ตอนที่ 15

"คนที่ทำร้ายคุณชายไม่ใช่คนของเราเจ้าค่ะ คนในบ่อนบอกว่าเงินที่คุณชายกู้ไปถูกนำมาใช้คืนทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ"

"แล้วเหตุลั่วหมิงเฉินถึงมีสภาพเช่นนั้น"

"คนที่บ่อนบอกแก่ข้าว่าคุณชายอาจจะไปกู้ยืมที่บ่อนอื่นมาเจ้าค่ะ"

ลั่วหลี่เวยพยักหน้าเบา ๆ หลังจากได้ฟังคำรายงานของชิงถง กลายเป็นว่าตอนนี้เป็นเรื่องใหญ่โตกว่าเดิมเสียอีกลั่วหมิงเฉินกลับไปกู้ยืมที่อื่นมา แล้วยังถูกทำร้ายมาจนเกือบพิการข้าจะแก้ไขเรื่องราวนี้อย่างไรดี...

"คุณหนูนั่น..."

ลั่วหลี่เวยหันหน้าไปทางประตูหน้าภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้คิ้วทั้งสองของนางขมวดเข้าหากัน

"ลี่หมิงเฉิน?? นั่นจะออกไปไหน" 

ลั่วหลี่เวยพูดกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเห็นว่าลั่วหมิงเฉินกำลังพาร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเดินออกจากจวนไปด้วยท่าทางร้อนรน เพราะเห็นว่าคนตรงหน้าทำตัวน่าสงสัยลั่วหลี่เว่ยจึงตัดสินใจเดินตามออกไปห่าง ๆ โดยส่งชิงถงไปแจ้งแก่ท่านผู้เฒ่าลั่วว่านางตามลั่วหมิงเฉินออกมาด้านนอก

"โรงรับจำนำ??"

ลั่วหลี่เว่ยพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเห็นว่าลั่วหมิงเฉินเดินเข้าไปด้านในใช้เวลาอยู่นานกว่าเขาจะออกมา ลั่วหลี่เว่ยเข้าใจว่าคนตรงหน้าขโมยของในจวนมาขายจึงคิดจะเข้าไปต่อว่าแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นว่ามีชายหลายคนกำลังเดินเข้าไปหาลั่วหมิงเฉิน 

ลั่วหมิงเฉินยื่นตั๋วเงินจำนวนมากให้ชายคนหนึ่ง พวกมันตรวจดูอยู่สักพักก็จะพูดบางอย่างออกมาและบังคับลั่วหมิงเฉินให้เดินตามพวกเขาไป ลั่วหลี่เว่ยไม่รู้ว่าตอนนี้นางควรจะทำเช่นไรแต่พอมองหน้าลั่วหมิงเฉินที่มีแต่ความกังวลก็รู้สึกเป็นห่วงในใจจึงตัดสินใจตามไป

ตุบ!!!

ลั่วหมิงเฉินถูกบังคับมาที่ซอยหนึ่งที่เงียบสนิทไม่มีผู้คนเดินผ่าน เขาถูกโยนให้ร่างกระแทกกับกำแพงอย่างแรงลั่วหมิงเฉินที่บาดเจ็บอยู่แล้วถูกกระทำเช่นนี้ก็แทบลุกไม่ไหว 

"ข้าก็ชดใช้ไปหมดแล้วไง!!"

"หมิงเฉินที่เจ้าให้มามันแค่ดอกเบี้ยเท่านั้น ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าต้องคืนทั้งต้นทั้งดอกเบี้ย"

ชายวัยกลางคนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสมเพช เขาเดินเข้าไปก่อนจะใช้เท้าเหยียบลงที่ขาของลั่วหมิงเฉินอย่างแรงยิ่งเห็นท่าทางทรมานของคนตรงหน้าเขาก็ยิ่งพอใจ เมื่อก่อนเพราะเป็นมันเป็นคุณชายลั่วใช้อำนาจข่มข้าให้ข้ามอบแทบเท้าดูมันตอนนี้สิพอถูกขับออกจากตระกูลลั่วก็ไม่ต่างจากหมาจนตรอก

"เป็นเช่นไรพอได้อยู่แทบเท้าผู้อื่นบ้างรู้สึกยังไง"

ลั่วหมิงเฉินกำมือแน่น เงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ด้วยความแค้นทั้งที่ตั๋วเงินที่เขาให้ไปมันพอกับทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยแต่พวกมันทำเช่นนี้เพราะตั้งใจจะโกง 

"ให้ตายสิ ทั้งที่ตกต่ำถึงเพียงนี้ยังมองข้าด้วยสายตาอวดดี"

"พี่ใหญ่ทำเช่นไรกับมันดี"

"หึ ตัดมือมัน ส่วนดวงตาที่อวดดีของมันก็ควักออกมา"

ลั่วหมิงเฉินรู้ตัวว่าเขาสู้พวกมันไม่ได้ด้วยร่างกายที่เป็นเช่นนี้ เขาหลับตาลงถอดใจกับทุกสิ่งในตอนนี้แม้แต่จะเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเองเขายังทำไม่ได้ คำพูดด่าทอของท่านตาดังก้องอยู่ในหัวของเขาลั่วหมิงเฉินแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง 

สมเพชตัวเองชะมัด มาคิดได้ในตอนที่ทุกอย่างสายไปแล้ว...

ทุกอย่างที่ท่านตาพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น ข้ามันผีพนันเข้าสิงจนสูญเสียทุกอย่างจริงจริง

ตุบ ตุบ ตุบ พลั๊ก พลั๊ก!!!

"ลั่วหมิงเฉิน เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม!!"

ลั่วหมิงเฉินรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง หากฟังดีดีนั่นเป็นเสียงที่เขารู้สึกคุ้นเคยจะเป็นไปได้เช่นไรนางไม่มีทางมาอยู่ที่นี่ กลิ่นนี้....

"ลั่วหมิงเฉิน เห้อ ลืมตาสักทีข้าคิดว่ามาช่วยเจ้าไม่ทันแล้ว"

ลั่วหมิงเฉินมองสตรีตรงหน้าที่กำลังหอบหายใจราวกับเหนื่อยมากมาก เมื่อมองไปด้านหลังพบว่าคนคุมบ่อนทั้งห้าคนกำลังถูกบ่าวในจวนนับสิบคนของเขาจับตัวอยู่

"เกิดอะไรขึ้น เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงลั่วหลี่เวย"

"เดี๋ยว.....ขอ......ข้าพักก่อน" 

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาก่อนจะนั่งลงข้างข้างลั่วหมิงเฉิน นางหอบหายใจด้วยความเหนื่อยเพราะหลังจากที่รู้ว่าลั่วหมิงเฉินถูกพาตัวมาที่ไหนนางจึงตั้งใจจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือเพราะรู้ดีว่านางคนเดียวคงสู้พวกมันไม่ได้ พอวิ่งไปได้ไม่ไกลก็เจอชิงถงพาบ่าวชายนับสิบคนมาโชคดีที่ท่านผู้เฒ่าคาดการณ์ไว้มิเช่นนั้นนางอาจมาช่วยลั่วหมิงเฉินไม่ทัน

"พวกเจ้ามาที่นี่ได้ยังไง"

ลั่วหมิงเฉินที่ดูว่าอาจจะไม่ได้คำตอบจากคนข้างกายง่าย ๆ จึงหันไปถามสาวใช้คนสนิทของนาง ชิงถงที่รู้เหตุกาณ์ทั้งหมดเอ่ยเล่าเรื่องทุกอย่างให้คุณชายรองลั่วฟังโดยละเอียดและไม่ลืมเล่าในส่วนที่ลั่วหลี่เวยวิ่งมาช่วยเขาด้วยความเป็นห่วง

"คุณชายรองขอรับ ทำเช่นไรกับพวกชั่วนี่ดี"

"จับส่งทางการ ในเมื่อพวกมันกล้าที่จะโกงข้าก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา"

"ขอรับ"

ลั่วหมิงเฉินมองนักเลงคุมบ่อนที่ถูกพาตัวออกไปก่อนจะปรายตามองสตรีที่นั่งอยู่ข้างข้างจากที่ดูสภาพนางตอนนี้เรื่องที่ตั้งใจวิ่งเข้ามาช่วยข้าอย่างร้อนรนคงเป็นเรื่องจริงสินะทั้งที่ข้าทำกับนางมากมายถึงเพียงนั้น กลับยื่นมือเข้ามาช่วยข้า?

"จบเรื่องแล้วใช่ไหม เช่นนั้นก็กลับจวนกันเถอะ"

"เจ้ากลับไปเถอะ ข้าถูกตัดชื่อออกจากตระกูลลั่วแล้วนั่นไม่ใช่บ้านข้าอีกแล้ว"

"เหตุใดพวกเจ้าถึงหูเบาเพียงนี้ ข้าต้องบอกอีกกี่ครั้งว่าท่านผู้เฒ่าลั่วไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะขับพวกเจ้าออกจากตระกูล"

ลั่วหมิงเฉินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็นิ่งชะงัก จริงสิทุกคนในจวนยังเรียกเขาว่าคุณชายรองและยังเคารพข้าเช่นเมื่อก่อนพวกเขาไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปเลย นี่ข้า...

"ชิงถงเจ้าไปพยุงคุณชายรองกลับจวน"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้น ทั้งที่วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวงดงามนางตั้งใจเลือกปิ่นที่เหมาะสมกับชุดนี้ แล้วดูสภาพนางตอนนี้สิแม้แต่ปิ่นที่นางตั้งใจปักวันนี้ก็หล่นหายตอนวิ่ง!!

"เจ้าเจ็บขาหรือ"

ลั่วหมิงเฉินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้าเดินราวกับคนขาเจ็บ เพราะเป็นห่วงเขาจนวิ่งมาแล้วขาแพลงสินะ

"ขึ้นหลังข้าสิ ข้าแบกเจ้ากลับจวนเอง"

ลั่วหลี่เวยชะงักฝีเท้า นางในตอนนี้อยากอาบน้ำล้างตัวอยากจะเดินกลับให้ถึงจวนเร็ว ๆ ขี่หลังหรือเกรงว่าจากสภาพลั่วหมิงเฉินตอนนี้คงพากันล้มไปด้วยกันอย่าว่าแต่จวนเลยออกจากซอยนี้จะได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

"ไม่ต้องข้าเดินเองได้ คุณชายบาดเจ็บอยู่อย่าได้ฝืนตัวเองเลย"

"แต่ว่าเจ้าเองก็บาดเจ็บอยู่เหมือนกัน ข้าเป็นบุรุษและเป็นสามีย่อมต้องดูแลแบกเจ้าได้"

ลั่วหลี่เวยในตอนนี้ความอดทนได้หมดลงไปแล้ว ทั้งที่นางอยากรีบกลับไปให้ถึงจวนแต่ต้องมาโต้เถียงเป็นเด็กกับคนตรงหน้าเช่นนี้

ลั่วหมิงเฉิน เจ้าจะมาใจดีอยากทำหน้าที่สามีอะไรตอนนี้!!!

"หากท่านใจดีถึงขนาดนั้น เช่นนั้นรอหายดีก็แบกข้ารอบเมืองเลยดีหรือไม่"

"ย่อมได้"