ตอนที่1

อาจจะเร็วไปที่จะบอกแต่ว่าตอนนี้ข้าเข้ามาอยู่ในนิยายเสียแล้ว เพราะอะไรน่ะหรือ เดิมทีข้านามโป๊ยเซียนกำลังหัวเสียกับนิยายของนักเขียนคนหนึ่งที่กำลังโด่งดังจนข้าหมันไส้ หลังอ่านจนจบก็ยังไม่เข้าใจว่ามันสนุกตรงไหนก็แค่นิยายจีนห่วยๆ ที่คนไทยแต่ง ขณะอยู่บนรถแท็กซี่เพื่อจะไปดูหนังหน้าเจ้านักเขียนที่งานแจกลายเซ็น รถแท็กซี่เจ้ากรรมก็ดันเกิดอุบัติเหตุและเมื่อข้าตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองหลุดเข้ามาในนิยายเล่มนั้นเสียแล้ว

ทำไมข้าถึงคิดว่าตัวเองอยู่ในนิยายน่ะหรือ หึ ข้าไม่ได้มโนหรือบ้าไปเพราะตอนแรกที่ฟื้นขึ้นมายังคิดว่าอยู่ในโรงพยาบาลเลิศหรู พยาบาลแต่งตัวเวอร์วัง แต่เมื่อนางรับใช้เรียกข้าว่าองค์ชายซู่เม่ยข้าก็เริ่มตงิด พอเท้าแตะพื้นเดินไปยังกระจกก็ต้องเบิกตากว้างกับใบหน้าและร่างกายตัวเอง เพราะใบหน้านี้ไม่ใช่ใบหน้าของข้าแต่เป็นใบหน้าของซูเม่ยตัวละครในนิยายต่างหาก! ข้าจำได้ดีเพราะตอนอยู่บนรถข้ามองภาพตัวละครนี้เป็นภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป

แต่ไม่คาดคิดว่าตัวละครซูเม่ยจะมีรูปโฉมงดงามกว่าที่เห็นในภาพวาดเสียอีก เรียกว่าไม่ต้องถามกระจกวิเศษก็รู้ได้ทันทีว่าใครงามเลิศที่สุดในปฐพี ดวงตาเรียวและไฝใต้ตาทำให้ตัวละครนี้ดูเซ็กซี่เกินห้ามใจ ริมฝีปากบางแต่น่าหลงใหล ผิวทั่วเรือนร่างนั้นขาวเนียน ร่างกายโค้งมนเย้ายวน

เฮ้อ…นี่มันผู้ชายแน่หรือ เจ้าคนเขียนนั่นประสาทดีหรือเปล่าถึงได้ให้ตัวละครผู้ชายนี้มีรูปโฉมงดงามยิ่งกว่าผู้หญิง ยังไม่พอแค่ให้ร่างกายผิดแปลกยังไม่สาแก่ใจเพราะเจ้านั่นมันดันให้ตัวละครนี้เป็นองค์ชายวิปริตที่ชอบมีอะไรกับชายหนุ่ม จนมีฉายาว่าองค์ชายร่านสวาท และยังไม่จบ! เพราะซูเม่ยดันเป็นตัวร้ายในนิยายอีกต่างหาก! เจ้าคนเขียนมันเกลียดอะไรซูเม่ยนักหนากัน!

แต่ปัญหาที่มากกว่านั้นคือทำไมข้าถึงกลายเป็นซูเม่ยไปได้!

“องค์ชาย ฝ่าบาทให้เข้าเฝ้าเพคะ”

ระหว่างที่ข้ากำลังนอนตะแคงเหยียดกายคิดหนัก ข้ารับใช้นามจิวเมี่ยวก็เข้ามาในห้อง ข้าเหลือบตามองนางที่ยืนนิ่งสงบแต่ตัวสั่นเทาคล้ายกำลังหวาดกลัวว่าข้าจะจับนางไปฆ่า

ข้าลุกยืนแล้วย่างก้าวออกไปจากตำหนักเพื่อไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้แคว้นซื่อ ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่แคว้นที่อยู่ใต้อาณัติของแคว้นหลิง

แคว้นหลิงนั้นเป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดและมีอำนาจมากที่สุด ถ้าให้ข้าเดาไม่ผิดฉากนี้จะเป็นฉากที่ซูเม่ยกำลังถูกพระบิดาเรียกให้เข้าเฝ้าเพื่อบอกว่า

“ข้าจะแต่งตั้งเจ้าให้เป็นทูตเพื่อไปยังแคว้นหลิง”

ทำไมข้าไม่หลุดไปในนิยายที่เรียกว่านิยายชีวิตตัวเองนะจะได้คาดเดาชีวิตถูก แต่กลับหลุดมาในนิยายที่ข้าไม่อยากอยู่

ข้าถอนหายใจหากข้าไป นิยายก็จะดำเนินต่อไปและข้าผู้เป็นตัวร้ายก็มีจุดจบไม่สวยเสียด้วยคงจะให้เป็นไปตามเนื้อเรื่องไม่ได้

“เสด็จพ่อข้าไม่สบาย หนักตัวเหลือเกินคงไม่สามารถเดินทางไปยังแคว้นหลิงได้”

ฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ มองข้าแล้วถอนหายใจ หากข้าจำไม่ผิดฮ่องเต้แคว้นซื่ออ่อนแอที่สุดในบรรดาสี่แคว้น นิสัยเหมือนพ่อที่กลัวว่าเมียและลูกจะหนีออกจากบ้านต้องคอยประคบประหงมเอาใจ

“ซูเม่ย จากที่ข้าเห็น เจ้าก็ไม่ได้ป่วยไข้ไม่ใช่หรือ”

ข้าใช้หลังมืออังหน้าผากตัวเองแสร้งคล้ายจะเป็นลม “ข้าป่วยจริงๆ”

“เฮ้อ….” ฮ่องเต้เดินมาหาข้าแล้วถอนหายใจอีกหลายครั้งก่อนจะยิ้มเหมือนนึกบางอย่างได้

“เจ้าเคยบอกข้าว่า ชอบองค์ชายเฟิงอวิ๋นของแคว้นหลิงไม่ใช่หรือ นี่เป็นโอกาสที่เจ้าจะได้เข้าใกล้ อีกอย่างเจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์หญิงเจียวจิงของแคว้นเอ้อก็เป็นทูตด้วย เจ้าจะปล่อยไว้แบบนี้หรือ เจ้าควรถือโอกาสนี้ขัดขวางความรักของทั้งสองคน”

ชื่อที่หลุดออกจากปากของฮ่องเต้ทำให้ข้าขมวดคิ้ว นี่มันชื่อพระเอกนางเอกของเรื่องไม่ใช่รึ จะให้ข้าไปขัดขวางงั้นหรือ เหอะ ยกภูเขาด้วยมือเปล่ายังง่ายกว่าอีก

“เสด็จพ่อทูตนั้นคงหมายถึงตัวประกันมากกว่ากระมัง” ทันทีที่ข้ากล่าวจบสีหน้าฮ่องเต้พลันซีดเผือดก่อนจะกล่าวตะกุกตะกักว่า

“จะ…เจ้ารู้ได้อย่างไร ในสาสน์ของแคว้นที่ส่งมามีแค่ข้าที่ได้อ่าน”

“ข้า…เอ่อ…ก็คาดเดาไปเรื่อยและดูเหมือนจะจริง”

ข้ามองฮ่องเต้ร่างอ้วนที่หน้าซีดเผือดกว่าเดิมเหมือนผู้ร้ายที่กำลังถูกข้าสอบสวน ข้าเดินวนรอบกายกล่าวเหมือนบัณฑิตแต่ที่แท้จริงคือข้าอ่านนิยายเรื่องนี้แล้วต่างหาก