บทที่ 4 หายไปไหนแล้ว

“ข้าเห็นเจ้าตบหน้าตนเองก็นึกว่ามีตัวอะไรมาเกาะแค่เพียงจะช่วยดูก็เท่านั้น คิดว่าข้าจะไปทำอะไรเจ้าได้กัน”

นางพูดจบก็ละความสนใจจากเขาก่อนจะหันไปจ้องมองบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง

“ท่านจะซื้อกำไลหยกจากข้าจริงๆ น่ะหรือ”

“ใช่แล้ว”

“เช่นนั้นข้าคิดราคาท่านสองพันอีแปะเท่านั้น”

“ได้อย่างไรกันของซื้อของขายนะ เจ้าเอาแต่ลดราคาเช่นนี้แล้วเมื่อไหร่จะได้กำไรเสียทีเล่าข้าจะจ่ายให้เจ้าเต็มจำนวน ไม่สิข้าให้เจ้าหนึ่งตำลึงสำหรับของล้ำค่าพวกนี้เลย”

ในขณะที่หลิวซือซือยังคงงุนงงและตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด บุรุษตรงหน้าก็จัดแจงยัดเงินใส่มือของนางแล้วหยิบเอากำไลหยกไปถือเอาไว้เหมือนกลัวใครจะช่วงชิงไปอย่างไรอย่างนั้น

'บ้าไปแล้วกำไลแค่ไม่กี่ชิ้นยอมจ่ายถึงหนึ่งตำลึงเลยหรือ'

อี้ซวนที่ยืนอยู่ด้านข้างของนางก็เอาแต่จ้องมองชายตรงหน้าก่อนจะหรี่ตาลงแล้วเอ่ยไปว่า

“นี่ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกันกับนางแต่เวลานี้คงไม่ใช่แล้วกระมัง เจ้านั่นล่ะไปได้เงินมากมายมาจากไหนกันกำไลแค่ไม่กี่ชิ้นยอมจ่ายถึงหนึ่งตำลึงเจ้ามันบ้าไปแล้ว”

“ใช่ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”

หลิวซือซือหมายจะยื่นเงินคืนไปให้เขาแต่ชายผู้นั้นกลับถอยหลังก่อนจะแย้มยิ้มให้นาง

"แม่นางเจ้าอย่าได้กังวลไปเงินนี้หาใช่ของข้าไม่"

"อ้าว!/อ้าว!"

ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของกลุ่มคนที่ยืนตรงหน้า บุรุษผู้นั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า

"ข้านั้นเป็นบ่าวในจวนนายอำเภอนามว่า ซือหยาง ก็เพียงแค่ถูกสั่งการให้หาซื้อเครื่องประดับสำหรับสตรีกลับไปให้ฮูหยินที่จวนก็เท่านั้นเองขอรับ"

"อ่อ เป็นเช่นนี้นี่เอง"

เสียงผ่อนลมหายใจของใครหลายคนทำเอาซือหยาง บุรุษหนุ่มหน้าตาทะเล้นในสายตาของหลิวซือซือนั้นอดที่จะขำขันในใจไม่ได้ เขาไล่สายตามองกลุ่มคนตรงหน้าโดยเฉพาะสตรีผู้เป็นเจ้าของใบหน้ารูปไข่ที่ไร้เครื่องประทินโฉมแต่ยังคงงดงามนั้นไม่วางตา

"แม่นางข้านั้นติดตามนายท่านกับฮูหยินไปหลายๆ เมืองมานับไม่ถ้วน เคยเห็นเครื่องประดับมากมายนักแต่กำไลพวกนี้แตกต่างจากที่ข้าเคยเห็นมาข้าให้ท่านหนึ่งตำลึงยังน้อยไปเสียอีก"

“จริงหรือ”

เขายิ้มก่อนจะเอ่ยต่อไปอีกว่า

“นายท่านของข้าคงรอนานแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อนนะขอรับ”

“เดี๋ยวสิ!”

ซือหยางรีบเดินแกมวิ่งไปยังตรอกเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากแผงขายของๆ หลิวซือซือก่อนจะเดินหายวับเข้าไปในซอยนั้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความงุนงงของหลิวซือซือและพวกของอี้ซวนเป็นอย่างมาก

นางหันไปมองอี้ซวนก่อนจะสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขานั้นเริ่มมีรอยแดงปรากฎขึ้นมาให้เห็นแล้ว

‘นี่เขาตบหน้าของตนเองแรงถึงเพียงนั้นเลยหรือนี่’

“นี่อี้ซวน”

“อะไร”

“ข้าให้”

“อะไรหรือ”

“ขี้ผึ้งสำหรับรักษาแผลฟกช้ำใช้ดีเลยนะข้าเอาติดตัวไว้ตลอดเลย”

“เอ่อแต่ว่าข้า”

“รับไปเถอะนี่ก็สายมากแล้วข้าต้องรีบกลับบ้าน”

นางยัดขวดยาภายในบรรจุขี้ผึ้งที่มีสรรพคุณในการสมานแผลที่ได้มาจากระบบวิเศษใส่ในมือของอี้ซวน

เพราะมัวแต่ตื่นตกใจที่อยู่ๆ นางแม่มดเช่นนางก็มาจับมือถือแขนเขาโดยไม่มีทีท่ารังเกียจเมื่อได้สติขึ้นมาก็เห็นนางเดินจากไปไกลมากแล้ว

นักเลงประจำตัวเมืองเฉิงตูเช่นเขาเป็นที่รังเกียจของชาวบ้านไม่น้อย ในทุกๆ วันเขาจะออกไปหาเรื่องชาวบ้านขี้เมาหรือพวกที่ชอบทำร้ายคนอื่นแล้วริบเอาเงินมาซื้อของแจกจ่ายแก่คนข้างถนน

วันนี้ในตอนที่กำลังทะเลาะกับหลิวซือซืออยู่นั้นเขาก็แอบฉวยเอาแหวนของนางมาโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

แหวนไม้ที่ดูๆ ไปแล้วก็ไม่เห็นจะงดงามหรือมีค่าอะไรเลยแต่เหตุใดนางถึงพกติดตัวเอาไว้เช่นนั้นกัน

ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดน่าเกรงขามที่สุดในบรรดาชายฉกรรจ์ของตัวเมืองกำลังลูบคลำที่อกเสื้อของตนเอง แต่แล้วก็ต้องตกใจขึ้นทันใดเมื่อพยายามค้นหาแหวนวงนั้นกลับไม่พบมันเสียอย่างนั้น!

‘หายไปไหน? หรือว่าหล่นลงแถวนี้งั้นหรือ’

เขาเดินหาไปจนทั่วบริเวณที่นางกางแผงขายของนั้นเดินวนไปวนมาหลายรอบ จนบรรดาลูกน้องของเขาถึงกับมองตามด้วยความงุนงงไม่น้อย

“ลูกพี่หาอะไรอยู่หรือ”

“แหวน แหวนไม้อย่างไรเล่าช่วยกันหาเร็วเข้า”

“แหวนไม้อะไรกันแล้วลูกพี่ไปเอามาจากไหน”

“ก็ข้า…”

“หืม “

“มันเรื่องของข้าแต่พวกเจ้าช่วยข้าหาเร็วเข้า ข้าว่ามันต้องหล่นแถวๆ นี้ล่ะ”

เขาค้นหาทุกซอกทุกมุมแม้แต่ก้อนหินเล็กๆ ก็ยังพลิกขึ้นมาหา

'ลูกพี่คงบ้าไปแล้ว'

“ไม่มี เป็นไปได้อย่างไรข้าหยิบมันติดมือมาจริงๆ นี่นา”

เขายกมือหนาหยาบกร้านนั้นขึ้นมามองก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

“ไม่มีหรอกขอรับลูกพี่ เอ่อลูกพี่ข้าขอถามท่านๆ ให้อภัยนางแล้วจริงๆ น่ะหรือ”

“พูดมากน่า”

“แต่ว่า”

“หุบปากแล้วกลับบ้านกันได้แล้ว”

“จะกลับเลยหรือขอรับ พวกเรายังไม่ได้”

“หรือพวกเจ้าจะอยู่ให้ทางการมากินหัวอีกงั้นหรือ”

เขาเอ่ยออกมาเสียงอันดังก่อนจ้ำอ้าวทิ้งลูกสมุนให้ยืนมองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงงที่เห็นว่าลูกพี่ของพวกเขาเปลี่ยนไป

ตรงหัวมุมถนนมีร่างของใครคนหนึ่งก้าวเดินออกมาจากเงามืดนั้น ในมือก็ถือของบางอย่างเอาไว้

“ฮึ”

เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้น