บทที่ 6 เงินก้อนแรกของบ้านตระกูลหลี่

"ลองสัมผัสฟองนี้ดูสิคะ" ซีเมยกล่าวพลางตักฟองส่งให้คุณหนูชุดฟ้า

คุณหนูผู้นั้นใช้นิ้วแตะฟองสบู่ด้วยความประหลาดใจ "มันนุ่มมาก! นุ่มกว่าผ้าไหม

เสียอีก และดูสิ... ผิวของข้าดูขาวกระจ่างขึ้นทันทีหลังจากเช็ดออก"

บรรยากาศในร้านเริ่มเปลี่ยนไป จากความเงียบสงัดกลายเป็นความตื่นเต้น เถ้าแก่เนี้ยเริ่มมองเห็นลู่ทางมหาศาล เธอรีบเชิญซีเมยและหลี่เทียนเข้าไปในห้องรับรองด้านหลังทันที

"แม่นาง... บอกข้ามาเถอะ เจ้ามีของสิ่งนี้เท่าไหร่? ข้ายินดีรับซื้อทั้งหมด!" เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยอย่างกระตือรือร้น ซีเมยนั่งลงอย่างใจเย็น เธอจิบน้ำชาที่สาวใช้นำมาเสิร์ฟด้วยท่าทางสง่างามจนหลี่เทียนยังแทบไม่เชื่อสายตา "เถ้าแก่เนี้ย  ของล้ำค่าเช่นนี้ไม่ได้หามาได้ง่ายๆ ท่านคิดว่าน้ำทิพย์จากยอดเขาและดอกไม้ที่บานเพียงปีละครั้งจะผลิตออกมาได้วันละมากๆ หรือเจ้าคะ?"

ซีเมยแอบโกหกคำโตตามสไตล์นักการตลาด เพื่อสร้างความรู้สึก 'Rare' หรือของหายากเพื่อเพิ่มมูลค่า  "ข้ามีติดตัวมาเพียงก้อนเดียวเท่านั้น และข้าตั้งใจจะนำไปประมูลที่โรงน้ำชาชื่อดัง  แต่เพราะข้าเห็นว่าศาลาหอมรัญจวนของท่านมีชื่อเสียงที่สุด ข้าจึงอยากให้ท่านเป็นคนได้สิทธิ์ในการจำหน่ายเป็นคนแรก"

เถ้าแก่เนี้ยตาโต "เจ้าจะขายสิทธิ์ให้ข้าหรือ? ราคาเท่าไหร่ล่ะ?"ซีเมยชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว "300 ตำลึงเงิน สำหรับสบู่ก้อนนี้ และสัญญาว่าในอนาคต หากข้ามีสินค้าตัวใหม่ ท่านจะได้สิทธิ์พิจารณาก่อนใคร"

หลี่เทียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับทำถ้วยชาเกือบหลุดมือ 300 ตำลึงเงิน! นั่นมันเงินที่ครอบครัวเขาต้องหาทั้งชาติก็อาจจะไม่ได้มา แต่เมยเมยของเขากลับเรียกราคาอย่างหน้าตาเฉย!

"300 ตำลึง! มันสูงเกินไปหน่อยมั้งแม่นาง?" เถ้าแก่เนี้ยเริ่มต่อรอง

"เถ้าแก่เนี้ยเจ้าคะ เมื่อครู่คุณหนูชุดฟ้านั่นคือคุณหนูจากจวนเจ้าเมืองใช่ไหมเจ้าคะ?" ซีเมยยิ้มอย่างรู้ทัน "ถ้าพรุ่งนี้คุณหนูคนนั้นไปร่วมงานเลี้ยงแล้วทุกคนถามว่าเหตุใดนางถึงมีกลิ่นหอมปานเทพธิดา แล้วนางบอกว่าซื้อมาจากร้านของท่าน... ท่านคิดว่ากำไรที่จะตามมามันจะมากกว่า 300 ตำลึงกี่เท่าตัวกันเจ้าคะ?”

เถ้าแก่เนี้ยนิิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตบโต๊ะดังปัง! "ตกลง! ข้ารับซื้อ 300 ตำลึง!"

หลังจากเดินออกมาจากศาลาหอมรัญจวน พร้อมกับถุงเงินที่หนักอึ้งในมือของ

หลี่เทียน ซีเมยก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

[ ติ๊ง! ภารกิจ 'ปิดการขายครั้งแรก' สำเร็จยอดเยี่ยม! ]

 [ คุณได้รับคะแนนสะสม +50 คะแนน ]

[ ปลดล็อกร้านค้าขั้นกลาง: อุปกรณ์ครัวและเมล็ดพันธุ์พืช ]

บัดนี้หลี่เทียนยังคงเดินเหมือนคนละเมอ  "เมยเมย... นี่เรื่องจริงใช่ไหม?

เรามีเงิน 300 ตำลึงเงินจริงๆ ใช่ไหม?”

"จริงสิท่านพี่ และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"  ซีเมยหันไปมองสามีด้วยสายตาเอ็นดู "วันนี้เราจะซื้อข้าวสาร ซื้อเนื้อ ซื้อผ้าห่มใหม่ และซื้อยาให้ท่านแม่ด้วย เราจะไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกต่อไปแล้ว"

ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินเข้าร้านขายผ้าอยู่นั้น ซีเมยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมกริบคู่หนึ่งจากชั้นสองของเหลาอาหารฝั่งตรงข้ามกำลังจับจ้องมาที่เธอชายหนุ่มในชุดอาภรณ์สีดำสนิท ท่าทางองอาจแต่ดูลึกลับ หรี่ตามองหญิงสาวในชุดผ้าป่านที่เพิ่งปิดดิวใหญ่ไปอย่างน่าทึ่ง

"ไปสืบมา... หญิงนางนั้นเป็นใคร" ชายหนุ่มสั่งลูกน้องเสียงเรียบ   หลังจากก้าวพ้นประตูร้าน 'ศาลาหอมรัญจวน' มาได้ไม่กี่ก้าว หลี่เทียน ยังคงกอดถุงเงินไว้แนบอกแน่นราวกับกลัวว่ามันจะอันตรธานหายไปในอากาศ แผ่นหลังกว้างที่เคยห่อเหี่ยวบัดนี้ยืดตรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว สายตาของเขามองภรรยาที่เดินนำหน้าด้วยความเคารพรักและเลื่อมใสจนหมดหัวใจ สำหรับเขาแล้ว เฉียวซีเมย ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขารับมาดูแล แต่เธอคือแสงสว่างที่สวรรค์ประทานมาเพื่อเปลี่ยนโชคชะตาของตระกูลหลี่อย่างแท้จริง

"ท่านพี่ อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิเจ้าคะ เรายังมีงานต้องทำอีกมาก" ซีเมยหันมาโปรยยิ้มสดใส แววตาของเธอเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่น "เงิน 300 ตำลึงนี้ หากเก็บไว้เฉยๆ มันก็เป็นเพียงโลหะ แต่ถ้าเราใช้วิธีนักลงทุน มันจะงอกเงยเป็นหมื่นเป็นแสนตำลึง!"