ตอนที่ 13

"ข้าอยากอาบน้ำ"

ลั่วหลี่หยวนที่นั่งอยู่บนเตียงพูดออกมาเสียงเรียบ มองลั่วหลี่เวยที่กำลังนั่งปักผ้าอยู่ที่โต๊ะกลางห้องไม่วางตา นางเอาแต่นั่งปักผ้าเงียบ ๆ และคอยพยุงเขาเดินเท่านั้น

"ชิงถงเข้ามาหน่อย"

ลั่วหลี่หยวนมองสตรีตรงหน้าที่กำลังสั่งให้สาวรับใช้เตรียมน้ำให้เขา ใบหน้าของนางเรียบเฉยไม่แสดงสีหน้าใดใดแต่กลับทำให้เขาละสายตาจากนางไม่ได้ แม้จะรู้ว่านางงดงามแต่เหตุใดช่วงนี้ถึงคิดว่านางงดงามกว่าเดิมกัน หากข้ากลับใจเป็นสามีที่ดีนางจะยิ้มให้ข้าบ้างไหมนะ...

"มาข้าจะช่วยพยุงท่านไป"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบหลังจากชิงถงมาแจ้งว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางเดินเข้าไปพยุงร่างของลั่วหลี่หยวนเดินไปหลังฉากกั้นห้องที่มีอ่างอาบน้ำใบใหญ่และสาวรับใช้ยืนรออยู่

"พวกเจ้ามายืนโง่อะไรตรงนี้"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อเห็นสาวรับใช้ในจวนที่สวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นยืนอยู่มุมห้อง

"ก็เจ้าอยากอาบน้ำ ข้าก็เลยเรียกนางมาให้ปกติเจ้าก็เรียกนางมาไม่ใช่หรือ"

"ออกไป"

ลั่วหลี่เวยได้ยินเช่นนั้นก็ผละออกจาก ลั่วหลี่หยวนทันทีนางหันหลังเตรียมตัวเดินออกไปเอาเถอะอย่างไรสภาพเขาตอนนี้ก็คงทำเรื่องเช่นนั้นไม่ได้อยู่แล้ว ปล่อยให้มีความสุขกับการชื่นชมสาวงามสักครู่ค่อยหาโอกาสสั่งสอนให้กลับใจ

"เว่ยเว่ยไม่ใช่เจ้า"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาเสียงเรียบ ก่อนจะปรายตามองไปที่สาวรับใช้ที่ยืนอยู่ให้ออกไปลั่วหลี่เวยมองสาวรับใช้ที่เดินออกไปจากห้องก็ขมวดคิ้วทันที

"เจ้าไล่นางไปเช่นนี้แล้วจะทำเช่นไรคุณชายเช่นเจ้าอาบน้ำเองเป็นหรือไง เห้อเจ้าโง่เหตุใดถึงทำอะไรไม่คิดเลย"

"ข้าพึ่งผ่านความเป็นความตายมานะมีชีวิตรอดตอนนี้ราวกับได้เกิดใหม่ข้าเลยคิดว่ากำลังจะเป็นคนใหม่ไม่ใช่บุรุษเสเพล แล้วดูสิ่งที่ฮูหยินข้าทำสิเจ้าจะทำลายความตั้งใจของข้าหรือไง"

"นี่เจ้าพูดจริงหรอ!!! ในที่สุดเจ้าก็คิดได้สินะ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยความดีใจ นางจ้องมองลั่วหลี่หยวนแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังไม่คิดเลยว่าคนที่คิดได้ก่อนในบรรดาหลายชายทั้งสามของตระกูลลั่วจะเป็นเด็กโง่ตรงหน้า หากท่านผู้เฒ่าลั่วได้ยินคงปลื้มใจมากแน่ ๆ

"ดีใจถึงเพียงนี้เชียว"

"อืม"

ลั่วหลี่หยวนยกยิ้มออกมาเมื่อเห็นตรงหน้ายิ้มออกมา พรางคิดเพียงว่ารอยยิ้มนั้นช่างเหมาะอยู่บนใบหน้าของนางจริง ๆ เช่นนั้นข้าควรแกล้งนางอีกสักหน่อยดีหรือไม่ ใบหน้านี้ยามเขินอายจะเป็นเช่นไร

"ว่าแต่นางออกไปแล้วเช่นนี้ใครจะอาบให้เจ้าล่ะ"

"ในเมื่อข้าจะเป็นคนใหม่แล้วร่างกายนี้ก็คงให้สตรีอื่นแตะต้องอีกไม่ได้ เช่นนั้นคงต้องรบกวนฮูหยินของข้าแล้ว"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนโน้มใบหน้าลงส่งสายตาออดอ้อนราวกับเป็นเด็กหนุ่มใสซื่อ จำได้ว่านางเคยบอกว่าข้าเป็นเด็กใช่ไหมนะไม่แน่ว่าหากทำเช่นนี้นางอาจจะ...

"พี่เว่ยเว่ย จะช่วยข้าอาบน้ำใช่ไหมขอรับ"

"ขะ...ขะ...ข้าจะนั่งรอข้างนอก"

ลั่วหลี่เวยพูดจบก็รีบเดินออกมายืนกลางห้องทันที ลั่วหลี่หยวนผู้นี้แม้จะเด็กกว่าข้าแต่ก็ประมาทไม่ได้จริง ๆ เขากล้าใช้ใบหน้าน่าเอ็นดูนั้นล่อลวงข้าหรือ ข้าเกือบลืมไปด้วยซ้ำว่าเขาคือบุรุษเสเพลอันดับสามของเมือง

ลั่วหลี่หยวนยกยิ้มออกมาไม่คิดว่าเพียงแค่เห็นท่าทางเช่นนั้นของนางจะทำให้เขารู้สึกพอใจได้ เขาค่อย ๆ ปลดชุดของตัวเองออกก่อนจะลงไปแช่น้ำทันที จริง ๆ ร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นตั้งนานแล้วเพียงแค่อยากให้นางคอยดูแลเช่นนี้จึงแสร้งอ่อนแอเท่านั้น

"พี่เว่ยเว่ย"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม หลังจากนี้เขาตั้งใจจะเรียกนางเช่นนี้ในเมื่อนางคิดว่าหน้าตาของเขาน่าเอ็นดูเช่นนั้นก็ควรทำตัวให้นางรู้สึกเอ็นดูสิ

"ข้าไม่อยากให้ท่านเข้าใจผิดข้าเลยคิดจะบอกเรื่องน่าอายของข้ากับท่าน"

"......"

"หลังจากที่ข้ารู้ว่าท่านตาถอดชื่อข้าออกจากตระกูล ข้าเสียใจและเกลียดเจ้ามากเลยคิดว่าเป็นเพราะเจ้าที่ทำให้ท่านตาเปลี่ยนไปและข้าก็น้อยใจที่ท่านตาทอดทิ้งข้า..."

"......."

"ข้าไปพบสหายคนสนิทที่ข้าเคยช่วยเหลือ ในตอนแรกข้าคิดว่าพวกเขาคือที่พึ่งเดียวของข้าไม่คิดว่าเจ้าพวกชั่วนั่นพอเห็นว่าข้าไม่มีอำนาจก็แสดงธาตุแท้ออกมา พวกมันจับตัวข้าไว้และป้อนสุราที่ผสมกับผงห้าศิลาให้กินอยู่หลายวันจนข้าขาดมันไม่ได้ ข้าตกเป็นทาสของพวกมันทุกอย่างที่พวกมันสั่งขอเพียงแลกกับผงห้าศิลาข้าล้วนทำตาม"

"ลั่วหลี่หยวน..."

"เลียรองเท้าพวกมัน กลายเป็นม้าโง่ให้พวกมันขี่ เป็นที่รองเท้า เป็นเก้าอี้ ข้าล้วนทำตามหมดทั้งสิ้นจนกระทั่งคำสั่งสุดท้าย 'เจ้าโง่หลี่หยวนไปเป็นนายโลมสิหากเจ้าทำตามคำพูดของข้า ข้าจะให้สุราที่เจ้าต้องการ' หึและข้าก็ทำตามจริง ๆ"

"พอแล้วไม่ต้องเล่าแล้ว"

"ต้องเล่าสิ เพราะหากไม่ได้เจ้าช่วยเอาไว้ตอนนี้ข้าอาจกลายเป็นนายโลมไปจริง ๆ เว่ยเว่ยขอบคุณเจ้า โชคดีที่ข้าโง่พอจะเชื่อข่าวลือพวกนั้นเลยได้รู้นิสัยที่แท้จริงของคนที่ข้าเรียกว่าเพื่อนแท้จริงเป็นเพียงเรื่องโกหกทั้งสิ้น สิ่งที่ท่านตาพูดมาตลอดนั้นถูกทั้งหมดช่างน่าเสียดายที่ข้ารู้ตัวช้า...."

ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังเรื่องราวก็เม้มปากแน่น นางไม่เคยรู้เลยว่าลั่วหลี่หยวนจะผ่านเรื่องราวมาหนักขนาดนี้หากตอนนั้นนางใส่ใจสืบหาความเป็นอยู่เขามากกว่านี้...

"ลั่วหลี่หยวนข้าขอโทษ"

"พี่เว่ยเว่ยเหตุใดต้องขอโทษในสิ่งที่ท่านไม่ได้ทำผิดกัน ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษพี่เว่ยเว่ยที่เป็นสามีเสเพลไม่รู้ความ ขอโทษท่านตาที่เป็นหลานที่ไร้ความสามารถ ข้าทำชื่อเสียงตระกูลต้องมัวหมอง"

"ลั่วหลี่หยวนหากเจ้าร่างกายแข็งแรงแล้วข้าอยากขอร้องให้เจ้าไปพบท่านผู้เฒ่าลั่วได้หรือไม่ เพราะคนที่เป็นห่วงเจ้ามากที่สุดในวันนั้นคือท่านผู้เฒ่าลั่ว"

"ข้าขอเวลาหน่อยได้หรือไม่ ข้ารู้สึกละอายต่อท่านตาจนไม่กล้าสู้หน้าหากถึงวันที่ข้าพร้อม ข้าจะทำตามที่พี่เว่ยเว่ยขอแน่นอน"

"เช่นนั้นเจ้าก็ต้องรีบหายดีเร็ว ๆ หลังจากพบท่านผู้เฒ่าลั่วแล้วข้าจะพาเจ้าไปแก้แค้นเพื่อนชั่วของเจ้าเอง"

"ขอรับ ข้าต้องให้พวกมันชดใช้ในสิ่งที่ทำกับข้าเป็นแน่.."