LOGINอวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถาม
จนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่
“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด
“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ
“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม
“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็ต้องพบศพ แต่ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่ข่าวคราวของนางเลย
“อืม...ข้าจะให้คนช่วยสอบถามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกันว่าเคยเห็นสิ่งใดผิดปกติในวันนั้นหรือไม่ เผื่อว่าจะมีเบาะแสบ้าง” จิวยี่บอก
“ขอบคุณท่านพี่มากขอรับ” อวี้อันค้อมกายคำนับพี่ชายฮูหยิน
“นี่ก็สายมากแล้ว รีบไปทำพิธีรับอวี้อันเข้าจวนกันเถอะ” จิวเซี่ยนหยางไม่อยากให้เสียเวลามากไปกว่านี้ การที่มีอวี้อันเข้ามาเป็นเขยแต่งเข้าก็ยิ่งทำให้ขุนนางคนอื่น ๆ จะต้องเกรงใจตระกูลจิวของเขา
พิธีการรับอวี้อันเข้าไปเป็นเขยแต่งเข้าใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามเค่อก็เสร็จสิ้น จากนั้นอวี้อันก็สอบถามเรื่องแผนที่แคว้นกับจิวยี่ซึ่งทำงานเป็นขุนนางอยู่ในสำนักฮั่นหลิน เพราะอวี้อันจะออกเดินทางไปทั่วทุกซอกทุกมุมในแคว้นเพื่อบุตรสาวคนเดียวของเขา โดยไม่สนใจว่าจะต้องใช้ทรัพยากรมากมายเพียงใดในการตามหานาง
“เจ้าไปนั่งรอที่ห้องโถงกับท่านพ่อ ท่านแม่ก่อน ประเดี๋ยวข้าจะไปเอาแผนที่ที่เคยคัดลอกมาให้เอง” จิวยี่รู้ดีว่าแผนที่แคว้นสำคัญมากเพียงใด แต่เพื่อหลานสาวสุดที่รักของเขา เขาก็จำเป็นต้องฝ่าฝืนกฎระเบียบบ้างเป็นธรรมดา
“ขอบคุณพี่ใหญ่ขอรับ” อวี้อันเรียกจิวยี่อย่างสนิทสนม
จิวเซี่ยนหยางกับเตี๋ยม่อเจียวเดินนำหน้าอวี้อันกลับไปยังห้องโถงใหญ่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อทุกคนนั่งกันดีแล้ว จิวเซี่ยนหยางก็อดถามว่าอวี้อันจะทำอย่างไรเพื่อตามหาอวี้เสวี่ยหรงบ้างไม่ได้
“ข้ามีทหารที่จะติดตามไปช่วยหาข่าวด้วยสามสิบคนขอรับ พวกเขาเป็นทหารที่ผ่านการสู้รบที่ชายแดนแล้วเดินทางมายังเมืองหลวงพร้อมข้า ส่วนองครักษ์ส่วนตัวทั้งสามเองก็จะไปด้วยเช่นเดียวกัน ทรัพย์สินที่ข้าได้รับพระราชทานมาตอนกลับเมืองหลวงก็ยังไม่ได้ใช้เลยขอรับ ข้าจึงคิดจะใช้เงินและทรัพย์สินเหล่านั้นเดินทางไปทั่วแคว้นเพื่อตามหาเสวี่ยหรง” อวี้อันชี้แจงสิ่งที่เขาจะทำหลังจากได้รับแผนที่จากพี่ชายจิวเหลียน
“อืม...เดี๋ยวแม่จะส่งจดหมายไปบอกพี่ชายที่ตระกูลเตี๋ยให้เขาช่วยเจ้าอีกแรงหนึ่งนะ เผื่อเจ้าไปถึงจะได้มีที่พักผ่อน” เตี๋ยม่อเจียวที่พี่ชายกับครอบครัวย้ายไปอยู่ต่างเมืองหลังจากท่านพ่อของนางลาออกจากราชการและไปตั้งสำนักศึกษาอยู่ที่นั่นมาหลายสิบปีแต่ก็ไม่เคยขาดการติดต่อกัน
“ขอบคุณท่านแม่มากขอรับ” อวี้อันพยักหน้ารับคำ
“นี่แผนที่ที่เจ้าต้องการ แผนที่นี้ข้าปรับปรุงมาแล้วว่ามีที่ใดที่แผนที่เดิมยังไม่ถูกค้นพบด้วย หวังว่ามันจะช่วยเจ้าหาตัวเสวี่ยหรงพบนะ” จิวยี่เดินมายื่นแผ่นหนังม้วนหนึ่งให้กับอวี้อัน
“ขอบคุณพี่ใหญ่ขอรับ ข้าจะทำทุกอย่างสุดความสามารถ” อวี้อันรับคำอย่างหนักแน่น เขาเหลือแค่บุตรสาวคนเดียวแล้วในชีวิตนี้ที่อยากปกป้อง
“แล้วนี่เจ้าคิดจะเดินทางเมื่อไหร่เล่า” จิวเซี่ยนหยางถามลูกเขย
“ข้าคงต้องเตรียมเกวียนม้าสักหลายคันก่อนขอรับ ไม่เช่นนั้นทรัพย์สินที่จะขนไปคงไม่มีที่ให้เก็บ ครั้นจะช่วยกันแบกไปก็กินแรงเกินไปขอรับ พวกข้าคิดจะปลอมตัวเป็นพ่อค้าที่ผ่านทางเพื่อความสะดวกด้วยขอรับ” อวี้อันบอกแผนการของตนเองออกมา หากว่าพวกเขาแต่งตัวราวกับชาวยุทธแล้วเดินทางร่วมกันเป็นจำนวนมากคงถูกทางการสงสัยแน่ สู้พวกเขาทำตัวเป็นคาราวานขายของไปเรื่อย ๆ น่าจะได้ผลมากกว่า
“อืม...เช่นนั้นก็เป็นแผนการที่ไม่เลว พ่อจะให้ตั๋วแลกเงินเจ้าไปเพิ่มด้วยอีกสักหนึ่งหมื่นตำลึงเป็นอย่างไร” จิวเซี่ยนหยางมีเงินเก็บมากมายเพราะเขาทำหน้าที่เสนาบดีคลังมาเป็นอย่างดีตลอดหลายปีตั้งแต่ฮ่องเต้พระองค์ก่อน
“ขอบคุณท่านพ่อที่เมตตาขอรับ” อวี้อันไม่กล้าปฏิเสธพ่อตาของเขา
“คนของเจ้าให้พักกันที่เรือนหลังไปก่อนก็แล้วกัน รอจนเตรียมทุกอย่างเสร็จก็ค่อยออกเดินทาง ไม่ต้องรีบร้อนกันนักหรอก” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยขึ้น
“ทราบแล้วขอรับท่านแม่ ข้าขอตัวไปบอกพวกเขาให้ไปซื้อเกวียนม้ากับสิ่งของจากเมืองหลวงเพื่อขายระหว่างทางก่อนขอรับ มื้อเย็นพวกท่านค่อยส่งคนไปตามข้าที่เรือนก็ได้ขอรับ” อวี้อันรู้ดีว่าเขาต้องร่วมโต๊ะกับครอบครัวใหม่อย่างตระกูลจิวตามธรรมเนียมลูกเขยแต่งเข้า
“ไปเถอะ ไปเถอะ พ่อจะให้พ่อบ้านไปตามเจ้าทีหลังเอง” จิวเซี่ยนหยางโบกมือปล่อยให้ลูกเขยจากไปพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านพ่อคิดว่าน้องเขยจะหาหลานพบหรือเปล่าขอรับ” จิวยี่ที่ลางานจากสำนักฮั่นหลินมาทำเรื่องสำคัญวันนี้ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
“จะหาพบหรือไม่พบก็ให้เขาลองดูก่อนเถอะ พ่อเชื่อว่าอวี้อันจะต้องตามหาเสวี่ยหรงอย่างสุดความสามารถแน่ ๆ พวกเราแค่รอข่าวจากเขาก็พอแล้ว อ้อ เจ้าเอานกพิราบสื่อสารให้เขาไปด้วยเล่า เผื่อเขามีเรื่องจำเป็นต้องขอให้พวกเราช่วยจะได้ช่วยกันได้อย่างทันท่วงที” จิวเซี่ยนหยางบอกลูกชายคนโต เพราะลูกชายคนรองของเขานั้นเป็นแม่ทัพชายแดนติดกับแคว้นเว่ยเป่ยทางทิศตะวันตกมาหลายปีแล้ว แต่ครอบครัวพวกเขาไม่เคยขาดการติดต่อกัน
“ลูกทราบแล้วขอรับท่านพ่อ ข้าขอตัวไปพบอาหลันก่อนนะขอรับ เผื่อว่านางจะพอมีทางช่วยอวี้อันได้อีกทางหนึ่ง” จิวยี่หมายถึงฮูหยินคนเดียวของเขาที่เป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ ลูกชายของพวกเขายังถูกส่งไปอยู่กับผู้เป็นตาอย่างซีเหมินตงชิงอีกด้วยเพื่อฝึกฝนร่างกาย ซีเหมินหลันรักสามีมากจนเป็นคนขอเขาที่ขี้อายแต่งงานเองเมื่อหลายปีก่อน
“ไปเถอะ พ่อกับแม่เจ้าก็จะไปนั่งพักที่ศาลาด้านหลังพอดี” จิวเซี่ยนหยางที่วันนี้ขอลางานเช่นกันกับบุตรชายกล่าวอย่างอารมณ์ดี นาน ๆ ทีเขาจะมีเวลาอยู่เป็นเพื่อนฮูหยิน จิวเซี่ยนหยางจึงอยากพานางไปนั่งเล่นบ้าง
จิวยี่ยิ้มกว้างออกมาที่เห็นความรักของท่านพ่อท่านแม่ยังไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่เขาจำความได้ ตระกูลเขานิยมการมีคู่เพียงคนเดียวมาหลายชั่วอายุคน ดังนั้นตอนอวี้อันมาสู่ขอน้องสาวของเขา อวี้อันจึงได้สาบานเอาไว้ว่าเขาจะไม่มีภรรยาคนอื่นนอกจากจิวเหลียน และตอนนี้ทุกคนก็เห็นแล้วว่าอวี้อันสามารถทำตามคำสาบานนั้นได้อย่างดี
สี่วันต่อมา
ขบวนพ่อค้ากำมะลอของอวี้อันก็เตรียมออกเดินทางเสียที พวกเขามีรถม้ามากถึงสิบคันและสินค้าไม่น้อยที่กว้านซื้อมาจากในเมืองหลวงรวมถึงที่รอบนอกเมืองหลวงเพื่อนำไปขาย
“เดินทางปลอดภัยเล่า หากมีอะไรก็ส่งพิราบสื่อสารมา มันจะกลับมาที่นี่ได้ถูกต้องอย่างแน่นอน” จิวเซี่ยนหยางแวะมาส่งอวี้อันกับพวกของเขาที่หลังจวนเพื่อไม่ให้ชาวเมืองเกิดความสงสัย อีกทั้งใบลาออกของพวกเขาทั้งหมดก็เป็นมหาเสนาบดีอย่างอวี้จิ้งเต๋อลงชื่อและส่งมาให้พวกเขาแล้วด้วย
“ขอบคุณท่านพ่อท่านแม่ที่มาส่งขอรับ ข้าจะส่งข่าวกลับมาหาพวกท่านบ่อย ๆ เท่าที่จะทำได้นะขอรับ” อวี้อันเองก็ไม่รู้ว่าตนเองจะมีเวลาส่งจดหมายมาที่จวนตระกูลจิวหรือไม่ เพราะทางข้างหน้าที่พวกเขาจะเดินทางไปนั้นเป็นเมืองกุ่ยจงทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง
“อืม...ไปเถอะ ประเดี๋ยวจะสายเอา” จิวเซี่ยนหยางโบกมือส่งยิ้มให้อวี้อัน
อวี้อันกับพวกขนสิ่งของออกเดินทางจากจวนมหาเสนาบดีตรงไปยังจวนเสนาบดีคลังของพ่อตาเขา ชาวเมืองต่างมองกันอย่างแปลกใจว่าเหตุใดท่านแม่ทัพอวี้จึงได้ขนสิ่งของมาราวกับย้ายบ้านเช่นนี้ แต่ด้วยสีหน้าทหารที่ติดตามแต่ละคนดูดุดัน ชาวเมืองจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถามจนกระทั่งอวี้อันมาถึงจวนตระกูลจิว เขาก็สอบถามพ่อบ้านว่าจะให้พักที่เรือนไหน เขาจะได้ให้คนนำของไปเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็แยกตัวไปพบกับพ่อตาและแม่ยายซึ่งมีพี่ชายฮูหยินของเขาที่ทราบเรื่องก็นั่งอยู่ด้วยที่ห้องโถงใหญ่“คารวะทุกท่านขอรับ ข้าตัดขาดกับตระกูลอวี้แล้ว” อวี้อันบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์จวนที่แสนจะเย็นชาเช่นนั้นสักนิด“อืม...ในเมื่อมาแล้วก็ไปที่ศาลบรรพบุรุษกันเถอะ ข้าจะได้เขียนชื่อเจ้าร่วมกับจิวเหลียน” จิวเซี่ยนหยางยิ้มบางบอก เขาคิดไม่ถึงว่าลูกเขยจะใจกล้ามากขนาดขัดแย้งกับพ่อแท้ ๆ ของตนเองจริง ๆ“น้องเขย เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” จิวยี่พี่ใหญ่ของจิวเหลียนถาม“ข้าไม่มีวันเสียใจขอรับท่านพี่ ข้าจะต้องตามหาลูกให้พบให้ได้” อวี้อันแสดงสีหน้าจริงจังว่าเขาจะต้องออกตามหาลูกสาวให้พบให้จงได้ หากอยู่ต้องพบคนและหากตายก็
อวี้เสวี่ยหรงที่นอนพักเอาแรงอยู่นานคิดจะเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าในนั้นพอจะมีสิ่งใดให้นางกินได้บ้าง เผื่อว่ามีผู้ที่เคยอยู่ในนี้มาก่อน นางจะได้พอประทังชีวิตไปได้สักหลายวัน ตอนนี้อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้เลยว่าวันเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว เพราะความมืดจากใต้หน้าผาสูงชันนั้นแทบมองไม่เห็นแสงสว่างจากด้านบนเลยแม้แต่น้อยนิดอวี้เสวี่ยหรงรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งแล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปอย่างช้า ๆ เพราะบาดแผลจากข้อศอกและหัวเข่าของนางเริ่มปวดระบมขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าปากถ้ำที่ทางเข้าไปตอนแรกยังมืดมิดสนิทอยู่ไม่ต่างจากภายนอกนัก กระทั่งนางคืบคลานเข้าไปมากกว่าสามวา จู่ ๆ ก็มีแสงจากไข่มุกเรืองแสงส่องสว่างออกมาจนทำให้นางสามารถมองเห็นภายในถ้ำได้เสียอย่างนั้น อวี้เสวี่ยหรงแปลกใจมาก เพราะไข่มุกเรืองแสงไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ นางยิ่งอยากรู้ว่าผู้สูงส่งท่านใดสามารถสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาได้กันแน่ แต่ด้วยร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้อวี้เสวี่ยหรงจำต้องพักอีกครั้งก่อนจะเข้าไปด้านในถ้ำต่ออย่างจนใจ นางกลัวว่าหากข้อศอกและเข่าบาดเจ็บไปมากกว่านี้แล้วจะยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวลำบากมากขึ้นไปอีก อวี้เสวี่
หลังจากอวี้อันกับพวกออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ชุนไป๋กับชุนซิงที่เป็นคนสนิทของชัวหยวนก็รีบกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อไปรับใช้นายเก่า เมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกเขาลอบฆ่าจิวเหลียนที่มีฝีมือทัดเทียมกันทำให้ทั้งสองคนต้องหลบหนีไปรักษาตัวที่ต่างเมืองอยู่นานหลายปีจนกระทั่งบัดนี้พวกเขามีพลังปราณเพิ่มมากขึ้นจึงรีบกลับมา อีกทั้งเงินทองที่ชัวหยวนเคยให้ไปนั้นก็หมดไปนานแล้ว ทั้งสองทำได้แค่ล่าสัตว์หาเงินประทังชีวิตซึ่งลำบากเกินไปสำหรับคนที่เคยได้รับเงินทองมาตลอดเพียงแค่ทำงานเล็กน้อยให้กับชัวหยวนเท่านั้น ชุนไป๋กับชุนซิงจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงอีกครั้งแม่นมอู๋พอรู้ว่าทั้งสองกลับมาก็ดีใจมาก เพราะหลายปีมานี้นางต้องคอยรับใช้นายหญิงอยู่คนเดียวและพลังปราณของนางก็ไม่ได้สูงเท่ากับพวกเขาสองคน นางเรียนรู้ทางการใช้พิษเป็นหลักแต่ก็หาทางลงมือยากเย็นนัก“ประเดี๋ยวพวกเจ้ารอนายหญิงอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบเข้าไปแจ้งให้ว่าพวกเจ้ากลับมากันแล้ว ว่าแต่บาดแผลของพวกเจ้าหายดีแล้วหรือไม่” แม่นมอู๋ที่สนิทสนมกับชายหนุ่มทั้งสองมาเนิ่นนานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“หายดีแล้วขอรับ ขอบคุณแม่นมที่ห่วงใย” ทั้งสองรีบตอบพร้อมกัน พวกเขาถูกเลี้ยง
หลังจากอวี้อันกลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ ของลูกสาวคนเดียวของเขา อวี้อันตัดสินใจไปที่จวนตระกูลจิวเพื่อแจ้งข่าวให้พ่อตาและแม่ยายของเขาทราบเรื่อง เผื่อว่าพวกเขาจะสามารถใช้เครือข่ายของตระกูลช่วยกันตามหาอีกแรงหนึ่ง เพราะตระกูลของแม่ยายเขาเป็นราชบัณฑิตมาก่อนทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วแคว้น“อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เหตุใดเจ้าเพิ่งมาบอกพวกเราตอนนี้เล่า” จิวเซี่ยนหยางผู้เป็นพ่อตาโกรธจนตบโต๊ะปังใหญ่“ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะตาเฒ่า” เตี๋ยม่อเจียวเอ่ยบอกสามีที่โกรธจนกลัวว่าเขาจะเสียสุขภาพเอาได้ แค่งานในตำแหน่งเสนาบดีคลังเขาก็เครียดมากแล้ว“เป็นความผิดของข้าเองขอรับ ข้าคิดว่าส่งคนไปตามหาแล้วน่าจะได้เบาะแสมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเลยสักนิด” อวี้อันก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดและเสียใจที่หาอวี้เสวี่ยหรงไม่เจอสักที“เฮ้อ! ข้าจะใช้เส้นสายของตระกูลช่วยตามหาอีกแรงหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปเล่าลูกเขย” เตี๋ยม่อเจียวอดเห็นใจอวี้อันที่เสียลูกสาวนางไปคนหนึ่งแล้วยังต้องมาเสียลูกสาวของตัวเองไปอีกคนไม่ได้“ขอบคุณท่านแม่ยายมากขอรับ ข้าจะมาปรึกษาเรื่องลาออกจากราชการ
อวี้เสวี่ยหรงใช้พลังอีกเฮือกใหญ่กระเสือกกระสนฝ่าดงหญ้าเข้าไปด้านในอีกครั้ง นางทำได้เพียงคลานไปทีละคืบทีละคืบเท่านั้น อวี้เสวี่ยหรงไม่รู้ว่าตนเองใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเคลื่อนลึกเข้าไปอีก นางอยากพิงหินแทนการนอนแผ่แล้วมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้างจนทำให้จิตใจนางต้องเศร้าสร้อยเหมือนก่อนหน้านี้ อวี้เสวี่ยหรงอยากรักษาจิตใจของตนเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่จะกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำร้ายนางเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ท้ายที่สุด อวี้เสวี่ยหรงก็รู้สึกว่าตรงที่นางคลานมานั้นมีลมแผ่ว ๆ พัดออกมา อวี้เสวี่ยหรงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้นางหมดแรงเสียแล้ว อวี้เสวี่ยหรงจึงนอนพักผ่อนต่อเพื่อรวบรวมพลังแรงกายอีกครั้งด้านจวนโหวที่กว่าจะรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการก็เป็นตอนที่อวี้เหมยมาคารวะน้ำชาให้ผู้อาวุโสในจวนโหว“เหตุใดจึงเป็นเจ้าได้!” ซือหมิงซวงตวาดเสียงดัง นางไม่เคยชอบคนท่าทางที่ดูเสแสร้งอย่างอวี้เหมยมาก่อนเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งที่นางเห็นอวี้เหมยคอยเรียกร้องความสนใจจากบุตรชาย แต่นางก็ไม่ได้คิดมากเพราะถือว่าตนเองได้หมั้นหมายอวี้เสวี่ยหรงให้เขาเอาไว้แล้ว“ใจเย็น ๆ ก่อนสะใภ
เช้าตรู่วันต่อมา อวี้อันก็ยังคงหาตัวบุตรสาวไม่พบ เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว แม่นมหลินเองก็เฝ้าอยู่ที่เรือนของอวี้เสวี่ยหรงตลอดเวลา นางเองก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งจดหมายที่มีคนบอกว่าเตียเจิ้งต้าวให้คนนำมาส่งให้คุณหนูของนางก็ยังหาไม่พบด้วย แม่นมหลินจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวว่ากระไร“ข้าว่าเรื่องนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะแม่นมหลิน เจ้าคอยเฝ้ารอเสวี่ยหรงอยู่ที่นี่ทีนะ ข้าจะออกไปตามหานางรอบ ๆ ลองดูก่อน เผื่อว่าจะพอมีใครพบเห็นนางบ้าง” อวี้อันไม่อาจอยู่เฉยได้อีกเมื่อไร้ข่าวคราวของบุตรสาวคนเดียวของตนเองมานานหลายวันขนาดนี้ อย่างน้อยหากนางยังอยู่ในเมืองหลวงก็ย่อมต้องมีคนพบเห็นบ้าง แต่เขาส่งคนไปสอบถามหลายครั้งแล้วก็ไม่พบเบาะแสของอวี้เสวี่ยหรงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากเกินไปจริง ๆ“นั่นเจ้าจะออกไปที่ใดอวี้อัน” อวี้จิ้งเต๋อเห็นบุตรชายคนโตกำลังจะออกนอกจวนทั้งที่อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามขบวนเจ้าบ่าวก็จะมารับเจ้าสาวแล้วแท้ ๆ“ข้าจะออกไปตามหาเสวี่ยหรงขอรับท่านพ่อ นางหายไปหลายวันแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง” อวี้อันไม่สามารถปิดบังพ







