บทที่ 3 นางบ้าไปแล้วหรือ

'ที่ผ่านมานางร้ายกาจเพียงนั้น วันนี้กลับพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือว่านางจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ?'

ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้านักเลงในกลุ่มนั้นอ้าปากค้างจ้องมองหลิวซอซือคล้ายกับไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนได้ยิน

อี้ซวนยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยชอบนางมากเพราะใบหน้าสวยหวานแต่ดูดุดันของนางนั้นมีเสน่ห์อยู่ไม่ใช่น้อยแต่เพราะปากที่ร้ายกาจจึงทำให้เขาชิงชังอย่างมากเช่นกัน

ทุกคนในเมืองต่างก็รู้ว่านางมีน้องสาวต่างมารดาที่ดูงดงามและน่ารักไม่น้อยไปกว่าตัวของนางเอง อาจจะเพราะเหตุนี้ที่ทำให้นางรู้สึกอิจฉาและทำร้ายหลิวผิงเอ๋อไปหลายต่อหลายครั้ง บรรดาบุรุษในเมืองเฉิงตูจึงเกลียดชังนางกันแทบทุกคน

แต่มาวันนี้นางกลับกล่าวขอโทษพวกเขาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่ผ่านมา จะไม่ให้เขาแปลกใจได้อย่างไร

'หรือที่ได้ยินเมื่อครู่นั้นแค่หูฝาดไปงั้นหรือ'

“เจ้าผีเข้าหรืออย่างไร”

“ใช่”

“ห๋า”

“ข้าล้อเล่นน่ะเอาล่ะที่ผ่านมาไม่ว่าข้าจะร้ายกาจมากเพียงใดและหากพวกเจ้าจะไม่ให้อภัยจริงๆ ข้านั้นก็ไม่อาจบังคับได้แต่ว่าอย่าได้ขวางทางทำมาหากินของข้าเลยนะ”

“เอ่อ”

พวกของอี้ซวนที่ได้ยินนางเอ่ยออกมาก็ถึงกับชะงักพูดไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ ก็คงมีเพียงบุรุษแปลกหน้าเท่านั้นที่เอาแต่จ้องมองนางด้วยแววตาชื่นชมก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆ นางมากขึ้น

“แม่นางวาจาของเจ้าช่างคมคายยิ่งนักนักรบย่อมมีบาดแผลทำการค้าย่อมมีศัตรูไม่ต่างกัน นี่ก็เป็นเพียงอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเจ้าจัดการได้ดีเสียจริง"

"เอ่อ จริงๆ แล้วข้าแค่..."

ไม่ทันพูดจบชายหนุ่มก็เอ่ยสวนขึ้นมาว่า

"กำไลพวกนี้ราคาเท่าใดงั้นหรือ”

“กำไลหรือ อะ อันละห้าร้อยอีแปะ”

“เช่นนั้นข้าเหมา”

“เหมา? เจ้ามีเงินมากมายเพียงนั้นเลยหรือ กำไลหยกเขียวนี้มีทั้งหมดห้าอันเลยนะ ห้าอันๆ ละห้าร้อยอีแปะก็สองพันห้าร้อยอีแปะเจ้าจ่ายไหวหรือ”

“นั่นน่ะสิ เจ้าเองก็ดู…เอ่อ”

อี้ซวนที่เดิมเอาแต่นิ่งเงียบยืนฟังบทสนทนาของทั้งสองไปมาก็อดพูดจาถากถางเขาไม่ได้ อี้ซวนจ้องมองชายหนุ่มด้ายข้างตั้งแต่หัวจรดเท้าแม้ว่าการแต่งกายจะดูธรรมดาเหมือนชาวบ้านทั่วๆ ไป แต่ว่าเนื้อผ้าของเขากลับดูสะอาดตาทั้งยังเนียนกริบสีผ้าก็ดูสดใสถึงเพียงนี้

‘ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่หรือ’

“ข้าก็เพียงมาซื้อของตามคำสั่งของเจ้านายก็เท่านั้นเอง ของพวกนี้ใช่ว่าข้าจะซื้อไปใช้เองที่ไหนกันข้าไม่มีเงินมากมายถึงเพียงนั้น"

“อย่างนั้นเองหรอกหรือ”

หลิวซือซือมองคนตรงหน้าสลับกันไปมานางไม่เข้าใจถึงการกระทำของบรรดาบุรุษวัยไล่เลี่ยกันจากนางเลยสักเพียงนิด หัวหน้านักเลงนามว่าอี้ซวนผู้นี้หันมาจ้องมองนางอีกครั้ง

วันนี้ที่ตั้งใจเข้ามาหานางไม่ได้มาเพื่อเกี้ยวนางแต่อย่างใดแต่พวกเขายังรู้สึกเจ็บแค้นใจที่ถูกนางต่อว่าจากเมื่อก่อนไม่น้อย

ในเมื่อนางยอมขอโทษและดูเหมือนจะไม่มีกิริยาเย่อหยิ่งจองหองนั้นแล้วเขาจึงยอมสงบปากสงบคำลงไม่ได้ต่อว่านางไปอีก

แต่น่าแปลกที่เขากับเห็นสตรีผู้ร้ายกาจที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้กลายเป็นสาวน้อยน่ารักไปในพริบตา

อี้ซวนขยี้ตาของเขาอีกครั้งก่อนจะตบไปที่ใบหน้าของตนเองแรงๆ เพื่อเรียกสติ

‘ไปเรียกนางมารเช่นนางว่านางฟ้าได้อย่างไรกัน ข้าคงบ้าไปแล้ว’

“เจ้าเป็นอะไรหรือ”

เสียงหวานใสถามเขาออกมาทั้งยังขยับเข้ามาใกล้จนเวลานี้ร่างกายของคนทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น

“จะ...เจ้าน่ะถอยออกไปหน่อยเถอะจะเดินเข้ามาใกล้ข้าทำไมกัน”

“กลัวข้าทำไม”

‘ยังจะกล้าถามอีก!’