ตอนที่ 12

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำให้ลั่วหลี่เวยที่นอนหลับอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นนางลุกขึ้นนั่งหันไปมองบุรุษที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อคืนกว่าลั่วหลี่หยวนจะสงบลงก็เกือบเช้าเขาเอาแต่อ้อนวอนให้นางสังหารเขาหรือไม่ก็ปล่อยเขาไปไม่อยากคิดเลยหากเขากินผงห้าศิลาต่อจะมีสภาพเป็นเช่นไร

"คุณชายอาจมีอาการเจ็บปวดทุกทรมานขอฮูหยินอย่าตกใจนี่เป็นอาการเสพติดหลังจากหยุดกินผงห้าศิลาแต่หากกินยาตามที่ข้าบอกอีกไม่นานคุณชายก็จะหายขอรับ"

ลั่วหลี่เวยนึกถึงคำพูดของท่านหมอที่กล่าวแก่นางในวันนั้นพรางมองไปที่หลี่หยวนด้วยแววตาสงสาร แม้จะรู้ว่าบุรุษตรงหน้าเสเพลเพียงใดแต่ถ้าไม่ใช่เพราะนางบีบบังคับเขาจนต้องประชดชีวิต เขาอาจจะไม่ต้องทรมานเช่นเมื่อคืนก็ได้

"หลี่หยวน ข้าขอโทษหากไม่ใช่เพราะข้าเจ้าคงไม่ต้องประชดชีวิตโดยการไปกินผงห้าศิลาข้าผิดเองไม่ควรบีบบังคับเด็กเช่นเจ้าเกินไป"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดก่อนที่นางจะลงจากเตียงเดินออกจากห้องด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เมื่อประตูปิดลงภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งลั่วหลี่หยวนที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมา สิ่งที่ลั่วหลี่เวยพูดเมื่อครู่เขาล้วนได้ยินทุกคำมันยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจและไม่แน่ใจว่าสตรีละโมบที่เขาคิดแท้จริงนิสัยเป็นเช่นไร

"ลั่วหลี่เวย เจ้าเป็นสตรีเช่นไรกันแน่"

ในขณะที่ลั่วหลี่หยวนกำลังคิดสงสัยในนิสัยที่แท้จริงของลั่วหลี่เวยอยู่นั้น ขณะเดียวกันภายในหอนางโลมที่เลื่องชื่อของเมืองภายในห้องที่ปิดสนิทลั่วกงเฉิงคุณชายใหญ่กำลังดื่มด่ำกับรสสวาทของนางโลมหน้าตางดงามทั้งสามที่กำลังดูดเลียแท่งเอ็นของเขาอย่างหิวกระหาย

"อ่าาาส์....สตรีอวดดี"

ลั่วกงเฉิงครางเสียงต่ำออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าอวดดีของลั่วหลี่เวย แม้สตรีพวกนี้จะงดงามสู้ลั่วหลี่เวยสตรีละโมบนั้นไม่ได้แต่เขาก็ทำให้เขาพอใจได้ด้วยการใช้ร่างกายของพวกนางปรนนิบัติเขาอย่างเอาใจเช่นนี้

"อ่าาาาส์"

สิ้นเสียงครางน้ำสีขาวขุ่นก็ถูกปล่อยออกมาเป็นจำนวนมาก ลั่วกงเฉิงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าก่อนจะก้มลงมองสตรีทั้งสามที่ตอนนี้ใบหน้าและตัวของพวกนางเต็มไปด้วยน้ำกามของเขา

"สกปรก ออกไป"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยความรังเกียจก่อนจะโยนถุงเงินที่เตรียมไว้ให้พวกนาง สตรีทั้งสามที่รู้ดีว่าลั่วกงเฉิงเป็นบุรุษรักสะอาดหากน้ำกามเปื้อนตัวของพวกนางแล้วเขาจะไม่แตะต้องพวกนางอีกจึงหยิบถุงเงินและลุกไปสวมใส่เสื้อผ้าเดินออกจากห้องไป

เมื่อทั้งสามออกไปแล้ว ภายในห้องก็เงียบสนิทลั่วกงเฉิงก้มลงมองแท่งเอ็นของตัวเองที่เปื้อนน้ำรักของนางโลมก็รู้สึกรังเกียจ เขาตัดสินใจลงจากเตียงเดินไปแช่น้ำในอ่างที่เตรียมไว้ทันที ลั่วกงเฉิงเอนหลังพิงขอบอ่างก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า หลายวันมานี้ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงรู้สึกเหนื่อยง่ายปวดศีรษะเป็นประจำ ทั้งที่ข้าแข็งแรงมาตลอดแท้ ๆ

"คงเพราะข้าคิดมากเรื่องสตรีละโมบนั้นเกินไป"

ลั่วกงเฉิงพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นชำระล้างร่างกายตั้งใจว่าจะไปดื่มสุรากับสหายที่โรงสุรา แต่เมื่อฝ่ามือของเขาสัมผัสที่แขนตัวเองก็ต้องชะงัก เขาขมวดคิ้วทันที เหตุใดแขนข้ารู้สึกเจ็บราวกับมีแผล?

ลั่วกงเฉิงยกแขนข้างที่เจ็บขึ้นมาสำรวจ พบว่าบนแขนของเขาตอนนี้มีแผลเล็ก ๆ ที่เป็นหนองอยู่ใต้ท้องแขนประมาณสองสามจุด ลั่วกงเฉิงในตอนนี้คิดถึงอาการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็หน้าซีดเผือดเขาไม่ใช่คนโง่แม้จะไม่ได้ศึกษาตำราแพทย์แต่ย่อมรู้ว่าแผลเช่นนี้เกิดจากอะไร ภาพร่วมรักกับนางโลมที่ไม่ซ้ำหน้าฉายขึ้นในหัวของเขา

"ระ..ระ...หรือว่าข้า...ไม่...ไม่มีทาง"

หลายวันต่อมาลั่วหลี่เวยยังคงใช้เวลาทั้งหมดของนางเพื่อดูแลเจ้าเด็กเอาแต่ใจ ส่วนอาการของเขาก็ดีขึ้นมากแม้หลายวันมานี้ลั่วหลี่หยางจะมีอาการเจ็บปวดในตอนกลางคืนแต่ก็ไม่ได้มากเช่นเมื่อก่อนแล้ว เขาสามารถควบคุมตัวเองได้จึงไม่จำเป็นต้องถูกมัดอีกต่อไปแล้ว

"ข้าอิ่มแล้ว"

"กินอีกชิ้น ข้าเอาเม็ดออกให้แล้ว"

ลั่วหลี่เวยพูดจบก็ป้อนส้มชิ้นสุดท้ายให้ลั่วหลี่หยาง ทำให้คนที่บอกว่าอิ่มต้องจำใจอ้าปากกินส้มชิ้นนั้นเข้าไปอย่างฝืนทน ไม่รู้ว่าสตรีตรงหน้าจงใจแกล้งหรือไม่รู้จริง ๆ ว่าส้มที่นางตั้งใจแกะเมล็ดออกให้เขามันเปรี้ยวจนรู้สึกเข็ดฟัน

"ข้าอยากนอนพัก"

"ดื่มยาก่อน ข้าให้ชิงถงไปเอายาอยู่"

 "อืม"

ลั่วหลี่หยางรับคำเงียบ ๆ เพราะรู้ว่าต่อให้โต้แย้งอะไรสตรีผู้นี้ก็ต้องหาทางให้เขาทำตามคำนางอยู่ดีโต้เถียงนางไปก็เหนื่อยเปล่า ลั่วหลี่หยางปรายตาลงไปมองที่ข้อมือนางพบว่ามีรอยช้ำขนาดใหญ่อยู่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนได้ฉายเข้ามาในหัวทันที

เมื่อคืนเขารู้สึกเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว ลั่วหลี่เวยวิ่งเข้ามาในห้องเห็นว่าเขาพยายามออกไปจากห้องนางจึงเข้ามาโอบกอดเขาเพื่อรั้งไม่ให้ไปสุดท้ายคนในจวนก็มาช่วยจับเขาไว้แต่มันก็หลังจากที่เขาทำร้ายนาง

"ข้อมือเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

"ไม่เป็นอะไรมากทายาเดี๋ยวก็หาย"

ความเงียบกลับมาปกคลุมทั้งห้องอีกครั้งลั่วหลี่หยวนมองจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตายากคาดเดา แม้จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมห้องเดียวกันมาตลอดหลายวันแต่คำพูดที่ลั่วหลี่เวยพูดนั้นแทบนับคำได้

"คุณหนู ข้านำยามาแล้วเจ้าค่ะ"

ชิงถงเดินเข้ามาในห้องพร้อมถ้วยยาเอ่ยทำลายความเงียบ ลั่วหลี่เวยพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหยิบถ้วยยามาเป่าไล่ความร้อน เมื่อเห็นว่าไม่ได้ร้อนมากแล้วจึงป้อนคนตรงหน้า

"เจ้าดูแลดีเช่นนี้ต้องการอะไรกันแน่"

"อ้าปาก ไม่อย่างนั้นข้าจะจับกรอกเช่นวันแรก"

ไม่รู้ว่าเพราะกลัวจนฝังใจหรือไม่อยากโต้เถียง ลั่วหลี่หยวนในตอนนี้อ้าปากกินยาอย่างว่าง่ายใช้เวลาไม่นานยาถ้วยใหญ่ก็หมดลง ลั่วหลี่เวยมองดูบุรุษตรงหน้าที่มีใบหน้าไม่ดีนักน่าจะเพราะความขมจากยา  

"อ้าปาก"

"ข้าไม่ได้อมยาไว้สักนะ....ผลไม้เชื่อม??"

ลั่วหลี่เวยไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงสังเกตหลายวันมานี้หลังจากดื่มยาแล้วลั่วหลี่หยวนจะชอบงอแงและแอบอาเจียนออกมา นางจึงคิดว่าสาเหตุน่าจะมาจากเพราะรสขมของยาวันนี้จึงเตรียมผลไม้เชื่อมมาเผื่อจะช่วยเจ้าเด็กน้อยเอาแต่ใจตรงหน้าได้บ้าง ดูจากรอยยิ้มตอนนี้คงช่วยได้จริง ๆ สินะ

"เจ้ารู้หรอว่าข้าไม่ชอบกินยา"

"ข้าเพียงเสียดายยาที่เจ้าอ้วกออกไป"

ลั่วหลี่หยวนเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เขาในตอนนี้ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าคือสตรีละโมบที่เขาเคยเกลียดชังอาจจะเพราะหลายวันมานี้มีเพียงลั่วหลี่เวยที่ดูแลและใส่ใจเขาโดยที่เขาไม่ได้ร้องขออะไรเลย ลั่วหลี่หยวนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเขาเองละสายตาจากสตรีตรงหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ  

เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม กลางดึกภายในห้องที่เงียบสงบลั่วหลี่เวยนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอาจจะเพราะวันนี้นางออกแรงช่วยพยุงคนป่วยเอาแต่ใจเดินไปทั่วสวนจึงทำให้นางเหนื่อยจนแทบหมดแรงพอได้นอนพักจึงหลับสนิท โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าภายในห้องกำลังมีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา

ลั่วหลี่หยวนนั่งลงบนขอบเตียงจ้องมองสตรีที่นอนหลับสนิทไม่ระวังตัวเลยสักนิด มือหนาจับข้อมือของลั่วหลี่เวยขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะนำยาที่เขาเตรียมมาทาที่รอยช้ำอย่างเบามือเพราะกังวลว่าคนที่นอนอยู่จะรู้สึกเจ็บ

"อืมมม"

ลั่วหลี่หยวนหยุดชะงักหลังได้ยินเสียงครางในลำคอของลั่วหลี่เวย เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ตื่นขึ้นมาเขาก็ตั้งใจทายาต่อ ยิ่งเห็นรอยช้ำบนข้อมือของนางก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารอยช้ำนี้เป็นเขาที่ทำร้ายนางจริงจริง

  "เหตุใดถึงทำตัวเสเพลไม่คิดถึงตัวเองเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าลั่วรักพวกเจ้าแค่มากแค่ไหนก็รู้ไม่ใช่หรือท่านจะตัดชื่อพวกเจ้าออกจากตระกูลได้เช่นไร เลิกคิดอะไรไร้สาระได้แล้ว"

ลั่วหลี่หยวนนึกถึงคำพูดตัดพ้อของลั่วหลี่เวยที่บอกแกเขา สิ่งที่นางจะบอกคือเขาไม่ได้โดนตัดชื่อออกจากตระกูลเช่นข่าวลือเขายังเป็นคุณชายลั่วยังเป็นคนที่มากล้นด้วยอำนาจและเงินทองทั้งหมดเป็นเขาที่เข้าใจผิดไปเองทั้งสิ้น

"เป็นเรื่องเข้าใจผิดสินะ เว่ยเว่ยแล้วเรื่องของเจ้าเล่าเป็นอีกเรื่องที่ข้าเข้าใจผิดหรือไม่ เจ้าไม่ใช่หญิงละโมบอย่างเช่นที่ข้าเข้าใจมาตลอดใช่หรือไม่"