บทที่ 2.2

เขา...ยืนอยู่บนซากศพของเหล่าทหารหาญ มือถือทวนเล่มใหญ่ซึ่งมีพูดแดงเปียกชุ่มไปด้วยเลือดคาวคลุ้ง กับธงสีขาวด้านหน้าที่โบกสะบัด สัญลักษณ์ของการยอมแพ้และขอเจรจา ถึงอย่างนั้นเมื่อเขาเดินไปจนถึงธงขาว ธนูลูกหนึ่งกลับพุ่งเข้ามาจากฝ่ายของศัตรู แทงทะลุเข่าของเขาอย่างแม่นยำ!!!

ห่าธนูมากมายพุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แทงทะลุแม้แต่กับคนที่ถือธงขาวฝ่ายเดียวกัน ชายหนุ่มรับร่างที่ล้มตัวลงมา ใช้อีกฝ่ายเป็นเกราะกำบัง เสียงเหล่าทหารโห่ร้องด้วยความโกรธแค้น แม้ยังไม่มีคำสั่งแต่เมื่อเห็นเขาถูกลอบสังหาร ทุกคนต่างกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ

ทุ่งสังหารที่ไร้ซึ่งความปรานี ความโกรธแค้นที่ไม่อาจหยุดยั้ง กับสงครามที่จบลงด้วยความตายและเลือดเนื้อ

สงครามจบลงหลังจากนั้นไม่กี่เดือนท่ามกลางความโกรธ เกลียด และความชิงชัง แคว้นทางเหนือถูกเขาถล่มราบกลายเป็นเมืองขึ้น กองทหารไม่อาจฟื้นฟู ทว่าเช่นกันกับเขาที่เข่าข้างนั้นทำให้แม้แต่ชีวิตก็ไม่อาจรักษา

พิษร้ายแรงที่ไหลเวียนในร่าง กับขาข้างหนึ่งที่ไม่อาจใช้งาน จากแม่ทัพผู้เกรียงไกร ท่านอ๋องผู้สง่างาม อนุชาผู้ซึ่งเป็นความแข็งแกร่งทั้งหมดของแคว้น กลับกลายเป็นชายพิการที่ร่างกายนับวันรอที่จะถูกความตายกลืนกิน...

ธนูดอกนั้นพุ่งเขามาอีกครั้ง...

เขาพยายามขยับทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อ แม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่อาจยกขึ้นมา ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วร่าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ เสียงพึมพำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิต มีคนบอกเขาว่าขอเพียงมีความหวัง เช่นนี้แล้วทุกอย่างย่อมเป็นไปได้...

เขารวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายยกแขนขึ้น!! คว้าธนูดอกนั้นเอาไว้ด้วยมือเปล่า!!

“โอ้ย!!” เสียงของอิสตรีทำให้เขาลืมตาขึ้นมอง คิ้วเรียวที่ขมวดมุ่น ดวงตาไม่พอใจของ...เซี่ยจื่อเตี๋ย นางจ้องมองเขาเขาเองก็มองนางด้วยความงุนงง แขนขาถูกมัด คนของเขาเข้ามาช่วยจับ นางนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดลำตัวเขาเอาไว้อย่างใกล้ชิดพานให้ผู้คนเข้าใจผิด

เหงื่อของเขาเปียกชุ่มเรี่ยวแรงในกายบั่นทอนพลังชีวิต “ในเมื่อรู้สึกตัวก็ดื่มยา” นางกระซิบบอกเขาแต่ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ ราวกังวลว่าเขาจะขยับ จะดิ้นรน

เขา...ทิ้งแผ่นหลังลงพิงตัวนางโดยดี มองใบหน้าเคร่งเครียดของหญิงสาว ยอมดื่มยาที่นางป้อนให้ “อีก...ดื่ม” นางสั่งเขาเองก็ยอมกลืนเข้าไป ร่างกายร้อนรุ่มราวกับไฟแผดเผา เหงื่อเปียกชุ่มทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว สายตาเหลือบไปมองขาทั้งสองข้างที่แทบจะไร้ความรู้สึก แต่นางกลับส่งเสียงบอกเขา

“มองข้า”

ชายหนุ่มหันสายตากลับมามองนาง “ตั้งสติเอาไว้ อย่าหลับ จิบยาไปเรื่อยๆ ไม่ต้องสนใจสิ่งใด หากอยากขับถ่ายก็ปล่อยมันออกมา ท่านต้องยอมให้ร่างกายขับของเสียออกมาให้ได้มากที่สุด เอาละ ดื่มอีก”

มองคนสนิทที่เติบโตมาพร้อมกันกับเขาสองคน ทั้งสองคนหนึ่งกดขา คนหนึ่งกดเอว ราวกังวลว่าเขาจะดิ้นรน... ร่างกายนี้แทบไม่มีความรู้สึกอะไรนอกจากความเจ็บปวดที่แล่นลามไปทั่วร่าง เขาไม่เข้าใจว่าคนทั้งสามในห้องเหตุใดต้องจับตัวเขาเอาไว้

ยิ่งหญิงสาวที่ยังคงนั่งซ้อนหลัง ยอมให้เขาเอนตัวลงพิงอย่างแนบชิด นางไม่กังวลเรื่องระยะห่างระหว่างชายหญิงเลยหรือ...

“ดื่ม” นางใช้ช้อนส่งบางอย่างมาเขาเองก็อ้าปากรับจากนั้นกลืน “ดีมาก ข้าจะให้ท่านได้นอนหลับสักพัก” แล้วเขาก็หลับไปจริงๆ

หญิงสาวไม่ได้คาดหวังว่ามันจะสำเร็จในครั้งเดียว ที่นี่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่พอจะช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง หาไม่ไม่กี่ชั่วโมงชายหนุ่มตรงหน้าก็คงดีขึ้นแล้ว เขายังคงมีลมหายใจเพราะร่างหายของเขานั้นแข็งแกร่ง จิตใจที่เข้มแข็งก็มีส่วน ไม่ใช่แต่เพียงตัวนางที่จะสามารถยื้อชีวิตของเขากับเฮยไป๋อู๋ฉาง แต่คนไข้ก็มีส่วนด้วยเช่นกัน

บาดแผลที่ขาของเขาไม่อาจผ่าตัดได้ในครั้งเดียว ด้วยก่อนจะมาถึงมือของนางเขาก็ผ่านมือหมอแผนโบราณที่ก็ไม่รู้ว่าโปะอะไรลงไปบนแผลบ้าง...

นอกจากนั้นเส้นเอ็นที่ฉีกขาดก็ยากจะซ่อมแซม นางทำได้เท่าที่สามารถและทำดีที่สุดแล้ว ตอนนี้ก็ทำได้เพียงรอให้เขาดีขึ้นกว่านี้...