ตอนที่4

" องค์ชายแปด เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในจวนของข้า อีกทั้งนางยังเป็นสาวใช้ของที่นี่ไม่รบกวนองค์ชายหรอก"

อันฟู่หลุนรีบพูดขัดขึ้น

" หากข้าอยากเสนอหน้าหล่ะ"

อันฟู่หลุนอยากจะพูดต่อแต่ก็กลืนคำพูดลงไป หลี่รุ่ยเป็นโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปราน ยังเป็นว่าที่รัชทายาท หากมีปัญหากันคงไม่ส่งผลดี

" ยังไม่รีบพานางไปรักษาอีก"

หลี่รุ่ยออกคำสั่ง

"ทางนี้ตามข้ามา"

หลินอวิ๋นรีบเดินนำหน้าไป องครักษ์คนหนึ่งอุ้มซ่งอวี่เยียนเดินตาม มีหมอหลวงกับองครักษ์อีกสองคนตามไปด้วย ส่วนเกาจิ้งและองครักษ์อีกสามคนอยู่กับหลี่รุ่ย

" ท่านโหว เหตุใดองค์ชายแปดถึงมาที่นี่ได้แล้วยังออกหน้าช่วยอวี่เยียนอีก"

จางรั่วซีกระซิบถามอันฟู่หลุน ชิงชิงกระซิบตอบ

" ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นหลินอวิ๋นแน่เลยเจ้าค่ะฮูหยินที่ไปฟ้ององค์ชายแปด องค์ชายแปดถึงได้เสด็จมาช่วยอวี่เยียน"

หลี่รุ่ยเดินไปนั่งลงที่ศาลา สายตาจ้องมองจางรั่วซีแล้วหันไปมองอันฟู่หลุน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด่วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

" ข้ารู้มาว่าสาวใช้คนนั้นท่านเป็นคนซื้อตัวนางมาตั้งแต่เด็ก ยังเป็นคนสอนหนังสือให้นางเองกับมือ ท่านเลี้ยงนางมาตั้งแต่เด็กจนเติบโตไม่เคยลงโทษนาง แต่พอแต่งงานได้ไม่นานกลับลงโทษนางปางตายแบบนี้ท่านไม่รู้สึกอะไรเลยรึ"

" จริงอย่างที่ท่านกล่าว ข้าเป็นคนซื้อตัวนางมา สอนหนังสือนาง แต่นางเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อยกล้าลงมือทำร้ายฮูหยินของจวน ข้าก็แค่สั่งสอนให้บทเรียนนาง จะได้หลาบจำ"

" โอ้ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง นางทำร้ายฮูหยินของท่านแบบใดรึ ท่านถึงได้ลงโทษนางกะให้ตายแบบนี้"

" นางผลักฮูหยินของข้าตกน้ำ ซีซีร่างกายอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอตกน้ำความเย็นก็เข้าร่างกายจนป่วยไข้"

" เจ้าเห็นกับตารึ หรือมีใครบอกเจ้า"

อันฟู่หลุนชะงัก หลี่รุ่ยเห็นท่าทีของอันฟู่หลุนก็ส่งเสียงเหอะออกมา

" ข้าเห็นกับตาเจ้าค่ะว่านางผลักฮูหยิน ตอนนั้นข้าอยู่กับฮูหยินด้วย"

หลี่รุ่ยหันไปมองชิงชิง

" เจ้าเป็นสาวใช้ของนางย่อมเข้าข้างนางเป็นธรรมดา คำพูดของเจ้าเชื่อถือไม่ได้ "

ชิงชิงก้มหน้างุด

" ในที่เกิดเหตุนอกจากเจ้ากับฮูหยินแล้วก็สาวใช้คนนั้นที่ถูกกล่าวหา ก็ไม่มีใครอื่นเห็นเหตุการณ์ใช่หรือไม่"

" พะเพคะ"

ชิงชิงตอบเสียงแผ่วเบา หลี่รุ่ยกระตุกยิ้มมุมปาก

" ได้ยินหรือไม่อันโหว แล้วเหตุใดท่านถึงได้เชื่อคำพูดของนางฝ่ายเดียวโดยไม่ไตร่ถามให้ดีเสียก่อน"

" หากจะเล่าก็ควรเล่าตั้งแต่ต้น วันก่อนนางรินน้ำชาให้ข้าแล้วจงใจทำน้ำชาร้อนๆหดรดมือข้าจนบวมพอง ท่านโหวจึงลงโทษโบยนาง ต่อมาข้าเจอนางที่ศาลาริมน้ำ จึงสอบถามอาการนางว่าเป็นอย่างไรบ้าง ยังขอโทษนางที่เป็นต้นเหตุให้นางต้องเจ็บตัวแต่นางกลับโกรธแค้นข้า แล้วผลักข้าตกน้ำ"

" อย่างนั้นรึ อันโหว ท่านก็เชื่อคำพูดของนาง"

" นางเป็นฮูหยินของข้าข้าย่อมเชื่อใจนาง ที่นางพูดมาล้วนเป็นเรื่องจริง"

" สาวใช้ที่ท่านชุบเลี้ยงนางมาตั้งแต่เด็กนางเป็นคนเช่นไร ท่านไม่รู้จักนิสัยของนางรึ ท่านไม่เชื่อนางที่อยู่กับท่านติดตามมาท่านหลายปี แต่กลับเชื่อใจสตรีที่เป็นฮูหยินของท่านที่พึ่งแต่งเข้ามาได้ไม่ถึง7วัน"

อันฟู่หลุนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

" ข้ารู้มาว่าท่านกับนางไม่ได้รู้จักคุ้นเคยเห็นหน้ากันมาก่อน พึ่งจะเห็นหน้าก่อนวันแต่งงานแค่ไม่กี่วันไม่ใช่รึ คนนึงรู้จักมาหลายปี กับอีกคนพึ่งเห็นหน้าพึ่งได้อยู่ด้วยกันไม่กี่วัน เหตุใดถึงได้เลือกเชื่อใจคนที่พึ่งรู้จักได้ขนาดนั้น อ้อรู้แล้ว นั่งคุยกับนอนคุยมันต่างกัน "

เกาจิ้งพูดเสริม

อันฟู่หลุนหน้าเขียวคล้ำกัดฟันกรอด

เขาเลี้ยงดูนางมาหลายปีเขารู้ว่านางไม่ใช่คนเลวร้าย แต่เขาก็รู้ว่านางแอบรักเขายังใฝ่สูงอยากเป็นภรรยาเขา ที่นางทำร้ายจางรั่วซีก็เพราะอิจฉาริษยา เขาก็แค่ลงโทษนางสอนบทเรียนนาง สั่งโบย50ทีสำหรับคนมีวรยุทธ์อย่างนางไม่หนักหนาหรอก 

ที่เขาสั่งลงโทษมัดนางติดกับเสาแช่น้ำ นั่นก็เพื่อให้นางได้รับรู้รสชาติของการทรมานในน้ำ ที่จริงเขาคิดว่าแค่ไม่กี่ชั่วยามจะสั่งให้ปล่อยนาง แต่เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการดูแลจางรั่วซี จึงลืมนางไปเสียสนิท วันนี้ยังมีงานด่วนอีก กว่าจะกลับมาจวนก็ค่ำแล้ว

หลี่รุ่ยลุกขึ้น

" อันโหว บิดาของท่านขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรม ข้าก็คิดว่าท่านจะเหมือนกับบิดาของท่านบ้าง ได้สักเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี "

ระหว่างเดินผ่านจางรั่วซีก็เหลือบมองแว่บนึง บอกนางร่างกายอ่อนแอ ที่เขาเห็นใบหน้าของนางมีเลือดฝาดเปล่งปลั่งดูไม่เหมือนคนร่างกายอ่อนแอขี้โรคเลยสักนิด

จางรั่วซีย่อกายทำความเคารพ มองตามแผ่นหลังของหลี่รุ่ย ในแววตาประกายความไม่พอใจออกมา สายตาที่เขามองนางกำลังจับผิด ยังมองออกว่านางโกหก แล้วยังไงเขาก็แค่คนอื่น จะคิดยังไงก็ช่าง อันฟู่หลุนก็เชื่อใจนางอยู่ข้างนางก็พอ

" ท่านโหว ท่านไปดูนางเถิด ข้าแค่กแค่ก ข้าก็อยากไปดูนาง แต่รู้สึกร่างกายรุมๆยังไงก็ไม่รู้ อยู่ๆก็หนาวเย็นขึ้นมา ข้าจะกลับเรือนไปพักก่อน"

" ข้าจะไปส่งเจ้า"

" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไปกับชิงชิงได้ อ๊ะ"

นางแกล้งทำเป็นเซ อันฟู่หลุนอุ้มนางขึ้นมาพาเดินกลับเรือน

หลี่รุ่ยมารออยู่หน้าจวน ไม่นานหมอหลวงก็เดินออกมา

" นางเป็นอย่างไรบ้าง"

หมอหลวงส่ายหน้า

" บาดแผลของนางเหวะหวะนัก แผลที่ถูกโบยปริแตก ยังมีบางแห่งถูกเชือดรัดทำให้อักเสบติดเชื้อ นางแช่อยู่ในน้ำมานานจนแผลเปื่อยยุ่ย ยังถูกปลากัดแทะจนเนื้อแหว่งหายลึกถึงกระดูก ข้ารักษานางสุดความสามารถแล้ว แต่บาดแผลของนางสาหัสเกิน เห็นทีจะไม่พ้นคืนนี้ เฮ่อ น่าเวทนานัก นางพึ่งจะ16เท่านั้น"

หลี่รุ่ยได้ฟังก็ก้าวขายาวๆกลับเข้าจวนไป

" อ้าวองค์ชายท่านจะไปไหน"

เกาจิ้งกับคนอื่นรีบตามไป

ปัง ประตูถูกเปิดเข้ามา หลินอวิ๋นสะดุ้งหันไปมอง น้ำตายังไหลนองหน้า

" องค์ชายแปด ท่าน"

หลี่รุ่ยไม่สนใจ เดินเข้าไปยืนตรงหน้าซ่งอวี่เยียน ล้วงเอาขวดยาที่เหน็บข้างเอวออกมาเทออกมาเม็ดหนึ่ง

" นี่ นี่องค์ชาย ท่านจะให้ยาวิเศษกับนางรึพะยะค่ะ"

หมอหลวงร้องทัก

เมื่อได้ยินว่าเป็นยาวิเศษหลินอวิ๋นก็ตาลุกวาว ก่อนหน้าหมอหลวงบอกว่าซ่งอวี่เยียนต้องตายแน่ ไม่พ้นคืนนี้ แต่ตอนนี้องค์ชายแปดกลับหยิบยาวิเศษออกมา นางเคยได้ยินว่าหมอเทวดาจูได้ปรุงยาวิเศษสามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ แม้ขาก้าวเหยียบปรโลกไปแล้วก็ดึงคืนกลับมาได้ หมอเทวดาจูถวายให้ฮ่องเต้4เม็ด 2เม็ดอยู่ที่ฮ่องเต้ อีกสองเม็ดไม่ได้มอบให้ฮองเฮาหรือสนมคนใด แต่กลับมอบให้องค์ชายแปดโอรสที่โปรดปรานมากกว่าใคร

" ในเมื่อข้าช่วยนางแล้วก็ต้องช่วยให้ตลอดให้นางไปเม็ด ก็ยังเหลืออีกเม็ด"

เขายัดยาเข้าไปในปากของนาง

" ดูแลนางให้ดี หากมีอะไรให้ไปหาได้ตลอด"

หลี่รุ่ยบอกหลินอวิ๋น ก่อนจะมองหน้าซ่งอวี่เยียนแล้วหันหลังเดินจากไป