บทที่ 7: พลิกโฉมบ้านตระกูลหลี่

เป้าหมายแรกของเธอคือร้านขายธัญพืชและของสด ซีเมยสั่งซื้อข้าวสารขาวเนื้อดีห้ากระสอบ แป้งหมี่ เกลือคุณภาพสูง น้ำตาลกรวด และน้ำมันหมูถังใหญ่ เธอไม่ลืมที่จะสั่งเนื้อหมูติดมันและไก่สดอีกหลายตัว เพื่อนำไปบำรุงร่างกายของท่านแม่และน้องชายที่ผอมแห้ง

"เมยเมย... ซื้อเยอะขนาดนี้เชียวหรือ? เราจะกินหมดได้อย่างไรกัน?” หลี่เทียนถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นกองสินค้าที่วางอยู่เบื้องหน้า

"หมดสิเจ้าคะท่านพี่ ร่างกายที่แข็งแรงคือต้นทุนที่สำคัญที่สุดในการทำงาน" เธอตอบพลางสั่งการให้ร้านค้าจัดรถม้าไปส่งของที่หมู่บ้านลี่เหอทันที จากนั้นเธอพาเขาไปยังร้านขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดในย่านนั้น ซีเมยเลือกผ้าป่านเนื้อละเอียดสีฟ้าครามให้หลี่เทียน ผ้าไหมสีอ่อนให้ท่านแม่ และผ้าฝ้ายหนานุ่มให้เหล่าน้องชาย  ส่วนตัวเธอเองเลือกผ้าสีเขียวปีกแมลงทับที่ขับผิวขาวนวลให้ดูเด่นชัดขึ้น

"และนี่... คือสิ่งที่สำคัญที่สุด"  ซีเมยเดินเข้าร้านขายยาชื่อดัง เธอใช้ความรู้ที่มีสอบถามหมอยาถึงสมุนไพรบำรุงกำลังและยารักษาอาการไอเรื้อรังของแม่สามี เธอทุ่มเงินซื้อโสมคนคุณภาพดีไปอีกเกือบสิบตำลึงโดยไม่เสียดายแม้แต่น้อย

เมื่อรถม้าที่ขนของจนเต็มปรี่เคลื่อนตัวเข้าสู่หมู่บ้านลี่เหอในยามเย็น เสียงล้อรถที่บดลงบนพื้นดินแห้งกรังเรียกความสนใจจากชาวบ้านที่กำลังนั่งพักผ่อนหน้าบ้านได้เป็นอย่างดี  ชาวบ้านกลุ่มเดิมที่เคยหัวเราะเยาะตระกูลหลี่ต่างพากันลุกขึ้นยืนมองด้วยความตะลึง

"นั่น... นั่นรถม้าบ้านใครน่ะ? ทำไมถึงไปจอดที่หน้ากระท่อมตระกูลหลี่?"  เสียงของยายเฒ่าคนหนึ่งดังขึ้น

ป้าสะใภ้หวัง ที่กำลังถอนหญ้าอยู่หน้าบ้านถึงกับทิ้งเคียวในมือ เธอรีบวิ่งมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความริษยาอย่างรุนแรง  เมื่อเห็นหลี่เทียนและคนขับรถม้าช่วยกันขนกระสอบข้าวสารขาวหอมฟุ้งลงจากรถ ตามด้วยเนื้อหมูชิ้นโตและผ้าไหมพับงาม

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!" ป้าหวังแผดเสียงแหลม "นังซีเมย! แกไปเอาเงินมาจากไหน?  หรือว่าแกแอบไปทำเรื่องสกปรกในเมืองมา? หรือไม่แกก็ขโมยเงินใครมา!"   ซีเมยที่กำลังประคองพับผ้าไหมลงมาหันไปมองด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"ป้าหวังเจ้าคะ ข้าบอกแล้วไงว่าสบู่ของข้ามีค่ามากกว่าหมูของป้าทั้งเล้า เงินเหล่านี้ได้มาจากการค้าขายที่สุจริต ถ้าป้าอยากรู้ว่าขโมยมาหรือไม่ ลองไปถามเถ้าแก่เนี้ยร้านศาลาหอมรัญจวนดูได้นะเจ้าคะ"

"ไม่มีทาง! คนจนอย่างพวกแกเนี่ยนะจะขายของได้เงินเป็นกอบเป็นกำขนาดนี้"   ป้าหวังยังคงตะโกนด่าทอ แต่ชาวบ้านคนอื่นๆ เริ่มเปลี่ยนท่าที บางคนเดินเข้ามาช่วยถือของหวังจะได้ส่วนแบ่งบ้าง

"น้องสะใภ้หลี่ มีอะไรให้พี่ช่วยไหมจ๊ะ?  โถ... ขนของหนักๆ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพ" หญิงสาวคนหนึ่งที่เคยนินทาซีเมยรีบปรี่เข้ามาประจ๋อประแจ๋  ซีเมยเบี่ยงตัวหลบอย่างสุภาพแต่ห่างเหิน

"ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สาว แต่สามีข้าแข็งแรงพอที่จะจัดการเองได้ พวกเราขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"  เธอก้าวเข้าไปในบ้านที่มืดสลัว หลี่เทียนรีบจุดตะเกียงน้ำมัน (ที่เพิ่งซื้อมาใหม่) จนห้องโถงเล็กๆ สว่างไสว ท่านแม่หลี่ที่นอนอยู่บนเตียงพยายามยันตัวขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก

"เทียนเอ๋อ... ซีเมย... นี่มันอะไรกันลูก? พวกเจ้าไปทำอะไรกันมา?”   ซีเมยรีบเดินเข้าไปประคองแม่สามี "ท่านแม่ ไม่ต้องตกใจนะเจ้าคะ เงินเหล่านี้ได้มาจากการขายสูตรลับของข้าเอง  ต่อไปนี้ท่านแม่จะได้กินยาดีๆ และนอนบนที่นอนหนานุ่มแล้วนะเจ้าคะ"

น้ำตาของผู้เป็นแม่ไหลพรากด้วยความซาบซึ้ง เธอเคยมองว่าลูกสะใภ้คนนี้เป็นภาระและใจคอโหดร้าย แต่บัดนี้เธอกลับกลายเป็นผู้ที่มาชุบชีวิตตระกูลหลี่ให้พ้นจากความอดอยากหิวโหย  ในคืนนั้น บ้านตระกูลหลี่มีมื้ออาหารที่วิเศษที่สุดในรอบสิบปี  กลิ่นเนื้อหมูผัดน้ำมันและข้าวสารขาวที่หอมละมุนไปทั่วบริเวณ

น้องชายทั้งสองคนกินจนแก้มตุ่ยพลางหัวเราะอย่างมีความสุข หลี่เทียนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มใบหน้า เขารู้สึกว่ากระท่อมดินที่เคยหนาวเหน็บบัดนี้กลับอบอุ่นยิ่งกว่าวังหลวง  แต่ท่ามกลางความสุข ซีเมยไม่ได้ชะล่าใจ เธอรู้ดีว่าในโลกธุรกิจ

"ความรวยมักมาพร้อมกับภัย"   หลังมื้ออาหาร เธอปลีกตัวออกมานั่งที่ลานหน้าบ้าน มองดูดวงดาวบนท้องฟ้าพลางเรียกใช้ระบบในใจ  'ระบบ รายงานคะแนนและแผนการขั้นต่อไป'