บทที่ 1 [พี่ชายข้างบ้าน]

บทที่ 1 [พี่ข้างบ้าน]

วันแรกที่ตื่นขึ้นมารับอรุณในบ้านใหม่ เรื่องที่ต้องจัดการก็มีเยอะเสียจนนันไม่มีโอกาสจะได้คิดเรื่องเพื่อนบ้านอีก

ทั้งต้องขนของที่เหลือลงจากรถแล้วก็จัดบ้านจัดช่อง เนื่องจากนึกขึ้นได้ว่าที่ทางเข้าซอยถัดไปหน่อยมีตลาดสดขนาดใหญ่อยู่ ตามที่พี่สาวขอ (แกมบังคับ) เรื่องต้องไหว้เจ้าที่ มันก็พอดีเลยไม่ใช่หรือ ของไหว้ทั้งหลายหาได้ที่ตลาดสด อีกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองอดตาย นันก็ควรซื้อของกินมาติดตู้เย็นเอาไว้บ้าง ตัดสินใจปุ๊บนันก็ออกไปที่ตลาดแต่เช้า คิดว่าไหน ๆ ตัวเองก็จะมาอยู่แถวนี้ อีกหน่อยคงได้แวะมาที่ตลาดนี้บ่อย ๆ แน่นอน นันจึงถือโอกาสทักทายพ่อค้าแม่ค้าในตลาดไปในตัว

พูดเองมันก็ยังไง ๆ อยู่นะ แต่เพราะนันจัดว่าเป็นคนหน้าตาดี พอบวกกับชอบแต่งตัวเข้าไปอีก พ่อค้าแม่ค้าส่วนมากจึงให้ความสนใจนันมิใช่น้อย ถูกต้อนรับด้วยรอยยิ้มมากเป็นพิเศษ กับบางร้านที่เจ้าของใจดีหน่อยก็แถมนู่นแถมนี่ให้จนเกือบจะถือไม่ไหว

แต่มันก็น่าแปลกอยู่นะ ไม่ว่าจะคุยกันอย่างถูกคอแค่ไหน พอนันแนะนำตัวว่าเป็นคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในซอยข้างตลาด ทุกคนเป็นต้องรีบตัดบทแล้วเพิ่มของแถมให้ทุกที...

ใจดีกันจริง ๆ สงสัยต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ตาซะแล้ว พี่เขาจะได้สบายใจขึ้นมาบ้าง

เจ้ากระแตตาหวานก็ยังคงมองโลกในแง่ดี ไม่ได้นำพาใด ๆ กับความมีพิรุธของผู้คนในตลาด ที่จริงเจ้ากระแตคิดว่ากับคนที่เพิ่งมาใหม่ คนในพื้นที่จะปฏิบัติด้วยประมาณนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรด้วยซ้ำ

นันแบกของแล้วก็เปิดท้ายรถตัวเอง ค่อย ๆ จัดของที่ซื้อมาอย่างระมัดระวังไม่ให้พวกผักและผลไม้ช้ำ ตามประสาคนที่ชอบเตรียมตัวเผื่อเข้าขั้นโดนหาว่าเป็นพวกบ้าหอบฟางบ่อย ๆ รถของนันจึงเป็นรถที่พับเบาะหลังแล้วมีพื้นที่เก็บของเยอะ ขนาดได้ของแถมมาล้นมือ พอจัดวางอย่างเป็นระเบียบแล้วก็ยังมีพื้นที่เหลืออีก แทบจะยัดจักรยานเข้าไปได้อีกคัน

รถไม่สมตัวงั้นหรือ ถึงจะมีกรรมตรงที่ไม่ได้ขายาวเท่าแม่กับพี่สาว แต่เบาะมันก็ปรับได้ไหมล่ะ แค่ปรับนิดหน่อยเท้าก็แตะเบรกได้เหมือนคนทั่วไป ที่สำคัญรถคันนี้ทำให้นันประหยัดค่าขนวัตถุดิบมาแล้วหลายครั้ง ใครจะมองอย่างไรก็ช่างเขาเถอะ!

หืม...

ขณะที่ร่างเล็กกำลังยืนคิดว่าตัวเองยังลืมอะไรอีกหรือไม่ อยู่ ๆ เสียงตะโกนพูดคุยในตลาดก็เหมือนจะเงียบลงแบบผิดปกติ ทีแรกนันคิดไปว่ามีคนมาเก็บค่าแผงเหมือนในละคร แต่เพราะได้ยินเสียงเตะขาตั้งจักรยานดังมาจากด้านหลัง หันไปมองปุ๊บ นันก็เหมือนจะเข้าใจสาเหตุที่ทุกคนเงียบ

ดูหนุ่มหล่อที่เพิ่งจอดจักรยานข้างหลังเขาเสียก่อน ทั้งสูงทั้งหุ่นนายแบบเบอร์นี้ ต่อให้เดินผ่านขบวนแห่นาคก็คงทำให้ทุกคนเงียบกริบได้เหมือนกัน

ไม่ได้อยากจะทำตัวแบบนี้ แต่พอดีสัญชาตญาณมันยากจะห้ามกันได้ หลังมองหน้าเจ้าของผมสั้นเกรียนด้วยความตะลึงไปแล้ว ดวงตากลมโตของนันก็ค่อย ๆ เลื่อนลงด้านล่าง ให้วิเคราะห์จากประสบการณ์คนที่กินเรียบมาแล้วเจ็ดย่านน้ำ ภายใต้เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งนั่นต้องเป็นมัดกล้ามแน่น ๆ น่ากินแน่นอน!

ไม่นะนัน แกเพิ่งอกหัก ปล่อยพี่เขาไปเถอะ อย่าไปยุ่งกับเขา!

หยิกนอให้ตัวเองได้สติแล้วนันก็รีบปิดท้ายรถ สตาร์ตเครื่องยนต์บึ่งกลับบ้านไปเก็บของ

“...”

ช่างทำขนมคนซื่อไม่รู้เลยสักนิดว่าหลังตัวเองเคลื่อนรถออกจากตลาดแล้ว ชายหนุ่มหน้านิ่งคนนั้นจะแอบมองส่งจนลับสายตา...

...

บ่ายสอง

“ครับ นันซื้อของเข้าบ้านแล้ว พอดีหลังซอยออกไปมีร้านสะดวกซื้อ นันเลยได้ซื้อพวกน้ำยาล้างจานมาด้วย ขาดแต่พวกจานชามสวย ๆ อ่ะ...อือ ไว้พรุ่งนี้เสร็จงานที่ร้านแล้วนันว่าจะไปดูในห้างก่อนกลับบ้าน”

จบด้วยการพี่สาวสวดไปทีว่าจะไปซื้อจานชามที่ห้างทำไมมันแพง แต่พี่สาวไม่เข้าใจเขา นันพิถีพิถันเรื่องของใช้เกี่ยวกับอาหารมาก ยังไงจานชามมันก็ต้องเอามาเก็บไว้ในครัวใช่ไหม คิดว่าทำไมเขาถึงเสียเงินค่าแต่งครัวไปตั้งเยอะ...ก็ครัวมันคือที่ทำงานของเขาด้วย และเขาไม่ชอบทำงานในที่ที่ไม่คุมโทน!

อ่า ถ้าตอนนี้ไม่มีจานชาม ถ้าอย่างนั้นจะถวายเครื่องเซ่นให้เจ้าที่อย่างไร แน่นอนว่าเรื่องนั้นนันเตรียมพร้อมไว้แล้ว

สำหรับคนที่ไม่ได้เชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับ การไหว้เจ้าที่คงไม่ได้ทำบ่อย ๆ ดังนั้นนันจึงยอมซื้อของที่พอจะหาได้จากตลาดมาจนครบตามที่พี่สาวสั่ง ถ้วยเล็ก แก้วน้ำรวมไปถึงถาดที่ใช้ใส่ของไหว้เจ้าที่ ซึ่งแน่นอนว่าหลังใช้เสร็จ ชะตากรรมของพวกมันก็คือถูกนันเก็บลืมในห้องเก็บของจนฝุ่นจับ...

“ทำไม่ถูกพี่จะบ่นไหมเนี่ย”

คนตัวเล็กยืนเกาหัวตรงเคาน์เตอร์ครัวแล้วก็นำผลไม้จากถุงไปล้างให้สะอาด เตรียมของไหว้ใส่ถาดพร้อมนันก็ออกไปไหว้ศาลเจ้าที่ที่สวนหน้าบ้าน จุดธูปกี่ดอก ต้องบอกกล่าวอะไรในใจก็ทำไปตามพิธีการ เสร็จสิ้นพิธีก็ตามวิถีของน้องชายผู้ไม่อยากโดนพี่บ่น...นันถ่ายรูปหลักฐานส่งทางไลน์ ผ่านไปพักใหญ่ไม่โดนโทรมาโวยว่าทำอะไรผิดก็กลับเข้าบ้านไปจัดของต่อ

ทั้งวันหมดไปกับการจัดระเบียบ กว่าจะรู้ตัวก็เป็นเวลาเย็นแล้ว มองออกไปทางประตูที่เปิดไว้ระบายอากาศ จากแสงตอนนี้ท้องฟ้าคงกลายเป็นสีม่วงอมส้ม ใช้ภาษาตามพี่สาวคงต้องบอกว่าเป็นเวลา ผีตากผ้าอ้อม ใช่หรือไม่

ร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาทั้ง ๆ ที่ยังถือไม้กวาดไว้ในมือ

“ฮู่ว ไม่มีช่องให้โทรไปบอกพวกบอลลี่เลยว่าย้ายบ้านแล้ว...”

แก๊งเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยของนัน อันที่จริงพอคบกับวินก็ห่างกันไปมาก แต่ด้วยความที่เพื่อนแท้ตัดกันไม่ขาด ถึงนันจะเลิกเที่ยวแต่ก็ยังติดต่อกับเพื่อน ๆ อยู่เสมอ และตอนนี้พวกนั้นก็ยังไม่รู้เลยว่านันเลิกกับวินแล้ว คิดถึงเพื่อน ๆ ขึ้นมา นันก็ถอนหายใจอีก ร้านยาที่แฟนเก่าเขาทำงานอยู่ค่อนข้างใกล้กับที่ทำงานของบอลลี่เสียด้วย ไม่รีบบอกว่าเลิกกันแล้ว ตัวเปิดอย่างบอลลี่อาจจะเข้าไปหาเรื่องจนกลายเป็นเรื่องวุ่นวายขึ้นมาก็ได้

เพื่อไม่ให้เป็นแบบนั้น นันจึงตัดปัญหาด้วยการพิมพ์รายงานสถานการณ์ประหนึ่งเรียงความ เช็กความเรียบร้อยหนึ่งรอบแล้วจึงกดส่งในแชตกลุ่ม โยนลงไปตู้มเดียว ไม่นานก็ขึ้นมาว่าเพื่อน ๆ ทั้งกลุ่มเข้ามาอ่านอย่างรวดเร็ว กระนั้นตัวเลขที่แสดงว่าข้อความถูกอ่านแล้วมันเชื่อไม่ได้หรอก

ดูสิ บอลลี่ เพื่อสนิทที่สุดของเขาตอบมาอย่างไวเชียว ‘ยาวไปไม่อ่านค่ะดีออก รอเลิกงานแล้วจะมาอ่าน อย่าดันแชตกันนะเพิ่ล ๆ ’

นันแอบกลอกตาไปทีหนึ่ง ทำมาเป็นรักงาน รู้หรอกว่าจริง ๆ เดี๋ยวก็แอบอ่านในที่ทำงานนั่นล่ะ ที่ไม่ทักอะไรคงเพราะอ่านไปบรรทัดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาเลิกกับแฟน สำหรับกลุ่มเพื่อนแก๊งนางฟ้า ปัญหาเรื่องหัวใจถือเป็นเรื่องใหญ่ ใครตอบแบบผ่าน ๆ ขอไปทีต้องโดนสาปไปเจ็ดรุ่น

เชื่อเขาสิ เดี๋ยวคืนนี้ต้องมีคนส่งคำปลอบใจมาให้เขาเต็มแชต จากนั้นก็จะมีคนปิดท้ายว่าวันหยุดหน้าไปดื่มย้อมใจกันดีกว่า

แต่เดี๋ยวนะ...พรุ่งนี้เช้าพี่ตาบังคับให้ใส่บาตร ถ้าต้องเตรียมของแล้วไปดูร้าน...โอยตาย พี่ตานะพี่ตา อยากให้น้องทำบุญให้ชีวิตดีขึ้นแต่ไป ๆ มา ๆ มันยุ่งยากนะเนี่ย!

เพียงคิดว่าต้องตื่นมาเตรียมกับข้าวไว้ใส่บาตรพระอีก นันก็อยากสลายร่างเป็นผุยผง ใบหน้าน่ารักตอนนี้มู่ทู่อย่างกับอะไรดี

“เฮ้อ...”

ด้วยความเหนื่อยใจแต่ไม่กล้าโทรไปอิดออดใส่พี่สาว ทิ้งไม้กวาดแล้วตีขาไปมาบนโซฟาอยู่สักพัก นันก็ถอนหายใจ เวลาแบบนี้ได้สูดอากาศสักหน่อยน่าจะดีขึ้น คนตัวเล็กลุกจากโซฟา ทีแรกจะตรงไปที่หน้าบ้าน ทว่าเดินไปถึงหน้าประตูก็ได้กลิ่นธูปโชยมาแตะจมูก ร่างบางย่นคิ้วเล็กน้อย

เฮ้อ สูดอากาศหน้าบ้านคงได้แสบจมูกเพราะกลิ่นธูปแน่ ๆ ไปหลังบ้านก็ได้

แล้วนันก็เปลี่ยนทิศทาง เดินไปเปิดประตูหลังบ้าน ออกมาก็ยืนบิดขี้เกียจ เริ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้วก็ใช้สายตาพิจารณาว่าจะแต่งสวนหลังบ้านอย่างไรดีไปเพลิน ๆ

ในตอนนั้นเองที่นันได้ยินเสียงคนเติมน้ำใส่กะละมังดังมาจากบ้านข้าง ๆ

เรียกว่าจังหวะบุพเพสันนิวาสก็ว่าได้ กำแพงปูนที่ใช้ร่วมกับเพื่อนบ้านมันเตี้ย มองเลยไปนันก็เห็นพ่อหนุ่มหล่อน่ากินที่เจอที่ตลาดกำลังนั่งเอาดอกบัวมาแช่น้ำ

เตรียมดอกไม้ไหว้พระหรือ โหย แพ้จังเลยผู้ชายธรรมะธัมโม~

สัญชาตญาณร่ำร้อง ไม่สิ ด้วยความที่อัธยาศัยดี (+แรด) นันรีบพุ่งไปเท้าคางส่งสายตาหวาน ๆ ให้พี่ชายข้างบ้านได้อย่างรวดเร็ว เห็นดวงตากลมโตที่เป็นประกายนี่หรือไม่ วิบวับกว่านี้ก็คริสทัลสวารอฟสกี้แล้ว!

“สวัสดีครับพี่ ผมเพิ่งย้ายมาน่ะครับ”

“…”

“ผมชื่อนันนะ พี่ชื่ออะไรหรือครับ?”

“…”

ถามอะไรก็ไม่ตอบ ทั้งยังก้มหน้าก้มตารอน้ำเต็มกะละมังท่าเดียว หน้าหวาน ๆ ของนันเจื่อนลงเล็กน้อย หรือว่านี่คุณพี่ข้างบ้านจะไม่ชอบเกย์รึเปล่านะ นั่นสินะ บ้านถูก ทำเลดี ถ้าจะมีเพื่อนบ้านแสนดีด้วยมันคงจะสมบูรณ์แบบเกินไป ดูจากที่พี่ชายข้างบ้านไม่แม้แต่จะมองหน้ากันขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นพวกแอนตี้ชาวรุ้งด้วยก็ได้

สึม ผู้หล่อถูกใจแต่นิสัยไม่น่าไปกันได้ ไปดีกว่า เซ้าซี้ต่อเดี๋ยวโดนสาดน้ำไล่จะแย่เอา

ใบหน้านันแต้มด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ ตั้งใจว่าจะโกยเศษหน้าตัวเองไปประกอบในตัวบ้าน แต่จังหวะที่กำลังจะผละจากกำแพงเพื่อหนีจากสถานการณ์น่าอึดอัด เสียงทุ้ม ๆ ก็ลอยมาตามลม ช่วยทำให้ใจที่ฝ่อไปกลับมาสดใสอีกครั้ง

“กูชื่อกัน”

“พี่กันนี่เอง”

หือ ทำไมถูกเขาเรียกชื่อแล้วต้องสะดุ้งหันมามองหน้าตื่น ๆ ด้วย แต่ว่า...ได้เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแล้ว ที่คิดว่าตัวเองถูกรังเกียจก็ต้องเปลี่ยนความคิด ดูสิ ที่เม้มปากดูเลิ่กลั่กแบบนั้นมันกำลังเขินไม่ใช่หรือ เมื่อคิดถึงคืนแรกที่ตนเองมาถึงบ้านใหม่ นันก็สรุปในใจว่าพี่ข้างบ้านคงเป็นคนขี้อาย

แหม เกือบเข้าใจพี่เขาผิดแล้วนะเรา!

“พี่กันเตรียมดอกไม้ไหว้พระเองเลยหรือครับ ให้นันช่วยไหม พอดีพี่สาวนันเขาชอบทำบุญนันเลยได้ช่วยพับดอกบัวบ่อย ๆ นันพับสวยมากเลยนะครับ”

“มะ ไม่เป็นไร พะ พี่ทำคนเดียวได้”

แทนตัวเองว่าพี่ด้วย ถึงจะแนะนำตัวแบบห่าม ๆ แต่ความจริงก็คงลนจนพูดผิดเองล่ะมั้ง

นันพอจะรู้ตัวว่ารุกแค่ไหนคือมากไป ในเมื่อพี่ข้างบ้านคนหล่อเขาเขินก้มหน้าก้มตาขนาดนี้ ขืนเขารุกต่อมีหวังถูกมองเป็นคนแปลก ๆ เอาแน่ ไม่รู้ล่ะ บังเอิญย้ายมาเจอเพื่อนบ้านหล่อ ๆ หลังเลิกกับแฟนที่นอกใจไป นันถือว่ามันเป็นบุพเพสันนิวาส บุญที่ขยันทำเริ่มออกดอกออกผล!

ปล่อยมือจากกำแพงแล้วเจ้ากระแตก็ยิ้มหวานส่งให้อีกฝ่าย

“ไว้นันทำขนมไปให้นะครับ ตอนนี้ไม่กวนพี่ละ”

ไม่ได้สิ มัวแต่บ้าผู้ชายจนลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิท นันหันหลังให้กำแพงแล้วถึงนึกขึ้นได้จึงหันไปมองพี่ข้างบ้านอีกรอบ บังเอิญแท้ ๆ อีกฝ่ายก็กำลังเงยหน้ามองมาทางเขาพอดี ได้สบตาแล้วยิ่งเห็นว่าพี่ข้างบ้านดูดีกระแทกใจ พอเขินแล้วก้มหน้าก้มตา หูแดงก่ำขึ้นมานี่นันนึกอยากเข้าไปแกล้งงับสักทีให้หายมันเขี้ยว

น่ารักแบบนี้ขอให้โสดเถอะ สาธุ!

ด้วยความเขิน นันเดินเข้าบ้านไปแล้วครึ่งตัวถึงตะโกนถามไปแบบลุ้น ๆ

“พี่โสดใช่ไหมครับ!”

“อือ โสด”

เจอคำตอบนี้เข้าไปเจ้ากระแตตาหวานก็รีบเข้าบ้านไปกรี๊ดอัดหมอน ดิ้นเป็นแซลมอนขาดน้ำบนโซฟาทันที

...

ส่วนหนุ่มข้างบ้าน...

“อย่าไปยุ่งกับเขา”

พรกรันย์ (พอน-กะ-รัน) พูดตอนที่ก้มไปมองเงาสะท้อนตัวเองในกะละมัง ไม่มีทางที่จะมีเสียงใดตอบกลับมา แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าของพรกรันย์กลับดูเคร่งเครียดขึ้นเป็นลำดับ

“เขาขานรับแล้วหรือ แล้วยังไงล่ะ ห้ามเลย สัญญากันแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับคนข้างบ้าน!”

นัยน์ตาสีนิลกาฬจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองบนผิวน้ำ จากลมที่พัดมาจนผิวน้ำสั่นไหว แวบหนึ่งเหมือนใบหน้าในเงาสะท้อนจะคลี่ยิ้มกว้าง...

กูถูกใจ อยากได้ยินเสียงตอนมันครางเรียกชื่อกู!

...

นันตื่นมาตอนเช้ามืดก็ไปทำกับข้าวอย่างสดใส แกงส้มมัดใส่ถุงอย่างดี ข้าวก็หุงเสร็จกำลังร้อน ๆ กะว่าตอนพระท่านเดินมาบิณฑบาต ข้าวก็น่าจะอุ่น ๆ พอดีไม่ลวกมือ

เตรียมทุกอย่างพร้อม นันที่มีใจอยากทำบุญ (และแอ๊วผู้ชายข้างบ้าน) ก็เอาโต๊ะปิกนิกไปกางรอใส่บาตรหน้าบ้าน

แต่...เจ้ากระแตแสนร่าเริงรอจนได้ยินเสียงไก่ขัน ก็ไม่มีวี่แววจะมีพระผ่านมา คนหน้าหวานก้มมองนาฬิกาข้อมือด้วยแววตางุนงง ตอนซื้อบ้านนายหน้าบอกว่าไม่ไกลจากซอยนี้มีวัด เพราะงั้นบ้านเขาจึงเป็นทางบิณฑบาตแน่นอนไม่ใช่หรือ แถมตอนขายยังพูดเสียดิบดีว่าพระท่านจะมาแต่เช้าด้วย

จะสายแล้วนะ หรือพระท่านจะบิณฑบาตอยู่ตลาดด้านหน้า กว่าจะเดินเข้ามาถึงบ้านในซอยเราไม่ไปทำงานสายหรือเนี่ย...

ระหว่างที่ลังเลว่าตัวเองจะทำอย่างไรดี นันก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากบ้านข้าง ๆ หันไปมองด้วยความเร็วเหมือนสัตว์ป่า ก็ได้สบตากับพี่ข้างบ้านที่สะพายถุงผ้าเต็มสองแขน

ยังไม่ทันตักบาตรก็รู้สึกเหมือนได้บุญแล้ว บุญตาน่ะ

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่กัน หิ้วถุงอะไรเต็มเลย จะไปไหนหรือครับ?”

คนถูกถามช่างเหมือนกวางป่าที่ตื่นตูม ตัวแข็งทื่อแล้วก็หลุบตามองพื้นด้วยความประหม่า

“พี่จะไป...สะ ใส่บาตรที่ตลาด...”

“อ้าว เวลานี้ยังทันใช่ไหมครับ พอดีผมเพิ่งย้ายมาเลยไม่รู้ว่าพระท่านไม่ผ่านเข้ามาในซอยน่ะครับ”

“...เมื่อก่อนก็มานะ แต่ตั้งแต่พี่มาอยู่ก็ไม่มาแล้ว”

บทเรียนชีวิต 101 ปกติได้ยินแบบนี้คนมีสติน่าจะเอะใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่านันโดนนอบังตาเลยยิ้มซื่อ ๆ กะพริบตาปริบ ๆ ใส่หนุ่มข้างบ้าน อะไรที่มันน่าสงสัยผ่านเข้าหูซ้ายแล้วก็ทะลุออกหูขวาปลิวหายไปกับสายลม ถ้าเกิดเจ้าที่ในศาลหน้าบ้านแสดงตัวตนออกมาได้ เชื่อว่าท่านคงคว่ำถาดของไหว้แล้วยกมือขึ้นมานวดขมับอย่างแน่นอน

เจ้ากระแตตาหวานช่างไม่รู้บ้างเลยว่าคนข้างบ้านพยายามเตือนด้วยความหวังดีแล้ว

“ของเยอะแบบนี้ติดรถไปกับนันไหมครับ ยังไงนันก็กะใส่บาตรแล้วเลยไปทำงานพอดีเลย”

“มะ ไม่เป็นไร พี่มีจักรยาน”

“แต่ของพี่กันเยอะมากน้า ไม่ลำบากแย่หรือ รถนันกว๊างกว้าง เอาจักรยานพี่ใส่ท้ายรถยังได้เลยครับ”

ปิดท้ายด้วยการเอียงคอนิด ๆ ในแบบที่ชายแท้เห็นยังหวั่นไหว นันเชื่อว่าตัวเองก็ทำได้ดีดูจากทั้งหน้าทั้งหูที่แดงเรื่อของชายหนุ่ม ทว่าไม่รู้ว่าอะไรห้ามพี่ชายข้างบ้านอยู่ เจ้าตัวถึงได้รีบขึ้นคร่อมจักรยานแล้วปั่นฉิวผ่านหน้าบ้านนันไป

คนตัวเล็กที่ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นยืนยิ้มค้าง ได้สติอีกทีก็ยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองด้วยความกังวล

“อันนี้เขาเขินหรือรังเกียจเรานะ...”

บ้าที่สุด รู้แบบนี้เมื่อวานน่าจะถามให้ชัวร์ด้วยว่านอกจากโสดแล้วชอบเพศไหน!