บทที่ 1: วิญญาณใหม่ในร่างเดิม

ท่ามกลางแสงสีสลัวของตึกสูงระฟ้าในมหานครที่ไม่เคยหลับใหล **เฉียวซีเมย**

ยืนอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพัง ในมือของเธอมีแก้วไวน์ราคาแพงและรางวัล "นักขายทองคำแห่งปี" วางอยู่ข้างกาย ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเข้มแข็งที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์และการค้าขายทองคำ ผู้ที่สามารถปิดการขายระดับพันล้านได้เพียงแค่ขยับปาก จะมีความลับที่กัดกินใจอยู่เสมอเธอไม่มีใครเลย... ไม่มีพ่อแม่ที่รออยู่ที่บ้าน ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษา และไม่มีคนรักให้โอบกอด แสงไฟจากบ้านเรือนนับพันเบื้องล่างนั้นดูอบอุ่น แต่มันกลับไม่มีดวงไหนเลยที่ส่องสว่างเพื่อต้อนรับการกลับไปของเธอ

*"ถ้าความสำเร็จมันแลกมาด้วยความโดดเดี่ยวขนาดนี้... มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"*

นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง พร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกฉุดกระชากลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เย็นเฉียบ

"น้องสาว! น้องสาวตื่นเถอะ อย่าทิ้งข้าไปแบบนี้เลยนะ!" เสียงร้องไห้โฮที่ดูซื่อบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังระงมอยู่ข้างหูซีเมยพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง

สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง แต่เป็นกลิ่นสาบดิน กลิ่นหญ้าแห้ง และกลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าๆ เธอสำลักน้ำออกมาหลายอึกความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วปอด  

เมื่อภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจน เธอเห็นชายหนุ่มร่างยักษ์คนหนึ่ง ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยดิน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าที่เขาใส่ทำจากผ้าป่านเนื้อหยาบที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วน เขากำลังกุมมือเธอไว้แน่นด้วยมือที่หยาบกร้านแต่สั่นเทา

น้องสาว! เจ้าฟื้นแล้ว! ท่านแม่... ท่านแม่! น้องสาวฟื้นแล้ว!" ชายผู้นั้นตะโกนดีใจเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นสำคัญคืนมาซีเมยขมวดคิ้วด้วยความสับสน 'น้องสาว? ใครคือน้องสาว? แล้วฉันอยู่ที่ไหน?'

ทันใดนั้น ความทรงจำสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่สมองของเธออย่างรุนแรงจนแทบจะทำให้สลบไปอีกรอบ  ข้อมูลของร่างนี้ไหลวนอยู่ในการรับรู้: ร่างนี้ชื่อ *เฉียวซีเมย* เหมือนกับเธอ อายุเพียง 20 ปี เป็นกำพร้าที่หนีภัยแล้งมาจากแดนไกลเมื่อสิบปีก่อน จนมาลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านลี่เหอแห่งนี้ และเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอเพิ่งจะถูกส่งตัวมาแต่งงานกับ *หลี่เทียน* ชายผู้ที่ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างพากันหัวเราะเยาะและ  ตราหน้าว่า  "คนโง่ตระกูลหลี่"

เจ้าของร่างเดิมเกลียดชังความยากจนและเกลียดสามีที่ซื่อบื้อคนนี้เข้าไส้

เธอพยายามจะหนีตามชายชู้ที่เป็นนักเลงในเมืองไป แต่กลับถูกหลอกมาทิ้งไว้ที่

ริมแม่น้ำจนพลัดตกน้ำไป และนั่นคือจุดจบของเฉียวซีเมยคนเก่า... และจุดเริ่มต้นของนักขายมือทองสาวในร่างใหม่

ซีเมยพยายามยันตัวขึ้นนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ  ที่มีเพียงฟางรองไว้ใต้เสื่อขาดๆ เธอสำรวจไปรอบๆ ห้อง ผนังดินปั้นที่มีรอยร้าวร่องแหว่ง หลังคามุงหญ้าที่ดูเหมือนจะกันฝนไม่ได้ นี่มันยิ่งกว่าคำว่า "ยากจน" เสียอีกนะนี่

"น้ำ... ขอน้ำหน่อย" เธอส่งเสียงแหบพร่า

หลี่เทียนรีบกุลีกุจอไปหยิบขันดินเผาใบเก่าที่มีรอยบิ่นมาประคองให้เธอค่อยๆ ดื่ม สายตาของเขามองเธอด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

"น้องสาว... ข้าขอโทษ ข้าดูแลเจ้าไม่ดี เจ้าถึงได้อยากหนีไป"  หลี่เทียนก้มหน้าลง น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของตัวเอง "ข้ามันโง่ ข้าหาเงินไม่เก่ง ข้าทำให้เจ้าต้องลำบาก... แต่เจ้าอย่าไปอีกเลยนะ ถ้าเจ้าตายไป ข้าจะอยู่กับใคร"

ซีเมยจ้องมองชายตรงหน้า เธอเป็นนักขายที่ผ่านคนมาทุกรูปแบบ เพียงแค่แวบเดียวเธอก็ดูออกว่าแววตาของหลี่เทียนนั้นสะอาดบริสุทธิ์เพียงใด เขาอาจจะดูเชื่องช้า ดูไม่ทันคน แต่มันคือความซื่อสัตย์ที่หาไม่ได้ในโลกที่เธอจากมา

ในโลกเก่า เธอมีทุกอย่างแต่ไม่มีใครรักเธอจริง แต่ในโลกนี้ เธอไม่มีอะไรเลย... นอกจากชายโง่ๆ คนหนึ่งที่พร้อมจะร้องไห้ปานจะขาดใจตายเพื่อเธอ

*"เอาเถอะ ในเมื่อสวรรค์ส่งฉันมาที่นี่ แทนที่จะไปเกิดใหม่ในนรก... ฉันก็จะขอใช้ชีวิตในฐานะเฉียวซีเมยคนนี้ดูสักตั้ง"*

แต่ความจริงที่โหดร้ายก็ปรากฏขึ้นทันที เมื่อท้องของเธอส่งเสียงประท้วงออกมา

ดังลั่น หลี่เทียนทำหน้าเลิ่กลั่ก เขาเดินไปที่ตะกร้าใบเล็กมุมห้องแล้วหยิบหัวมันเผาเล็กๆ ที่เหลืออยู่เพียงครึ่งหัวมาวางบนมือเธอ