ตอนที่ 14

ลั่วหลี่เวยมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะถอนหายใจออกมานี่เป็นคืนแรกที่นางได้กลับมาพักที่เรือนหลักส่วนลั่วหลี่หยวนยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนรับรองเช่นเดิม แต่เพราะเขาตอนนี้ร่างกายดีขึ้นแล้วนางจึงไม่จำเป็นต้องคอยดูแลใกล้ ๆ แล้วท่านผู้เฒ่าลั่วจึงอนุญาตให้นางย้ายมาอยู่เรือนหลักเหมือนเดิม

"คุณชายรองเหตุใดเป็นเช่นนี้เจ้าคะ!! พวกเจ้ารีบเข้ามาช่วยพยุงเร็วเข้า!!"

เสียงของชิงถงที่ดังอยู่ด้านนอกทำให้ลั่วหลี่เวยหันไปสนใจ ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกชิงถงวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าร้อนรนด้านหลังของนางมีบ่าวรับใช้ชายสองคนกำลังประคองคุณชายรองที่บาดเจ็บเข้ามาในห้อง

"เกิดอะไรขึ้น"

"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"

ลั่วหมิงเฉิงตอบออกไปเสียงเย็น เขามองสตรีละโมบที่ยืนอยู่กลางห้องความรู้สึกไม่พอใจเกิดขึ้นในใจ แต่เพราะเขาในตอนนี้ไม่มีที่ไปและบาดเจ็บจนแทบยืนไม่อยู่จึงทำได้เพียงต้องกลับมาที่จวนอย่างช่วยไม่ได้

"ให้ข้าตามหมอหรือไม่"

"ไม่ต้องยุ่ง"

"พวกเจ้าพยุงคุณชายไปที่เตียงแล้วออกไปเถอะ"

บ่าวรับใช้ที่ได้ฟังคำสั่งของผู้เป็นนายหญิงก็รับคำเมื่อพยุงคุณชายรองไปนอนที่เตียงแล้วพวกเขาก็ออกไปจากห้องทันที ลั่วหมิงเฉิงที่นอนอยู่กำมือแน่นเขาในตอนนี้เจ็บจนแทบขยับตัวไม่ได้อย่างน้อยก็ควรให้คนมาทำแผลแต่หากจะให้เอ่ยปากขอร้องหญิงละโมบเช่นนางข้าคงไม่ทำ

"ท่านเป็นหนี้บ่อนอยู่เท่าไหร่ ถึงได้ถูกพวกเขาทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้"

ลั่วหมิงเฉิงเม้มปากแน่นเขาเลือกที่จะไม่ตอบอะไร แม้ทุกอย่างที่นางพูดนั้นจะเป็นเรื่องจริงที่ผ่านมาเขาเอาของมีค่าทั้งหมดที่มีไปขายเพื่อนำเงินมาเล่นพนันในตอนแรกเขาได้เงินเป็นจำนวนแต่พอเล่นไปนาน ๆ มีแต่เสียจนเงินที่มีหมดลง สุดท้ายเขาก็ทำสัญญากู้เงินกับเจ้าของบ่อนเพื่อมาต่อทุน แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเงินที่ได้มาล้วนเสียไปจนหมด เมื่อผ่านไปหลายวันเขาไม่มีเงินชดใช้พวกมันเลยทำให้เขามีสภาพเช่นนี้และหากอีกสามวันเขายังไม่มีเงินไปใช้หนี้มือข้างนี้ของเขาอาจจะถูกตัดไปชดใช้เป็นดอกเบี้ยแทน

"นอนทบทวนเถอะว่าที่ผ่านมาสิ่งที่ท่านทำมันถูกต้องแล้วจริง ๆ หรือ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบก่อนจะเดินไปที่ประตูเมื่อเปิดประตูห้องก็พบชิงถงและท่านผู้เฒ่าลั่วยืนอยู่หน้าห้อง แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ลั่วหลี่เวยยิ้มออกมาจาง ๆ ราวกับให้คนตรงหน้าคลายกังวล

"เจ็บหนักหรือไม่"

"เจ้าค่ะ ชิงถงเจ้าไปตามท่านหมอมารักษาคุณชายรอง"

"เจ้าค่ะ"

ท่านผู้เฒ่าลั่วที่ได้ยินว่าหลานชายคนรองเจ็บหนักก็รีบเดินตรงไปที่ประตูเพื่อจะเข้าไปดูอาการทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อลั่วหลี่เวยจับแขนชายชราไว้แน่นราวกับต้องการห้ามเขา

"อดทนอีกหน่อยเถอะนะเจ้าคะ"

ลั่วหลี่เวยกระซิบออกมาเบา ๆ เพราะกลัวว่าคนด้านในจะได้ยิน นางรู้ดีว่าท่านผู้เฒ่าลั่วเป็นห่วงลั่วหมิงเฉิงมากแค่ไหน แต่หากชายชราเข้าไปทุกอย่างที่ทำมานั้นจะสูญเปล่าทันทีเพราะท่านผู้เฒ่าลั่วอาจจะใจอ่อนใช้หนี้พนันให้และหลังจากนั้นคุณชายรองผู้นั้นก็จะไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย

ท่านผู้เฒ่าลั่วแม้จะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่โดนห้ามเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของสตรีตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังดีเขาก็ถอนหายใจออกมา หรือเพราะข้าเป็นแบบนี้หลานชายทั้งสามของข้าเลยไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย...

"ข้าจะเชื่อเจ้า"

ลั่วหลี่เวยยิ้มออกมา นางส่งท่านผู้เฒ่าลั่วกลับไปที่พักพร้อมทั้งรับปากชายชราว่าจะดูแลคุณชายรองเป็นอย่างดี ไม่นานท่านหมอก็มาที่จวนเขาตรวจอาการของลั่วหมิงเฉิงพบว่าไม่ได้ร้ายแรงอะไรเพียงแค่ช้ำในเท่านั้น ก่อนจะจ่ายเทียบยาและให้ยารักษาแผลที่ฟกช้ำและขอตัวกลับโรงหมอ

"หากเจ็บก็บอก"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบ มือบางแตะลงบนยาในกระปุกสีขาวก่อนจะค่อย ๆ ทาลงบนรอยยช้ำบนใบหน้าของลั่วหมิงเฉิงที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างตั้งใจ

ลั่วหมิงเฉิงในตอนนี้ทำตัวไม่ถูกเขาจ้องมองใบหน้าเนียนละเอียดดุจหยกขาวของภรรยาไม่วางตา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของนางทำให้เขารู้สึกสงบลง พลางคิดในใจเพียงว่าหากไม่ใช่เพราะนางเป็นหญิงละโมบน่ารังเกียจเขาอาจจะเอ็นดูนางอยู่บ้าง

"เพราะท่านเกิดมามีพร้อมทุกสิ่งใช่หรือไม่ ถึงได้ไม่รู้คุณค่าของมัน"

"อะไรของเจ้า"

"ยังต้องให้ข้าอธิบายอีกหรือ ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรือว่าพอใช้ชีวิตตามที่ท่านต้องการแล้วเป็นเช่นไร"

ลั่วหมิงเฉิงเม้มปากแน่น เพราะแม้เขาจะไม่ฉลาดเช่นพี่ใหญ่แต่เขาก็เข้าใจความหมายที่นางพูดและเขาก็เถียงไม่ออกเพราะทุกสิ่งที่นางพูดล้วนเป็นเรื่องจริง

"ข้าและท่านตาไม่คิดจะใช้หนี้พนันให้ท่าน เพราะฉะนั้นท่านจงหาวิธีเองเถอะเจ้าค่ะ"

"ข้าก็ไม่ได้คิดจะขอความช่วยเหลือจากเจ้า"

ลั่วหมิงเฉิงพูดออกมาเสียงเรียบจริง ๆ เขาเหลือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เป็นของที่ท่านพ่อท่านแม่ทิ้งไว้ให้หากขายออกไปก็คงได้เงินใช้หนี้พนันทั้งหมด อาจจะเพราะต้องเสียของที่มีค่าที่สุดไปทำให้ลั่วหมิงเฉิงรู้สึกผิดในใจเพราะความเสเพลของเขาทำให้ต้องขายแม้แต่ของต่างหน้าของท่านแม่ หากจะไปขอร้องท่านตาก็ไม่เป็นผลขนาดเขาบาดเจ็บถึงเพียงนี้ท่านตายังไม่แม้แต่จะมาดูอาการดูท่าท่านตาคงทอดทิ้งเขาแล้วจริง ๆ หรือข่าวลือที่บอกว่าท่านตาขับข้าออกจากจวนลั่วเป็นเรื่องจริง

"เอาเถอะ เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถอะ"

ลั่วหลี่เวยที่ทายาเรียบร้อยแล้วก็ยืนขึ้น นางเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะเท้าคางลงบนโต๊ะจ้องมองลั่วหมิงเฉิงด้วยสายตายากคาดเดา เมื่อเห็นว่าเขายังคงดื้อรั้นไม่ยอมนอน ลั่วหลี่เวยก็ยกยิ้มขึ้นมา

"หรืออยากให้ข้าปรนนิบัติเจ้าก่อนนอน"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม นางมองลั่วหมิงเฉิงที่นอนลงทำราวกับไม่สนใจในสิ่งที่นางพูดออกมา เอาเถอะอย่างน้อยก็ยอมนอนพักแล้ว เห็นทีพรุ่งนี้นางต้องให้ชิงถงไปตรวจดูที่บ่อนหน่อยแล้วนางเคยบอกไปแล้วนิว่าอย่าได้ทำร้ายลั่วหมิงเฉินแค่เพียงข่มขู่ให้เขาหวาดกลัวก็พอ จากที่เห็นสภาพวันนี้เขาถูกทำร้ายมาจนเกือบพิการด้วยซ้ำ ทั้งที่สั่งไว้แล้วแท้ ๆ เห้อ