บทที่ 8 : พ่อค้าผู้ลึกลับ

[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 65 คะแนน ]

[ คำแนะนำ: ความปลอดภัยคือพื้นฐานของการเติบโต ชาวบ้านเริ่มเกิดความอิจฉา โฮสต์ควรสร้างความสัมพันธ์เชิงผลประโยชน์เพื่อเปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร ]

 [ ภารกิจใหม่: 'สร้างเครือข่ายการผลิต'  จงจ้างงานคนในหมู่บ้านเพื่อผลิตสินค้าเบื้องต้น ]

[ รางวัล: แบบแปลนโรงเรือนผลิตเครื่องหอม และสูตรทำแชมพูสมุนไพร ]

ซีเมยครุ่นคิดตามคำแนะนำของระบบ 'จริงด้วย ถ้าเรารวยคนเดียวในหมู่บ้านที่ยากจน เราจะกลายเป็นเป้าโจมตี  แต่ถ้าเราทำให้ทุกคนมีกินมีใช้ไปพร้อมกับเรา พวกเขาจะกลายเป็นกำแพงคุ้มกันเราเอง'

ขณะที่เธอกำลังวางแผนอยู่นั้น เธอก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากความมืดหลังพุ่มไม้ห่างจากบ้านไปไม่ไกล  ซีเมยหรี่ตามองแต่ไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนก เธอแสร้งทำเป็นเดินกลับเข้าบ้านอย่างใจเย็น ที่หลังพุ่มไม้นั้น คือลูกน้องของชายหนุ่มชุดดำในเมืองหลวงที่แอบตามมานั่นเองเขามองดูความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของบ้านตระกูลหลี่ด้วยความประหลาดใจ

"นางไม่ใช่แค่สาวชาวนาธรรมดาแน่ๆ... ข้าต้องรีบกลับไปรายงานท่านแม่ทัพ" ชายผู้นั้นพึมพำก่อนจะหายลับไปในความมืด เช้าวันรุ่งขึ้น ซีเมยประกาศเรียกชาวบ้านมารวมตัวกันที่หน้าบ้านของเธอ ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความโลภ

"ทุกคนเจ้าคะ!"  ซีเมยตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง "ข้า เฉียวซีเมย รู้ดีว่าทุกคนในหมู่บ้านลี่เหอต้องลำบากมานาน  วันนี้ข้ามีงานจะให้ทุกคนทำ ใครอยากมีข้าวสารขาวกินเหมือนบ้านหลี่ ใครอยากมีเงินส่งลูกเรียนหนังสือ ให้มารับงานจากข้า!"  ป้าหวังที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดเบ้ปาก "งานอะไรของแก? จะให้พวกเราไปทำสบู่บ้าๆ นั่นเหรอ? แกจะหลอกใช้พวกเราล่ะสิ!"

"ไม่ใช่เจ้าค่ะป้าหวัง  ข้าต้องการคนไปเก็บสมุนไพรและดอกไม้ป่าตามรายชื่อนี้   ใครหามาได้หนึ่งตะกร้า ข้าให้ 5 อีแปะ! และถ้าใครตั้งใจทำงาน ข้าจะมีโบนัสให้ตอนสิ้นเดือนด้วย!"

5 อีแปะต่อหนึ่งตะกร้า! นั่นมันมากกว่าการเข้าไปแบกฟืนในเมืองทั้งวันเสียอีก ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงอื้ออึง บางคนรีบวิ่งกลับไปเอาตะกร้าที่บ้านทันที  ซีเมยยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มลึกลับ เธอไม่ได้แค่จ้างคน แต่เธอกำลังเริ่มสร้าง "อาณาจักร" ของเธอขึ้นมา และนี่คือจุดเริ่มต้นที่จะทำให้หมู่บ้านลี่เหอกลายเป็นศูนย์กลางการค้าเครื่องหอมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอนาคต แต่เธอยังไม่รู้เลยว่า... "ท่านแม่ทัพ" ผู้ลึกลับคนนั้น กำลังวางแผนจะเข้ามาแทรกแซงชีวิตของเธอในเร็วๆ นี้!

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าในหมู่บ้านลี่เหอบัดนี้ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเก่า เสียงจอบเสียมกระทบดินและเสียงพูดคุยของชาวบ้านที่ออกไปเก็บสมุนไพรตามคำสั่งของ เฉียวซีเมย  ดังระงมไปทั่วชายป่า บ้านตระกูลหลี่ที่เคยซบเซาบัดนี้กลายเป็นศูนย์กลางของพลังงานบางอย่างที่ชาวบ้านไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ซีเมยยืนอยู่หน้าลานบ้านดินที่ถูกปัดกวาดจนสะอาดสะอ้าน ในมือของเธอมีสมุดบันทึกเล่มเล็ก (ที่เธอใช้คะแนนแลกมา) เพื่อจดรายละเอียดการส่งของ

ทว่า ความสงบสุขชั่วคราวนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของม้าชั้นดีที่ก้าวย่างอย่างมั่นคง รถม้าคันโตที่บุด้วยผ้าไหมสีเข้มดูเคร่งขรึมหยุดลงที่หน้าบ้านตระกูลหลี่ ชาวบ้านที่กำลังขนตะกร้าสมุนไพรมาส่งต่างพากันหยุดไม่กล้าเข้าไปใกล้ แววตาที่เคยมุ่งมั่นเปลี่ยนเป็นความยำเกรงเมื่อเห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้า

เขาไม่ได้สวมชุดเกราะดั่งแม่ทัพในสนามรบ  หากแต่สวมอาภรณ์สีดำขลับปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินดูเรียบหรู  ใบหน้าคมเข้มดุจรูปสลัก ดวงตาคมกริบเย็นชาดุจน้ำแข็งใต้สระฤดูหนาว  เพียงแค่เขายืนเฉยๆ บรรยากาศรอบกายก็กดดันจนชาวบ้านบางคนถึงกับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว   

เขาคือ เว่ยเฉิง แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่ปลอมตัวมาในฐานะ "นายท่านเว่ย" พ่อค้าผู้มั่งคั่งจากเมืองหลวง ซีเมยหรี่ตามองผู้มาเยือน สัญชาตญาณนักขายที่ลับคมมานานบอกเธอทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พ่อค้าธรรมดา ท่าทางการเดินที่มั่นคงและการวางมือไว้ใกล้ตำแหน่งที่ควรจะมีกระบี่ข้างกายย้ำเตือนเธอว่า  "อันตราย"

"ท่านพี่ ไปเชิญแขกท่านนี้เข้ามาในบ้านก่อนเจ้าค่ะ" ซีเมยหันไปบอกหลี่เทียนที่ยืนทำหน้ามึนงงอยู่ข้างๆ  หลี่เทียนแม้จะดูซื่อแต่สัญชาตญาณการปกป้องภรรยาก็สูงส่ง เขาเดินไปยืนขวางหน้าซีเมยไว้เล็กน้อย "เมยเมย... คนผู้นี้ดูน่ากลัวนัก"