Share

41

last update publish date: 2026-05-21 11:31:37

“ถูกต้อง” นัยน์ตาของผู้กล่าวกลอกไปมาเล็กน้อย “ด้วยความเป็นห่วงข้าจึงไปพบนาง นางบอกกับข้าว่านางฝันถึ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าขอนอนสักงีบเถิด   43

    เทพธิดาส่ายหน้าช้าๆ ราวกับมู่หรงอู่ไม่รู้อะไรเสียแล้ว “ความสุขของผู้มีบุญเท่านั้นจึงจะเข้าใจ มู่หรงอู่ หากอยากเข้าใจอยากลึกซึ้ง ข้าจะสอน...”“ท่านอาขอรับ” เสียงเล็กขัดขึ้นมาอย่างออดอ้อน “ท่านอาพาข้าไปเที่ยวเล่นได้หรือไม่ขอรับ”“ทะ...เที่ยวเล่น?” หลิวฟางซวงกุมประสานมือบนโต๊ะ “เที่ยวเล่นที่ใดหรือ”“แดนมนุษย์”หลิวฟางซวงชะงัก “ไยจึงอยากไปเล่า”“เมื่อก่อนยามท่านผู้เฒ่าดูแลข้า ท่านผู้เฒ่าเคยพาข้าไปเที่ยวเล่นโลกมนุษย์อยู่บ่อยครั้ง” มู่หรงอู่เข้ามากอดขานางพร้อมถูไถใบหน้าหวานเข้ากับตักนุ่ม “นะๆ ท่านอาซวง ข้าเองก็เป็นมนุษย์ ข้าอยากไปเที่ยวเล่นบ้าง”หญิงสาวครุ่นคิดถึงคราวหลี่ลู่ที่เคยลากนางไปเที่ยวเมืองหลวงของแดนมนุษย์ขึ้นมา จนป่านนี้บุรุษที่รับปากว่าจะมาหานางก็ยังไม่มา คราวก่อนที่ไป ก็เข้าไปข้องเกี่ยวกับปัญหาภายในของเผ่ามังกร ไปคราวนี้อาจสอดมือไปยุ่งเกี่ยวกับผู้อื่นอีกแน่นอนว่านางไม่อยากไป เพราะไม่อยากไปยุ่งเรื่องที่มิใช่เรื่องของตนเอง แต่ที่เหนือกว่านั้นคือแรงดึงดูดมหาศาลจากเตียงในห้องนอนที่กำลังร้องเรียกนางปานจะขาดใจ“ไม่อยากนอนหน่อยหรือ” โฉมสะคราญถามย้ำอีกครา“ข้าอยากไปเที่ยวขอรับ” มู่หรงอ

  • ข้าขอนอนสักงีบเถิด   42

    “อาลู่ รีบขอโทษท่านอาจารย์ของเจ้าเสีย” ผู้เป็นบิดากล่าวเสียงเข้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่ยอมรับความผิดของตน หลี่ลู่เป็นบุตรชายคนเดียว ทั้งยังเป็นว่าที่ผู้นำคนต่อไปของชนเผ่า เรื่องนี้เขาเองก็มีส่วนผิดที่ปล่อยให้มารดาดูแลบุตรอย่างตามใจ ชื่อเสียงความดื้อดึงจึงแพร่สะบัดไปทั่วดินแดนศิษย์อันดับสองของปรมาจารย์ผู้เลื่องชื่อหันหน้ากลับไปสบตาอาจารย์ “ท่านอาจารย์ ข้ามีกิจสำคัญบางอย่างต้องทำ ประเดี๋ยวจะตามไปรับใช้ท่านที่แดนเซียน ได้หรือไม่”สีหน้าของหลี่อวิ๋นเคร่งขรึมกว่าเดิม “อาลู่! เสียมารยาท ท่านเหออุตส่าห์เดินทางมารับเจ้าด้วยตนเอง เจ้ายังจะปล่อยให้อาจารย์ต้องรอเจ้าอีกหรือ”“เจ้าสอง” เสียงนุ่มนวลของผู้สูงส่งขัดการต่อว่าที่บิดามีแก่บุตรชาย และเมื่อชายหนุ่มหันขวับมามอง เจ้าตัวก็ชูมือขึ้นพร้อมกับกวักน้อยๆ “มานี่”เจ้าของร่างสูงใหญ่ผิวสีแทนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง หากพออาจารย์เร่งกวักมือถี่ๆ เข้า เจ้าตัวจึงต้องเดินมาหาอย่างช่วยมิได้“ท่านอาจารย์ ข้า...”เหอเหยาจวงส่ายหน้า ครั้นมั่นใจว่าหลี่อวิ๋นจะไม่ได้ยินพวกเขาคุยกันก็ป้องปากกระซิบเสียงแผ่ว “ข้ารู้แล้วว่าเจ้ามาที่นี่ทำไม”“ทะ...ท่าน...” นัยน์ตาสีทองเบิก

  • ข้าขอนอนสักงีบเถิด   41

    “ถูกต้อง” นัยน์ตาของผู้กล่าวกลอกไปมาเล็กน้อย “ด้วยความเป็นห่วงข้าจึงไปพบนาง นางบอกกับข้าว่านางฝันถึงทะเลสาบสีดำ ซึ่งก็คือทะเลสาบจันทราจม”“แล้วอย่างไรต่อ”“ท่านพ่อ เหล่าเทพมิได้ฝันบ่อยนัก หากฝันจริงอาจเป็นลางบอกเหตุ เพื่อความแน่ใจ ข้าจึงต้องมาดูให้เห็นกับตา”“อือ...” หลี่อวิ๋นพยักหน้า “ที่เจ้ากล่าวมานับว่ามีเหตุผล”“เช่นนั้น...” ความคาดหวังวาดผ่านแววตาของชายหนุ่ม ก่อนที่มันจะสลายไปอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา“แต่ถึงอย่างไรก็มิได้”“ท่านพ่อ...”“องค์เง็กเซียนฮ่องเต้[1] ทรงมีรับสั่ง หากมิได้รับพระราชทานอนุญาต ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามก้าวผ่านเขตแดนต้องห้ามได้”หลี่ลู่หน้าสลดหากก็มิละทิ้งความหวัง “แม้กระทั่งท่านพ่อ?”กลิ่นอายของบิดาช่างสูงส่ง แววตาท่าทีมีเพียงความสุขุมเยือกเย็น เขาหวังว่าสักวันหนึ่งจะสามารถเป็นผู้นำเผ่าที่ดีได้ หากดูจากรูปการณ์แล้วมันช่างยากเย็นเหลือเกิน“ถูกต้อง”ว่าที่หัวหน้าเผ่าคนต่อไปมีสีหน้าผิดหวัง “หากเป็นดังที่ท่านพ่อว่า เช่นนั้นถ้าเกิดปัญหากับผนึกในทะเลสาบ ก็จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้”“เหลวไหล!” เสียงของบิดาขุ่นมัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “หากมีสิ่งใดผิดปกติ องค์เง็กเซียนย่อมล่วงรู้อยู

  • ข้าขอนอนสักงีบเถิด   40

    หลังจากเรื่องราวในวันนั้น ก็ผ่านพ้นไปยี่สิบเอ็ดวันของโลกมนุษย์หลี่ลู่มีโอกาสได้ลงจากหุบเขาไกลภพอีกครั้ง หากความตั้งใจแรกที่มุ่งมั่นจะไปพบหลิวฟางซวงก็แปรเปลี่ยนเมื่อเขารำลึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ความฝันขององค์หญิงอี้ลิ่วจู... โอวหยางเฮยกับผนึก...เพียงแค่นึกถึงเรื่องเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นอีก ร่างของบุรุษอกสามศอกก็พลันหนาวยะเยือกขึ้นมาจับใจ ดังนั้นจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่งก่อนทะเลสาบจันทราจมแห่งแดนมนุษย์ สถานที่ซึ่งใช้กักขังจอมมารโอวหยางเฮยไว้เป็นเวลากว่าสี่พันปี เขตแดนต้องห้ามที่มีผู้คุมคอยเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด แม้ยามนี้จะยังไม่มีข่าวร้ายใดๆ แพร่กระจายออกมา หากการมาดูเพื่อความมั่นใจย่อมบรรเทาความพะว้าพะวงได้มากโขกิเลนสีเพลิงพุ่งทะยานผ่านกลีบเมฆ พื้นหลังคือแสงทองเรืองรองจากรัศมีสุริยันที่เจิดจรัส ภาพอันสง่างามส่งผลให้มนุษย์บางคนชี้นิ้วขึ้นฟ้าพร้อมกับเบิกตากว้างกิเลนมีรูปร่างคล้ายกวาง หางเป็นวัว หัวเป็นมังกร เท้าเป็นกีบม้า เหนือหน้าผากมีเขาหนึ่งเขา กำเนิดจากธาตุทั้งห้าคือ ดิน น้ำ ไฟ ไม้ และทอง เชื่อว่าเป็นยอดแห่งสัตว์ทั้งหลาย ครั้นอ้าปากส่งเสียงร้องดุจผืนฟ้าคำรามลำดับขั้นขอ

  • ข้าขอนอนสักงีบเถิด   39

    หลิวฟางซวงยกมือขึ้นมาปัดปอยผมที่ปลิวด้วยแรงลม ผินเสี้ยวหน้างามไปหาอีกฝ่ายคล้ายกำลังตั้งใจฟัง “เรื่องอันใดหรือ”ในขณะเดียวกัน ภายในถ้ำใหญ่ก็เริ่มมีกลิ่นจางๆ ของฟืนที่เผาไหม้ล่องลอยออกมาจากปล่องควันหงหยางจูยืนเกาะม่านพลังอยู่ในถ้ำ เขาเห็นภาพที่เกิดขึ้นด้านนอกทว่ามิอาจได้ยินบทสนทนาระหว่างหลิวฟางซวงกับหลี่ลู่ได้เพราะมนตร์คาถาที่ปิดกั้น“พวกเจ้าดูสิ! บรรยากาศระหว่างทั้งสองหวานซึ้งชวนเลี่ยน นัยน์ตาที่บุรุษผู้นั้นจับจ้องท่านอาพริบพราวไม่น่าไว้ใจ อันตรายยิ่งนัก!”มู่หรงอู่กำลังช่วยงานอี้เฟิงหลงอยู่ในครัวหันมาดูคนถ้ำมองก็บ่นพึมพำเสียงแผ่ว “เจ้าอันตรายกว่าลุงผู้นั้นเสียอีก” เจ้าของเรือนผมสีขาวดันหูดี หันหน้าขวับกลับมา “เจ้าว่าอันใดนะ!” “เลิกเสียงดังได้แล้ว มันน่ารำคาญ” อี้เฟิงหลงกล่าวเสียงขุ่น “หากเจ้าว่างนักก็มาช่วยหุงข้าว” “ข้าไม่ว่าง” พอคู่อริกล่าวสั่ง ผู้มีสายเลือดปีศาจก็คลี่ยิ้มยียวนทันใด “ข้ากำลังคอยดูแลความปลอดภัยให้ท่านอาอยู่” เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตส่งเสียงเฮอะออกมา “เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องกิน” “เจ้าห้ามข้าไม่ได้หรอก”

  • ข้าขอนอนสักงีบเถิด   38

    เสียงราบเรียบซึ่งดังมาจากอีกทางหนึ่งกล่าวเสริม ครั้นผู้คนที่อยู่ในวงสนทนาหันหน้าไปมอง ก็พบว่าอี้เฟิงหลงกับมู่หรงอู่กลับมาพร้อมกับตะกร้าใส่เห็ด สมุนไพรและผักสดมากมาย เช้านี้ดูท่าตั้งใจจะบำรุงหญิงสาวที่บาดเจ็บมาเมื่อวานอย่างเต็มที่ หลี่ลู่มองสีหน้าท่าทางของเด็กทั้งสามเด็กเหล่านี้นี่อย่างไร เหตุใดจึงได้ไร้มารยาทและปากร้ายกันเสียหมด แต่ถ้าจะพูดว่าเป็นเพราะซวงซวงเลี้ยงดู ก็มีสิทธิ์ที่จะออกมาเป็นเช่นนี้เจ้าตัวคิดไปคิดมาก็เริ่มหวั่นวิตก หากเขากับนางได้แต่งงานกัน หลิวฟางซวงจะเป็นฮูหยินที่ดี เป็นมารดาที่ดีต่อบุตรของเขาได้หรือชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ พร่ำบอกตนเองว่าไม่เป็นไร หากนางเลี้ยงบุตรแล้วมีปัญหา เขาก็จะเป็นคนอบรมเลี้ยงบุตรเอง หากจัดการเช่นนี้ก็คงไม่มีปัญหาแล้วรอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้นบนมุมปาก ส่งผลให้หลิวฟางซวงขนกายลุกชัน ฝ่ายเด็กน้อยทั้งสามหน้านิ่วคิ้วขมวด ลางสังหรณ์แปลกๆ ทำให้พวกเขาหันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมายลมฝนวันนี้ดูท่าไม่ดี สกัดกั้นไว้ก่อนเป็นดีที่สุด“ท่านอาซวง” มู่หรงอู่ใช้ทักษะออดอ้อนเดินไปเกาะขาหญิงงาม “ข้าหิวแล้วขอรับ”หลิวฟางซวงก้มหน้ามองเจ้าของใบหน้าหวาน ชั่งใจอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status