนเกินไปแล้ว ตอนนี้เจ้ายังไม่ต้องให้พวกเขาลงมือ เท่าที่ข้ารู้มานั้นจวนโหวไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปได้ง่าย ๆ มีหลายคนเคยคิดร้ายแต่ก็ต่างออกมาเป็นศพกันทั้งนั้น เจ้าส่งคนไปบอกนางให้รอโอกาสก่อน” ชัวหยวนยังไม่อยากให้คนของนางต้องหนีตายหัวซุกหัวซุนเหมือนเมื่อก่อนอีกทั้งที่พวกเขาทั้งสองเพิ่งจะกลับมาถึงเมืองหลวง

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะไปทำตามคำสั่ง” แม่นมอู๋เองก็เห็นว่าคุณหนูของนางใจร้อนเกินไปจริง ๆ ซือหมิงซวงเป็นถึงบุตรีเสนาบดีกรมพิธีการ คนของนางก็ย่อมมีไม่น้อยที่คอยติดตามอยู่แล้ว

อวี้เหมยที่รอข่าวอยู่ก่อนนานกว่าสามเค่อก็เดินไปมาอย่างกับหนูติดจั่น นางอยากรู้ว่าท่านแม่คิดอย่างไรกับเรื่องที่นางต้องการกันแน่ หากท่านแม่คิดไปในทางเดียวกับนาง นางเองก็จะได้เบาใจได้สักทีเกี่ยวกับซือหมิงซวง

“คุณหนูเจ้าคะ มีจดหมายตอบกลับมาเจ้าค่ะ” บ่าวอีกคนรีบนำจดหมายจากจวนอวี้มาส่งให้อวี้เหมยดู

“บ้าจริง! เหตุใดท่านแม่จึงได้ห้ามข้าเอาไว้เช่นนี้นะ นางไม่รู้หรือไรว่าข้าอยู่ที่นี่ลำบากมากเพียงใด” อวี้เหมยขยำจดหมายทิ้งอย่างไม่ใยดี

“คุณหนูเบาเสียงลงหน่อยเจ้าค่ะ บ่าวกลัวว่าจะมีคนของนายหญิงใหญ่ได้ยินเข้านะเจ้าคะ” บ่าวของอวี้เหมยรู้ดีว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง

“ฮึ่ม! ข้ารู้แล้ว เจ้ารอข้าเขียนจดหมายตอบท่านแม่แล้วก็เอาไปส่งให้ข้าด้วยก็แล้วกัน” อวี้เหมยตัดสินใจยอมทนไปก่อนตามที่ชัวหยวนบอก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   อวี้อันออกเดินทาง

    อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ภายในถ้ำ

    อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   บ่าวเก่ากลับมา

    หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ตัดขาด

    หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   โชคชะตา

    อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   เปลี่ยนตัวเจ้าสาว

    เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status