บทที่ 5 [พี่จะเอายังไง!]

บทที่ 5 [พี่จะเอายังไง!]

ชีวิตของเขานี่มันจะอนาถได้ถึงขั้นไหน บางทีนันก็อยากได้คำตอบเหมือนกัน

ตั้งแต่วันนั้นที่กลิ้งตกเตียง แล้วก็รู้ตัวว่าตนเองเพิ่งจะฝันเปียกแบบสมจริงที่สุดเท่าที่เคยฝันมา จิตใจของนันก็ว้าวุ่นชนิดที่ว่าบทสวดไหน ๆ ก็ช่วยไม่ได้ หน้าเขานี่โทรมเหมือนคนโดนของจนน้อง ๆ ในร้านยังอดทักไม่ได้

หึ ไม่ซึมเหมือนโดนของยังไงไหวเล่า เจอภาพตัวอย่างไปเต็ม ๆ ตาจนเพ้อ ซ้ำยังฝันเสียเหมือนจริงไม่ต่างจากได้ทดลองใช้ สินค้าดีขนาดนี้ใครจะไม่ติดใจบ้าง เศร้าตรงที่หลังจากฝันสุดสยิว ความแรดในตัวนันมันพลุ่งพล่านได้ที่แล้ว แต่พี่ข้างบ้านไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย

ยกตัวอย่างความระทมของนัน...

เจอกันตอนตากผ้าหลังบ้าน นันน่ะเริ่มตากมาสักพักแล้ว ส่วนพรกรันย์เพิ่งแบกตะกร้าออกมา เขาเห็นเขาก็ทักสิ กระแตตาหวานแทบจะยกกางเกงในที่กำลังตากมาสะบัดแทนผ้าเช็ดหน้า คาดหวังว่าครั้งนี้คงได้ตะโกนคุยข้ามกำแพงกระชับความสัมพันธ์แน่ ๆ แต่ว่า...เห็นนันปุ๊บ พี่แกก็แบกตะกร้าหนีเข้าบ้านไปเลยจ้า!

ทำเหมือนเห็นผีแบบนี้คือยังไงเอ่ย (Q-Q) …

อะ คิดในใจว่าเขาอาจจะตกใจเพราะตัวเองดันระริกระรี้สะบัดกางเกงในให้ดู วันต่อมานันก็ตั้งนาฬิกาปลุกให้ดังแต่เช้ามืด ดีว่าหลังจากฝันวันนั้นก็ไม่ได้ฝันเสียว ๆ ให้เพลียอีก ตื่นปุ๊บนันก็รีบทำกับข้าว กะว่าต้องไปตักบาตรกับพรกรันย์ให้จงได้ ซึ่งก็เป็นอย่างที่กังวล...พี่ข้างบ้านปั่นจักรยานหนีเหมือนอยากร่วมแคมเปญตูร์เดอฟร็องส์!

ปั่นหนีจนน่องปูดแล้วมั้ง นี่เกย์นะไม่ใช่หมา พี่กลัวอะไรน้อง!

วันแล้ววันเล่า ในขณะที่นันพยายามหาจังหวะคุยกับพี่ข้างบ้านเพื่อสานสัมพันธ์ อีกฝ่ายก็หลบเก่งอย่างกับนินจา จากความอัดอั้นในตอนนี้ อย่าแปลกใจถ้าอยู่ ๆ นันจะไปเขย่าประตูรั้วเรียกชายหนุ่มออกมาคุย...

...

ปัจจุบัน

ฉับ!

เสียงหั่นก้อนแป้งของนันในตอนนี้ พอมองดูสีหน้าของผู้ลงมือประกอบไปด้วย รังสีอำมหิตก็แผ่ออกมาอย่างชัดเจน ใบหน้าหวานมีเงาดำพาดไปครึ่งแถบ แม้จะยังไม่ได้พูดออกมาแต่บอลลี่ที่กำลังวิดีโอคอลอยู่ก็สัมผัสความไม่พอใจได้ชัดเจน

[สิ้นแล้วพ่อหนุ่มสายหวาน นี่แกซ้อมเป็นฆาตกรฆ่าหั่นศพอยู่ถูกมะ]

“บอลลี่...ไอ้พี่กันอ่ะ!” นันยกแผ่นเหล็กที่ใช้ตัดแป้งขึ้นมาโบกแล้วก็เม้มปาก “เกิดมายังไม่เคยเครียดขนาดนี้มาก่อนเลย!”

[เออ ไม่ต้องบอกก็รู้ หน้าหมองขนาดนี้]

นันทำหน้าซึมกว่าเก่า ใช่ว่าที่บ้านเขาไม่มีกระจก นันจัดว่าตัวเองเป็นคนที่ดูแลสุขภาพและรักสวยรักงามประมาณหนึ่ง ช่วงหลัง ๆ มานี้ตื่นมาล้างหน้ายังสะดุ้งเพราะสิ่งที่เห็นในกระจกทุกครั้ง ขอบตาคล้ำ ผิวหมอง ปากแห้ง ขนาดบำรุงเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษยังดูเหมือนไม่ช่วยอะไร ถามว่าโทรมขนาดไหน เอาเป็นว่าต่อให้ยืนห่างจากเขาไปร้อยเมตรก็ยังดูออกว่ามีเรื่องกลุ้ม

เอาพี่กันออกจากหัวไม่ได้จนจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย!

[เห็นสภาพแกแล้วฉันไม่สบายใจเลยว่ะนัน แกว่า...]

เพราะรู้ว่าเพื่อผู้งมงายจะพูดอะไร นันจึงกลอกตาแล้วยกแผ่นเหล็กขึ้นมาปราม

“ถ้าจะบอกว่าเราโดนของก็พอเลยนะ เมื่อวานคุยกับแม่แล้วก็พี่ตาเราก็โดนสวดเหมือนกันเลย นี่แม่ถึงกับเร่งพี่ตาให้พาเราไปให้พระพรมน้ำมนต์เลยนะ”

[แต่แก--]

“ก็อาการคนของขาดมานานทั่วไปไหม ตอนจีบพี่วินเราก็อาการนี้ป้ะ”

บอลลี่นิ่งไปก่อนะตอบเสียงเบา ‘ก็จริง’

ใช่ไหมล่ะ นันเวลาชอบใครก็ทุ่มสุดตัว แล้วนี่พี่ข้างบ้านก็ตรงสเปกทุกอย่างยิ่งกว่าแฟนเก่าไปอีก อ่า ใช่ว่านันจะไม่อยากหลุดพ้นจากความลำบากนี้นะ เมื่อคืนเพราะยังระแวงว่าตัวเองอาจจะกลับมาฝันแปลก ๆ อีก นันก็เลยออกไปนั่งดื่มที่บาร์คนเดียว ไปนั่งเคลิ้ม ๆ แล้วก็คิดได้ว่าถ้าหาคู่นอนสักคนตัวเองอาจจะเลิกหมกมุ่นกับพี่ข้างบ้านก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไม ตอนไปนั่งครั้งแรกเห็นมีคนมองตัวเองตั้งเยอะ ที่เข้ามาขอเบอร์ก็แยะ ทว่าเมื่อวานคนแบบที่ว่าหายเกลี้ยงหมด

ไม่มีใครเข้ามาหาหรือเต้นกับนันเลยสักคน คิดดูว่าเด็กเสิร์ฟในร้านยังสงสารจนเอาแก้วมาให้เขาตั้งสองใบ!

...สงสัยจะบอกเป็นนัย ๆ ว่านกมากก็ดื่มแก้ช้ำแหละ (?)

“เฮ้อ...”

[เอางี้ไหมนัน แกตัดใจไม่ได้ขนาดนี้ก็ใส่สุดไปเลยดิ ไปกดกริ่งเรียกเขามาคุยให้จบ ๆ]

นันเม้มปากเบนสายตามองไปด้านข้าง อาการนี้บอลลี่เห็นแล้วก็มุ่นคิ้วหน่อย ๆ ผ่านไปไม่ถึงอึดใจก็อ้าปากค้าง มองนันตาโต

[แกทำแล้วหรือ ยังไงวะ พี่เขาเรียกตำรวจไหม!]

สีหน้าเพื่อนเหมือนคาดหวังให้เขาโดนตำรวจรวบอย่างไรชอบกลนะ ร่างบางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาไปกดกริ่งหน้าบ้านชวนพรกรันย์มาคุยกับตัวเองแล้ว ที่จริงก็เพิ่งทำวันนี้เลยนี่ล่ะ ซึ่งผลของการขาดสติรุกแบบนั้นก็ทำให้นันต้องโทรหาเพื่อนเพื่อระบายความอัดอั้น

“เขาไม่ว่าอะไร”

[แค่นั้นเลย?]

นันส่ายหน้าก่อนจะเริ่มตัดแป้งที่เหลือเป็นก้อนกลม ๆ แปดก้อน เตาอบก็วอร์มไว้แล้ว จัดการยัดแป้งเข้าเตาเรียบร้อย นันจึงกลับมายิ้มเศร้า ๆ ให้บอลลี่ต่อ

“ถ้าแค่นั้นเราคงตัดใจได้แล้วไง แต่นี่เขาไม่ว่าแถมยังขอโทษ แล้วก็เอาชาที่ชงเองมาแบ่งให้อีก”

ตอนนี้เองบอลลี่ถึงได้รู้ว่าน้ำในแก้วที่เพื่อนยกมาจิบเป็นพัก ๆ ก็คือชาจากคนข้างบ้าน ก็ว่าอยู่ทำไมเจ้าตาหวานของขึ้นแค่ไหน จิบชาไปหนึ่งอึกก็ตาเป็นประกายขึ้นมานิด ๆ บอลลี่ถอยออกห่างจากมือถือแล้วเอามือก่ายหน้าผาก นันอาการหนักมากแล้ว ไม่ไปหาพระก็ควรไปหาหมอด่วน!

[สรุปที่แกตัดแป้งเหมือนซ้อมฆ่าคนเพราะเสียอาการกับหนุ่มข้างบ้านว่างั้น?]

“ก็ ก็ตอนเขาเขินมันน่ารักอ่าแก” รู้ตัวว่าที่ตัวเองพูดมันทำให้เพื่อนรักถอนหายใจ นันก็ทำแววตาหงอย ๆ ขึ้นมา “รู้น่าว่าที่ทำอยู่มันไม่เข้าท่า แต่รู้สึกว่ามีความหวังมันก็ไม่อยากยอมแพ้อ่ะ”

[หลงขนาดนี้ใครพูดอะไรก็ไม่ฟังเหมือนตอนไอ้พี่วินสินะ เออ ๆ อยากทำอะไรก็ทำ ช้ำมาก็โยนเรื่องเข้ากรุปนางฟ้านะ พวกฉันพร้อมไปนั่งแหกปากที่ริมหาดกับแกเสมอ]

จะเลียนแบบซีรีส์หรือ เอาเถอะ ถึงประชดแต่ก็รู้สึกได้ถึงความเป็นห่วง นันขอโทษบอลลี่ไปอีกครั้งจากนั้นก็ชวนอีกฝ่ายคุยเรื่องอื่นบ้าง

ก็เป็นเรื่องสัพเพเหระทั่ว ๆ ไป เพราะบอลลี่ทำงานในบริษัทโฆษณา งานส่วนมากจึงเกี่ยวกับการออกแบบและวิธีการดึงดูดลูกค้า นันได้ฟังก็จดจำเอามาปรับใช้กับธุรกิจของตัวเองตลอด ที่จริงได้คุยเรื่องงานมันก็เพลินดี น่าเสียดายที่วันนี้บอลลี่ก็ยังมีงานต้องทำ พักมาคุยเล่นกับเขาไปพลางทำงานไปพลางได้พักหนึ่ง เจ้าตัวก็บอกว่าต้องวางสายไปคุยกับลูกค้าต่อ

...

ขนมปังเนยสดที่นันทำ พออบเสร็จแล้วเอาออกมาโรยด้วยน้ำตาลไอซิ่งก็ยิ่งส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

ทำตั้งแปดชิ้นคงไม่ต้องบอกว่าจะเอาไปแบ่งให้ใคร นันใช้ที่คีบคีบขนมปังใส่กล่องกระดาษแล้ว ทว่าวางลงไปหนึ่งก้อนก็ชะงักไปชั่วครู่

เอาใส่กล่องกระดาษให้ไปกินเสร็จเขาก็ทิ้งกล่องได้เลยดิ...ใส่ทัพเพอร์แวร์ดีกว่า

คนแผนสูงยิ้มกริ่มให้ความเจ้าเล่ห์ของตัวเองแล้วรีบไปหยิบกล่องถนอมอาหารมา โอกาสน่าจะมาถึงเขาแล้ว แบ่งขนมปังให้สักสี่ชิ้น กินเสร็จพี่ข้างบ้านก็ต้องล้างแล้วเอามาคืนไม่ใช่หรือ ต่อให้อีกฝ่ายทำเนียนลืมเขาก็มีเหตุผลดี ๆ ให้เข้าไปถามได้

เพื่อไม่ให้ขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จหมาด ๆ ฟีบลงนันจึงไม่ได้ปิดฝากล่องให้สนิท เขาเดินยิ้ม ๆ ออกจากบ้าน ชะโงกข้ามกำแพงไปก่อนว่าวันนี้พี่ข้างบ้านออกมานั่งข้างนอกหรือไม่ พอไม่เห็นก็แอบผิดหวังนิด ๆ แต่ก็ยังไม่ย่อท้อ กริ่งหน้าบ้านอีกฝ่ายไม่ได้เสีย เดินไปกดไม่ได้เสียเหงื่ออะไรอยู่แล้ว

นันกดกริ่งและชะเง้อมองผ่านประตูรั้ว สีหน้าของคนรอดูสดใสไม่ต่างจากพระอาทิตย์ดวงน้อย ๆ ...

...

ฝั่งหนุ่มเจ้าของบ้าน

รันว้าวุ่นใจจนไม่มีสมาธิจดจ่อกับงานจึงลงมานั่งดูโทรทัศน์ที่ชั้นล่าง เดิมทีชีวิตของชายหนุ่มค่อนข้างเรียบง่ายจนบางคนมองว่าน่าเบื่อ ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของกิจวัตรไม่ทำงานก็ทำบุญ ทว่าช่วงหลัง ๆ มานี้มีใครบางคนพยายามแทรกตัวเข้ามาในชีวิตที่น่าเบื่อ อะไร ๆ มันจึงเปลี่ยนไป

น้องข้างบ้าน...ตอนที่อีกฝ่ายมาดูบ้านก่อนจะตกลงซื้อ เพราะไม่คิดว่าจะมีคนย้ายมาอยู่ในซอยที่มีเรื่องเล่าจริง ๆ รันจึงไม่ได้ใส่ใจอีกฝ่ายนัก ทีนี้มีโอกาสได้เห็นนันใกล้ๆ เป็นครั้งแรก รันก็ตกตะลึง อดคิดไม่ได้ว่ามีคนที่ดูน่ารักขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยหรือ

เขารู้ว่านันสนใจตัวเองอยู่ ทั้งรู้แล้วก็แอบดีใจเอามาก ๆ เลยด้วย แต่เขามี ปัญหา ส่วนตัวเป็นอุปสรรค เป็นปัญหาที่ดูเหมือนชาตินี้คงแก้ไม่ได้ เหมือนทุกครั้งที่เห็นแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิต เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอไปทำลายแสงสว่างนั้น รันจึงเลือกจะถอยออกมา แล้วก็อาศัยอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยราวกับเต่าที่หดหัวเข้าในกระดอง

กริ๊งงงง

“...”

ไม่ต้องลุกไปดูชายหนุ่มก็รู้ว่าใครมากดกริ่ง ร่างสูงถอนหายใจ คนตัวเล็กเหมือนไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้ ทั้งที่เขาก็หลบหน้าหลบตาขนาดนี้ เจ้าตัวก็ยังพยายามเข้าหา เมื่อเขายอมออกไปเจอก็มองด้วยสายตายินดี ว่าไปก็เป็นสายตาที่พานให้นึกถึงลูกสุนัขที่ติดเจ้าของ

และบังเอิญมาก...รันแพ้ของน่ารัก ๆ ทุกอย่าง

‘คนมากดกริ่งหน้าบ้านจะนั่งเหม่อทำเอ็มวีอะไรล่ะ ออกไปรับดิ’

เสียงดังขึ้นมาในหัวชวนให้ขมวดคิ้ว ฟังจากน้ำเสียง อีกฝ่ายคงจะอารมณ์ดีน่าดูที่เห็นเขากลุ้มใจแบบนี้ เข้าใจได้ วันนั้นโดนขัดจังหวะตอนเข้าด้ายเข้าเข็ม แถมต่อมาเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องอีก รันจึงห้อยตะกรุดเงินก่อนเข้านอนตลอด ทำอะไรไม่ได้เหมือนแต่ก่อน กันคงอยากเอาคืนเขาเต็มที่เลยทีเดียว

“ไม่เอา...เดี๋ยวพี่ไปยุ่งกับเขาอีก”

‘มึงมันน่าสมเพช ไม่กล้าเองแล้วมาโทษกูตลอด’

รันได้ยินเสียงกริ่งรอบที่สอง สีหน้าจึงยิ่งลำบากใจขึ้นไปอีก กระนั้นจากสิ่งที่เสียงให้หัวพูดขึ้นมา แววตาของชายหนุ่มก็มีความเศร้าเจือปน

“...จริง ๆ เขาพยายามขนาดนี้เพราะพี่ไปกวนเขานี่ เอาแบบนี้ไหม ถ้าพี่สัญญาจะเลิกยุ่งกับเขา ผมจะยอมถอดตะกรุดแล้วปล่อยพี่ใช้ชีวิตเหมือนเดิม”

เสียงในใจเงียบไป เงียบจนชายหนุ่มใจหาย ทุกทีที่เขาพยายามห้ามปรามอีกฝ่าย สิ่งที่ตามมามักจะเป็นคำพูดรุนแรง หรือหนักหน่อยก็มีข้าวของถูกทำลาย

‘ถ้ามันไม่เรียกร้องหากู...ก็พอได้’

ทีแรกที่ได้ยินรันนึกอยากเอาน้ำมนต์ในตู้เย็นมาราดตัวเพื่อเอาคืนอีกฝ่าย แต่ไป ๆ มา ๆ ได้นิ่งและใช้ความคิด รันก็ถามย้ำออกไปอีกที

“ถ้าเข้าไม่เรียกร้องหาพี่ พี่ก็จะไม่ยุ่งใช่ไหม”

‘เออ คนน่ารักกว่ามันมีเยอะแยะ กูปัดในแอปแป๊บเดียวหาเด็ด ๆ ได้เป็นสิบ’

“เดี๋ยวนะ พี่แอบโหลดแอปนัด...แบบนั้นใส่มือถือผมอีกแล้วหรือ!”

‘…เอาเป็นว่ากูจะรักษาคำพูด มันไม่เรียกร้องหากู กูก็ไม่ยุ่ง เคไหม’

รันถอนหายใจ คำว่า ‘เคไหม’ ของกันมันไม่ใช่การถามอยู่แล้ว แต่อย่างน้อย ๆ จากที่อยู่ร่วมกันมาจนรู้ไส้รู้พุงกันดี เวลาสัญญาอะไรแล้วกันไม่เคยผิดคำพูด ถือเป็นผีที่เจรจากันได้ประมาณหนึ่ง

ทำให้น้องข้างบ้านไม่เรียกร้องหาอีกฝ่ายงั้นหรือ รันลุกจากโซฟาแล้วแหวกม่านมองไปที่หน้าบ้าน คนตัวเล็กยังยืนรอเขาอยู่ แต่วันนี้แดดก็ร้อนไม่ใช่เล่น รอต่ออีกไม่นานนันก็ทำหน้าม่อยคอตก ท่าทางดูเหมือนจะถอดใจกลับเข้าบ้านตัวเอง ระหว่างที่ชั่งใจเป็นครั้งสุดท้าย เสียงของกันก็ดังเซ้าซี้อยู่ในหัวตลอด

‘ถ้ามึงไม่ตกลงตอนนี้ คืนนี้กูเอาตัวมึงปีนข้ามกำแพงไปหามันแน่’

ไม่ต้องมาเร่งกันหรอก เห็นท่าทางของคนข้างบ้านรันก็มีลางสังหรณ์แล้วว่าถ้าไม่ก้าวออกไป คราวนี้ทุกอย่างคงจบแล้วจริง ๆ

ลอง...ออกจากเซฟโซนสักครั้งก็ได้!

“น้อง!”

ไวเท่าความคิด รันรีบเปิดประตูบ้านวิ่งไปที่รั้ว เกือบจะพลาดจังหวะไปแล้ว แต่ก็ต้องขอบคุณที่ตัวเองลนลานจนตะโกนออกไป ร่างเล็กจึงชะงักแล้วหันมามอง

“นันนึกว่าจะโดนหลบหน้าอีกแล้วซะอีก”

ให้ตายเถอะ แค่เห็นเขาก็ยิ้มกว้างแบบนั้น...คนแบบนี้ทำไมถึงดวงตกเผลอย้ายมาอยู่บ้านข้าง ๆ เขาได้นะ

“พอดี...พะ พี่เข้าห้องน้ำอยู่...”

เป็นเหตุผลที่แย่มาก โพล่งออกไปก่อนรันถึงมาหน้าแดงด้วยความอับอายทีหลัง

“ไม่เป็นไรครับ นันสิที่ต้องขอโทษที่มารบกวนอีกแล้ว” ดีที่คนตาหวานไม่ถือสาอะไร ทั้งยังดูมีความสุขที่ได้ยืนคุยกับเขานานกว่าที่เคย “นี่ขนมปังเนยสดที่นันทำเองครับ พอดีทำเยอะไปหน่อยเลยเอามาแบ่ง”

“อ้อ ที่เมื่อเช้าบอกว่าจะทำขนมมาแลกน้ำชา...”

“ครับ นันลองดื่มชาที่พี่ให้มาแล้วนะ อร่อยมาก!”

ถ้ารันบังเอิญสวมเครื่องวัดหัวใจไว้ ตอนนี้คงมีเสียงดังถี่ ๆ น่าหนวกหูดังไปทั่วซอยแน่นอน เพื่อนบ้านยิ้มเก่งสดใสเอามาก ๆ อีกฝ่ายเหมือนรู้ว่าควรชวนคุยต่ออย่างไร ต่อให้เขาจะพูดไม่เก่ง นันก็สามารถชวนคุยได้โดยที่น้ำเสียงดูไม่รำคาญเลยสักนิด

แล้วดูความใส่ใจที่เห็นว่าเขาอ้ำอึ้งก็ไม่พยายามเซ้าซี้เกินไป ทันทีที่รันยื่นมือไปรับกล่องขนมปัง ร่างบางก็ทำเป็นมองไปทางบ้านตัวเอง

“อ๊ะ เกือบลืมเลยว่าซักผ้าทิ้งไว้ งั้นนันไม่กวนพี่กั--”

“รันครับ”

นันหันมามองชายหนุ่มแล้วกะพริบตา สีหน้าฉายแววงุนงงแบบเปิดเผย รันเข้าใจดี นับตั้งแต่ย้ายมาเขาก็ปล่อยให้นันเข้าใจผิดมาตลอด อ้างว่าแนะนำตัวผิดมันก็คงแปลก ๆ นั่นล่ะ กระนั้นจะให้คนตัวเล็กเรียกหาแต่ผีบ้ากามต่อไปไม่ได้แล้ว

“จริง ๆ พี่ชื่อรัน วะ ว่าจะบอกหลายรอบแล้วว่าเราเรียกชื่อพี่ผิดตลอด”

ขอโทษที่โยนความผิดให้คนน่ารักแต่เขาไม่ผิดนะ โทษผีในตัวเขานี่!

“พี่แกล้งนันอีกรึเปล่าเนี่ย”

“เปล่าครับ ชื่อจริงพี่ชื่อพรกรันย์ เราจะดูบัตรประชาชนพี่ก็ได้นะ”

รันคิดว่าคำพูดของตัวเองฟังดูกวนประสาทไม่ใช่น้อยจึงเผลอหลุบตาลงด้วยความประหม่า ป่านนี้ทั้งหน้าทั้งหูของเขาคงเปลี่ยนเป็นสีแดงหมด ซึ่งชายหนุ่มพอก้มหน้าไม่กล้ามองว่าคู่สนทนามีท่าทีอย่างไร รันจึงไม่รู้ว่าเจ้ากระแตน้อยอมยิ้ม แทบจะทำตาเป็นรูปหัวใจใส่ตัวเองอยู่แล้ว

“สรุปก็คือพี่รันเนาะ”

“ครับ”

“พี่ไม่ได้กลัวนันด้วยใช่ไหม”

“ครับ”

“งั้นพรุ่งนี้ติดรถนันไปใส่บาตรนะ”

“ครับ...!”

ไม่ทันแล้ว รันตกใจเงยหน้าขึ้นมา คิดว่าการติดรถอีกฝ่ายไปใส่บาตรอย่างไรก็ข้ามขั้นเกินใจตัวเองจะรับไหว ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมาเจ้ากระแตก็ชิงหนีเข้าบ้านตัวเองไปเสียก่อน หัวเราะร่ามีความสุขขนาดนั้นหมายความว่าอย่างไร เจ้าตัวแค่ล้อเล่นหรือว่าคิดว่าเขาตกลงแล้วก็เลยดีใจจนแทบกระโดด รันยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบหัวตัวเองด้วยความลนลาน

ละ แล้วแบบนี้คือยังไง พรุ่งนี้เขาต้องรออีกฝ่ายหรือ ไม่สิ ควรไปเคาะเรียกแล้วบอกตรง ๆ ว่าตัวเองคงระเบิดตายถ้าไปใส่บาตรด้วยกันพรุ่งนี้ สภาพสับสนของรันทำให้คน

‘แค่นี้มึงก็เขินแล้ว โดนน้องมันเลื้อยขึ้นตักมึงไม่หัวใจวายตายหรือวะ’

“ไปทำบุญนะ น้องเขาคงไม่รุกแบบนั้นมั้ง”

‘หึ แล้วกูจะรอดู!’