Share

ภายในถ้ำ

Author: 橙花
last update publish date: 2026-11-15 03:29:56

อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิด

อวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้า

ปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่ยหรงจึงเลือกที่จะไม่รีบร้อนเข้าไปภายในซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะลึกมากแค่ไหน

เสียงลมที่นางเคยได้ยินก่อนหน้านี้ดังเบา ๆ ออกมาจากด้านหลังถ้ำ ซึ่งอวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่ามันจะมีทางออกจากที่นี่หรือไม่ เพราะจากตอนที่นางตกลงมานั้น อวี้เสวี่ยหรงก็ไม่เห็นว่าจะมีทางลับอันใด

อวี้เสวี่ยหรงนอนหงายมองไข่มุกเรืองแสงบนถ้ำอย่างพินิจพิเคราะห์ เพราะไข่มุกแต่ละเม็ดถูกฝังเอาไว้ในความลึกที่เท่ากันทั้งหมด อวี้เสวี่ยหรงยิ่งสงสัยมากขึ้นว่าเป็นฝีมืออันสูงส่งของผู้ใดจึงสามารถควบคุมให้ไข่มุกทั้งหมดนี้ถูกฝังเข้าไปลึกได้อย่างเท่าเทียมกันได้เช่นนี้กันแน่

อวี้เสวี่ยหรงตอนนี้เป็นห่วงท่านพ่อของนางมาก นางไม่รู้ว่าป่านนี้พ่อของนางจะเสียใจมากแค่ไหนที่นางหายตัวไปเช่นนี้ ไหนจะท่านตา ท่านยายและท่านลุงในตระกูลจิวอีกเล่า นางรู้ดีว่าตนเองเปรียบเสมือนตัวแทนของแม่ที่ตายไปซึ่งเป็นบุตรีคนเดียวของตระกูลจิวที่พี่ชายทั้งสองอย่างจิวยี่และจิวหุยนั้นรักมากด้วย ท่านลุงทั้งสองก็เอ็นดูนางมาตลอด ยิ่งคิด อวี้เสวี่ยหรงก็ยิ่งอยากรีบหาทางกลับไปพบพวกเขาเร็ว ๆ น่าเสียดายที่ร่างกายนางเป็นเช่นนี้ไปแล้วจึงไม่สามารถจะทำอย่างที่ใจคิดได้

หลังจากมีเรี่ยวแรงอีกครั้งหนึ่ง อวี้เสวี่ยหรงก็ใช้ความพยายามคลานต่อเข้าไปด้านในเรื่อย ๆ นางคิดไม่ถึงว่าถ้ำแห่งนี้จะลึกกว่าที่คาดเดาเอาไว้ก่อนหน้านี้มากนัก ทำให้อวี้เสวี่ยหรงต้องพักอยู่บ่อย ๆ จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านพ้นไปนานเท่าใดแล้วกว่าที่นางจะคืบคลานมาได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น

“แฮ่ก! แฮ่ก! เหตุใดถ้ำนี้จึงได้ลึกปานนี้กันนะ คนผู้นี้ต้องมีฝีมือระดับไหนถึงได้สร้างถ้ำแบบนี้ขึ้นมาได้กัน” อวี้เสวี่ยหรงอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ นางคิดว่าตนเองยังโชคดีที่ไม่ถูกคนเลวพวกนั้นตัดลิ้นออกไปด้วย ไม่เช่นนั้นหากนางสามารถกลับมามีพลังปราณและฝึกฝนใหม่จนแกร่งกล้าได้อีกครั้งแล้ว นางกลัวว่าจะไม่มีใครเชื่อว่าจะมีคนใจร้ายอย่างพวกเขาสองคนที่กล้าทำร้ายนางซึ่งเป็นคู่หมั้นและลูกพี่ลูกน้องที่สนิทสนมกัน

อวี้เสวี่ยหรงนอนแผ่หราอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ ก่อนหน้านี้นางพยายามคลานเข้าไปเพราะคิดว่าถ้ำน่าจะไม่ได้ลึกอะไรนักจนตอนนี้ข้อศอกและเข่าของนางมีเลือดไหลนองออกมาอีกแล้ว อวี้เสวี่ยหรงได้แต่ทอดถอนใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ครั้งนี้นางคงต้องพักนานสักหน่อยเพื่อให้เลือดหยุดไหลก่อนค่อยคลานเข้าไปต่อ ไม่เช่นนั้นเข่านางคงพังไปจริง ๆ แล้ว

ด้านเตียเจิ้งต้าวถึงแม้จะแต่งกับอวี้เหมยไปแล้ว แต่เขาก็ยังไป ๆ มา ๆ ในหอคณิกาในเมืองหลวงอยู่เป็นประจำ ทำเอาชื่อเสียงจวนโหวเสียหายไปไม่น้อยเลยทีเดียว เตียหุยที่ได้ข่าวว่าหลานชายทำตัวเสเพลเหมือนเดิมทั้งที่ตนเองแต่งฮูหยินเข้าจวนแล้วก็อดรนทนไม่ไหว เขาเรียกเตียเจิ้งต้าวมาอบรมชุดใหญ่แถมยังสั่งโบยไม่ให้เตียเจิ้งต้าวทำตัวเสเพลอีก แต่ให้หมั่นฝึกฝนวรยุทธแทนเพื่อเรียกความเชื่อมั่นให้กับจวนโหวกลับมา

“ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” อวี้เหมยรีบมาดูอาการของสามีหลังถูกโบย

“ข้าก็เจ็บน่ะสิ เจ้ารีบทายาให้ข้าเร็วเข้า เบามือด้วยล่ะ” เตียเจิ้งต้าวคิดไม่ถึงว่าการออกไปเที่ยวเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาจะทำให้ถูกท่านปู่ลงโทษ

“ได้ ได้ ข้าจะรีบทาให้เดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ” อวี้เหมยรับยาทามาจากคนของนางแล้วค่อย ๆ ทาอย่างเบามือตามที่สามีร้องขอ

“โอ้ย! นี่เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรืออย่างไรกัน เบากว่านี้ไม่ได้หรือ” เตียเจิ้งต้าวร้องออกมาอย่างอดรนทนไม่ได้ ท่านปู่เล่นให้คนโบยเขาถึงสิบห้าไม้ เกิดมาเขาที่เป็นคุณชายใหญ่เคยถูกโบยตีเสียที่ไหนกัน อีกทั้งเขายังถูกห้ามไม่ให้ใช้พลังปราณป้องกันด้านหลังของตนเองด้วย

“นี่ข้าก็เบามือที่สุดแล้วนะเจ้าคะ” อวี้เหมยอดบ่นไม่ได้เช่นกัน

“เอาล่ะ ๆ รีบทาให้เสร็จเถอะ ช่วงนี้เจ้าก็มาดูแลข้าสักหน่อยก็แล้วกัน ข้าไม่อยากให้บ่าวไพร่พวกนั้นหัวเราะเยาะ” เตียเจิ้งต้าวคิดว่าให้อวี้เหมยมาคอยอยู่ดูแลเขาน่าจะดีกว่า ป่านนี้ข่าวที่เขาถูกท่านโหวทุบตีคงแพร่ไปทั่วเมืองหลวงแล้วเป็นแน่ สายสืบของแต่ละจวนที่เข้ามาอยู่ในจวนโหวมีน้อยเสียที่ใด

“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพี่” อวี้เหมยตอบรับด้วยน้ำเสียงยินดี นางอยากใกล้ชิดสามีเผื่อว่าจะได้ตั้งครรภ์เสียที เพราะนางแต่งเข้ามาหนึ่งเดือนแล้วแต่ไม่ค่อยได้เข้าหอกับเขาบ่อยสักเท่าไหร่ เนื่องจากเตียเจิ้งต้าวเอาแต่ออกไปสำมะเลเทเมาข้างนอกกับสหายเลว ๆ พวกนั้นจนไม่มีเวลาให้นาง

ซือหมิงซวงร้องไห้สงสารบุตรชายที่ถูกท่านพ่อสามีลงโทษ แต่นางจะทำอย่างไรได้เล่า ก็ในเมื่อนางมีบุตรชายเพียงคนเดียวจึงได้ตามใจเขาจนเสียคนเช่นนี้ ตอนแรกนางคิดว่าหากเขาแต่งงานไปแล้วก็น่าจะดีขึ้น ใครจะไปคิดเล่าว่าฮูหยินของบุตรชายจะไร้ความสามารถในการรั้งสามีเอาไว้ได้จนเกิดเรื่องขึ้นจนได้ ซึ่งเตียเซี่ยงจี๋ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

“เป็นอย่างไรเล่า บุตรชายเจ้าที่สั่งสอนมา น่าอับอายเสียจริง” เตียเซี่ยงจี๋อดต่อว่าฮูหยินใหญ่ของตนเองขึ้นมาไม่ได้

“ลูกแค่ไปเที่ยวเล่นบางวันเท่านั้นเองนี่เจ้าคะท่านพี่ ข้าเองก็ไม่คิดว่าท่านพ่อจะลงโทษเขาหนักมากขนาดนี้นี่นา” ซือหมิงซวงร้องไห้กระซิก ๆ

“เจ้าก็เลิกร้องไห้ได้แล้ว ตอนนี้ลูกสะใภ้ก็ไปคอยดูแลเขาอยู่ไม่ใช่หรืออย่างไร อย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกันตามที่ท่านพ่อต้องการ” เตียเซี่ยงจี๋ไม่ชอบเวลาที่ซือหมิงซวงเสแสร้งสักเท่าไหร่ แต่ทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเขาเป็นเขยเสนาบดีกรมพิธีการจึงทำสิ่งใดกับนางมากไม่ได้

อวี้เสวี่ยหรงที่คิดว่าตนเองพักผ่อนเพียงพอและเลือดหยุดไหลแล้วก็พลิกตัวกลับมาอีกครั้ง นางค่อย ๆ คลานและลงแรงเบา ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหมือนกับก่อนหน้านี้อีกที่นางตะบี้ตะบันอยากเข้าไปด้านในจนทำให้ตนเองบาดเจ็บเพิ่มเข้าไปอีก

อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่านางจะต้องพัก ๆ คลาน ๆ แบบนี้นานแค่ไหนกว่าจะเข้าไปถึงด้านในสุดของถ้ำที่ยาวและกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ขนาดนี้ ภายในที่นางเคลื่อนตัวไปนั้นกว้างกว่าเรือนของนางเสียอีก เหมือนกับว่าที่นี่สร้างเอาไว้เพื่อฝึกฝนวิชาโดยเฉพาะเสียมากกว่า

เมื่ออวี้เสวี่ยหรงค่อย ๆ คลานต่อเข้าไปจนในที่สุดก็ถึงด้านในของถ้ำกว้างใหญ่แห่งนี้เสียที แต่สิ่งที่นางเห็นตรงหน้ากลับทำให้อวี้เสวี่ยหรงยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ว่านางบุกรุกที่ทางของโครงกระดูกตรงหน้าหรือไม่

โครงกระดูกร่างคนที่สมบูรณ์นั่งในท่าขัดสมาธิสีขาวโพลนที่อยู่ตรงหน้าของอวี้เสวี่ยหรงทำให้นางยิ่งสงสัยว่าคนเช่นไรจึงได้มาอาศัยอยู่ในที่ลับเช่นนี้กันแน่ อวี้เสวี่ยหรงตัดสินใจคลานเข้าไปใกล้โครงกระดูกมากขึ้นเรื่อย ๆ เผื่อว่านางจะได้เบาะแสอะไรเกี่ยวกับโครงกระดูกตรงหน้านี้

ระยะทางที่อวี้เสวี่ยหรงคิดว่าไม่ไกลจากโครงกระดูก แท้จริงแล้วกลับยาวถึงเกือบสิบวา ทำเอานางต้องหยุดพักก่อนอีกครั้งเสียนานเลยทีเดียว ครั้งนี้นางตั้งใจอย่างเต็มที่ว่าจะหาความลับของถ้ำแห่งนี้ให้ได้

เมื่ออวี้เสวี่ยหรงพลิกตัวกลับและคลานไปถึงด้านหน้าโครงกระดูกประมาณสองวาได้ ที่ผนังด้านหลังก็มีตัวอักษรสลักอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งนางเองก็เห็นไม่ชัดนักหากไม่เข้าไปใกล้กว่านี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   อวี้อันออกเดินทาง

    อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ภายในถ้ำ

    อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   บ่าวเก่ากลับมา

    หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   ตัดขาด

    หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   โชคชะตา

    อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ

  • ข้ากลับมาจากหุบเหวลึกเพราะเจ้า   เปลี่ยนตัวเจ้าสาว

    เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status