ตอนที่5

“องค์ชายเจ็บมากหรือไม่เพคะ” นางใช้ผ้าเช็ดเลือดให้

“ไม่เจ็บมากเท่าไร ว่าแต่พวกที่มาใหม่นั้นเจ้ารู้จักไหม”

จิวเมี่ยวส่ายหน้า “ไม่เพคะ”

“งั้นรึ”

ข้าถอนหายใจตอนนี้เสียทั้งคนทั้งรถม้าเหลือเพียงข้าและจิวเมี่ยวสองคน มองแขนตัวเองที่ถูกจับ ถูกลูบไล้แล้วรู้สึกขยะแขยงนัก ทั้งใบหน้าก็ถูกสัมผัสจนอยากจะอาเจียนอีกรอบ

การฆ่าฟันดำเนินไม่นานนักทุกอย่างก็เริ่มสงบลง ข้าแอบมองบุรุษผู้นั้นที่กำลังยืนมองซากศพก่อนที่สายตาจะประสานกับข้าพอดีและกำลังเดินเข้ามาหา

“นะ..หนีดีไหมเพคะ”

“อะ..อืม…”

ขณะที่กำลังคิดจะหนี เสียงเรียกก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ช้าก่อนพวกท่านอย่าเพิ่งหนี พวกข้ามาดี”

ข้าหันหน้าไปมองก่อนจะเบิกตากว้าง คนผู้นี้ข้าเคยเห็นที่หน้าปกนิยายแม้อยู่ริมแต่ก็เด่นสะดุดตาด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา แม้นักเขียนจะบอกว่าพระเอกของเรื่องหน้าตาดีที่สุดก็ตามแต่สำหรับข้าฮาเร็มคนอื่นหล่อเหลากว่านัก

ไม่ใช่แค่ข้าที่ตกใจเพราะเขาเองก็ตกใจที่เห็นข้าเหมือนกัน

“ซูเม่ยเองรึ”

ข้าอึกอักเล็กน้อยคงต้องแสดงละครเป็นซูเม่ยโดยไม่เผยพิรุธ ข้าจึงพยักหน้ารับแล้วยิ้มให้ แต่เขาเพียงนิ่งไม่ได้มีทีท่าเป็นมิตรเท่าไรนัก

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่”

“บาดเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่เป็นอะไรมาก ขอบคุณท่านที่ช่วย”

“ไม่เป็นไร…แต่คนของเจ้าถูกฆ่าตายหมดสิ้นแล้วทั้งรถม้าก็เสียหาย หากเจ้ามาเป็นทูตเหมือนกันขึ้นรถม้าไปพร้อมข้าก็ย่อมได้”

“แน่นอนข้าจะไปกับท่าน”

ข้ายังคงยิ้มให้แต่เหวินอี้ยังคงหน้านิ่งอีกเช่นเคย ข้าลอบถอนหายใจไม่แปลกที่จะมีท่าทีต่อข้าเช่นนี้ในเมื่อข้าเป็นตัวร้ายที่เคยรังแกเจียวจิงนางเอกของเรื่องที่เขาหลงรัก

ข้าและจิวเมี่ยวเดินตามเหวินอี้เข้าไปในรถม้า ลอบมองเขาที่นั่งตรงข้ามและกำลังอ่านบางอย่าง ท่าทางจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิชาดาบ

“ท่านชอบเรื่องวิชาดาบรึ”

“ใช่”

“ข้าเห็นท่านตวัดเพียงไม่กี่ดาบก็ฆ่าโจรป่าอย่างมากมาย ท่านเก่งกาจนัก”

“ขอบคุณ”

ยังคงก้มหน้าและไม่ได้มองข้าสักนิด

ข้าเริ่มโมโหจึงกอดอกหันหน้าไปทางหน้าต่างไม่สนใจเขาเช่นกัน จนกระทั่งรถม้าเคลื่อนตัวเข้าเมืองหลวงของแคว้นหลิง ข้าจึงเริ่มอารมณ์ดี มองพ่อค้าแม่ค้ากำลังค้าขายคึกคัก ผู้คนมากมายเดินชม หากแต่หลายคนกลับจับจ้องข้าไม่วางสายตา โดยเฉพาะผู้ชาย

ไม่อยากจะเชื่อว่าทุกคนต่างมองข้าอย่างชื่นชม ทั้งที่ในชีวิตจริงข้านั้นมักถูกลืม ได้แต่ทำตัวอึมครึมอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ และแต่งนิยายเลี้ยงตัวเองไปวันๆ แต่ตอนนี้กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

นั่นสิเพราะข้าคือซูเม่ย….

ข้ารับรู้ว่าเหวินอี้มองอยู่ตลอดเวลา จึงหันไปมองและสายตาเราก็ประสานกัน เราไม่ได้มองกันอย่างหวานเชื่อมหรือเป็นมิตร แววตาของเขานั้นช่างเย็นชาคล้ายมองว่าข้านั้นเป็นพวกต้องการผู้ชายถ้าให้บอกภาษาชาวบ้านคงหมายถึงกำลังอ่อยอยู่ แม้ไม่พูดแต่แววตาแบบนี้ข้าก็พอเดาออกและไม่ชอบใจนัก

“นี่ท่าน…” ขณะกำลังจะเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ จู่ๆ รถม้ากลับหยุดกะทันหันจนหัวข้าเกือบโขกขอบหน้าต่าง

“องค์ชายเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” จิวเมี่ยวถามอย่างร้อนรน ส่วนข้าขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจนัก เหวินอี้เปิดประตูรถม้าเอ่ยถามคนขับ

“เกิดอะไรขึ้น”

“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เห็นรถม้านำขบวนหยุดกระหม่อมจึงหยุดตาม”

ไม่นานคนขับรถม้านำขบวนด้านหน้าสุดก็รีบมารายงาน

“องค์ชาย รถม้าขบวนหน้าของใครไม่ทราบท่าทางจะเกิดเรื่อง”

“งั้นรึ”

ว่าพลางรีบลงจากรถแล้วเดินไปยังจุดเกิดเหตุ ข้านั้นก็รีบวิ่งตามอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเกิดเรื่องอะไรถึงขั้นต้องหยุดรถ

แต่ด้วยเสื้อผ้าที่ยาวรุ่มร่ามและสีสันแสบตาทำให้ข้าเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้น ร้อนก็ร้อน หงุดหงิดก็หงุดหงิด แต่เมื่อเดินไปด้านหน้ารถม้าคันดังกล่าว ก็เห็นหญิงสาวสองนางกำลังช่วยพยุงหญิงชราให้ลุกยืน ดูจากด้านหลัง พวกนางใส่ชุดต่างจากชาวบ้าน และหนึ่งในสองนางนั้นแต่งตัวเหมือนหญิงสูงศักดิ์หากข้าเดาไม่ผิดนางน่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์

เหวินอี้รีบไปช่วยทันทีเมื่อเห็นหน้าของนาง

ส่วนข้านั้นพลันหยุดชะงักชั่วครู่ เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวในชุดสูงศักดิ์ นางคือองค์หญิงเจียวจิง นางเอกของเรื่องนี้ผู้ที่อยู่เด่นหราในหน้าปกนิยาย โดยมีผู้ชายล้อมรอบ!