ตอนที่ 34

ลั่วหลี่เวยที่พึ่งกลับจากหอนางโลมนางขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่ารถม้าของลั่วกงเฉิงยังคงจอดอยู่หน้าจวน อีกทั้งคนสนิทของลั่วกงเฉิงยังยืนเฝ้าอยู่ที่รถม้าไม่ห่าง ด้วยความสงสัยนางจึงตัดสินใจเดินไปสอบถาม

"เจ้ามายืนเฝ้ารถม้าทำไม แล้วกงเฉิงเล่า"

"คุณชายอยู่บนรถม้าขอรับ แต่ว่า...."

ไม่รู้ว่าต้องตอบเช่นไร เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคุณชายไม่ยอมลงมาจากรถม้าเสียทีเขาเองที่เป็นบ่าวต่ำต้อยมีหรือจะกล้าบุกขึ้นไปดูรถม้าของคุณชาย 

"ฮูหยินก่อนขึ้นรถม้าคุณชายมีท่าทางไม่ดีเลยขอรับ"

"ข้าไปดูเอง"

ลั่วหลี่เวยพูดจบก่อนเดินขึ้นไปบนรถม้าในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ทันทีที่นางแหวกม่านเข้าไปด้านในก็ต้องเบิกตากว้างกับภาพที่เห็นตรงหน้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วเลือดสีแดงสดกำลังไหลออกมาจากฝ่่ามือของลั่วกงเฉิง

"กงเฉิง เหตุใดเป็นเช่นนี้"

ลั่วกงเฉิงที่นั่งอยู่เงยหน้ามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัวไม่เห็นด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าคือใคร กลิ่นหอมที่เขาคุ้นเคยทำให้ลั่วกงเฉิงยกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

"เว่ยเว่ย"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปไม่รับรู้สิ่งใดอีก.....

"กงเฉิง!!!"

ลั่วหลี่เวยรีบเข้าไปประคองร่างของลั่วกงเฉิงทันที หลังจากนั้นความวุ่นวายก็เกิดขึ้นภายในจวนพ่อค้าลั่วหมอหลายคนถูกพาตัวเข้ามาเพื่อรักษาลั่วกงเฉิงที่หมดสติโดยไม่ทราบสาเหตุ ท่านหมอเพียงพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณชายได้รับยาปลุกกำหนัด ที่หมดสติไปเช่นนี้ก็เพราะส่วนผสมของยาปลุกกำหนัดที่เขาได้รับมีฤทธิ์ที่รุนแรงเกินไป

หลังจากท่านหมอกลับไปแล้ว ลั่วหลี่เวยตอนนี้นั่งอยู่ข้างเตียงมองลั่วกงเฉิงที่ยังคงนอนหลับไม่ได้สติ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นในใจเอาแต่โทษตัวเองว่าที่กงเฉิงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้นั่นเป็นเพราะนาง แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแค่ลั่วหลี่เวยมั่นใจแน่นอนว่าเรื่องในวันนี้ต้องเป็นฝีมือของชุนหลิงเอ๋อร์

"กงเฉิง เสียใจหรือไม่ที่มีฮูหยินแบบข้า"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเศร้านางจับมือของลั่วกงเฉิงมาทาบลงที่แก้มของนางก่อนจะมองเขาน้ำตาคลอ ทั้งที่เจ้าทำเพื่อข้ามามากมายถึงเพียงนี้แต่ข้ากลับดีแต่หาเรื่องให้เจ้า อย่างน้อยข้าก็อยากทำหน้าที่ภรรยาที่ดีให้เจ้า

ลั่วกงเฉิงที่นอนอยู่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยกำลังพูดบางอย่างที่เขาฟังไม่เข้าใจ น้ำเสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจกลิ่นหอมที่เขารู้สึกคุ้นเคย ลั่วหลี่เวยฮูหยินของข้า....

หลังจากที่เกิดเรื่องลั่วกงเฉิงได้หมดสติไปถึงสามวัน ทันทีที่เขาฟื้นขึ้นมาสิ่งแรงที่เขาทำคือบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ลั่วหลี่เวยได้รับรู้ รวมถึงเรื่องที่เขาถูกหญิงชั่วนั้นสัมผัสร่างกายอีกด้วย อีกทั้งบาดแผลที่เขาใช้มีดสั้นกรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อเรียกสติในตอนที่อยู่บนรถม้า

"กงเฉิง ข้าต้องแก้แค้นให้เจ้าแน่"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเย็น ลั่วกงเฉิงที่ได้ยินเช่นนั้นไม่ได้รู้สึกดีใจแต่อย่างใดเขาก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ความรู้สึกของตัวเขาที่กำลังมีสตรีชั่วนั้นคร่อมอยู่บนร่างทำให้เขารู้สึกอยากอาเจียน

"กงเฉิงเจ้าเป็นอะไร"

"เว่ยเว่ย นางสัมผัสข้า....ทั้งที่ข้าเป็นของเจ้า.."

"........."

"ทั้งที่เจ้ายังไม่เคยแม้แต่จะได้ทำแต่นางกลับ..."

 ลั่วหลี่เวยที่เห็นท่าทางของคนตรงหน้าก็เข้าใจความหมายทันทีมือบางจับใบหน้าของลั่วกงเฉิงให้เงยหน้าามองนางริมฝีปากบางยิ้มออกมา ใครจะคิดว่าบุรุษเสเพลร่วมรักกับสตรีมานับไม่ถ้วนเช่นเขาจะมาหวงเนื้อหวงตัวเช่นตอนนี้ได้ แต่นางกลับรู้สึกพอใจที่เขาเป็นเช่นนี้

"ใช่..เจ้าคือของข้า"

"แต่นางสัมผัสข้า...ข้าสกปรกเพราะสตรีอื่นอีกแล้ว....ข้า..อืมมมม"

คำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหายไปในลำคอหัวใจของลั่วกงเฉิงในตอนนี้เต้นกระหน่ำดุจรัวกลอง เมื่อจู่ ๆ ลั่วหลี่เวยโน้มคอของเขาลงไปจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว 

"อืมมมมม"

ลั่วกงเฉิงที่ได้สติรีบตอบรับจุมพิตที่คนตรงหน้ามองให้อย่างอ่อนโยนและนิ่มนวล ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดไปมาในโพรงปากราวกับต้องการหาน้ำหวาน แม้จะเป็นจูบที่ไม่ร้อนแรงเช่นนางโลมที่เขาเคยได้รับแต่มันกลับทำให้เขารู้สึกพอใจยิ่งกว่า ไม่สิเรียกได้ว่าเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

"กงเฉิง เจ้าคือบุรุษของข้าต่อไปอย่าให้สตรีอื่นมาแตะต้องเจ้าอีก"

หลังจากจุมพิมที่ยาวนานจบลงทั้งสองก็ผละออกจากกันเล็กน้อย ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มนางมองลั่วกงเฉิงที่ตอนนี้ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับกำลังเขินอาย

"นอกจากเจ้า ข้าจะไม่ให้สตรีใดแตะต้องอีก"

"คิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว เจ้าหลับไปถึงสามวันรู้หรือไม่พวกข้าเป็นห่วงมากแค่ไหน"

"สามวัน??"

"ใช่ เจ้าหิวหรือไม่"

"ข้าไม่หิว อยากอาบน้ำมากกว่า"

"ได้สิ งั้นเจ้ารอก่อนข้าจะสั่งให้พวกเขาเตรียมน้ำ"

ลั่วกงเฉิงที่เห็นว่าลั่วหลี่เวยลุกขึ้นกำลังเดินออกไปจากห้องเขาก็รีบจับชายเสื้อของนางไว้ทันที 

"เว่ยเว่ย ข้าอยากอาบน้ำกับเจ้า"

ลั่วหลี่เวยได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักฝีเท้า นางมองลั่วกงเฉิงที่กำลังจ้องมองนางด้วยสายตาอ้อนริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นในหัวของนางกำลังตีกันวุ่นวาย เพราะรู้ดีว่าความหมายของการที่อยากอาบนางกับนางนั่นคืออะไร

แต่หากนางยินยอมแล้วลั่วหลี่หยวนและลั่วกงเฉิงเล่าพวกเขาจะเสียใจหรือไม่..

"เว่ยเว่ย เจ้าบอกว่าข้าเป็นของเจ้าไม่ใช่หรือ"

"กงเฉิงข้ามีสามีถึงสามคน ข้าไม่อาจลำเอียงได้"

"เช่นนั้น หากอาบน้ำพร้อมกันเจ้าจะยินยอมหรือไม่"

ลั่วหลี่เวยในใจรู้สึกกังวล ไม่ใช่ว่านางห่วงตัวหรือรังเกียจพวกเขาแต่เพียงคิดว่าหากนางต้องปรนนิบัติคุณชายลั่วทั้งสามคนพร้อมกันแบบนั้นนางจะรับไหวจริงจริงหรือ 

"เว่ยเว่ย ไม่ต้องรีบอย่างไรพวกข้าก็รอได้ขอเพียงผลของการรอคอยมันคุ้มค่าก็พอ"

"........."

"รู้ใช่หรือไม่ ยิ่งปล่อยไว้นานความต้องการของพวกข้าที่มีต่อเจ้านั้นยิ่งมากขึ้น"

"กะ...กงเฉิง..."

"เว่ยเว่ย...หากปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานกว่านี้ข้าไม่แน่ใจเลยว่าเจ้าจะรับไหว"