บทที่ 9 : ออเดอร์สบู่ 1000 ก้อน

"ไม่เป็นไรท่านพี่ ข้าจัดการได้" เธอกระซิบตบหลังมือสามีเบาๆ ก่อนจะหันไปยิ้มรับแขกด้วยรอยยิ้มทางธุรกิจที่สมบูรณ์แบบ "ไม่ทราบว่านายท่านท่านนี้มีธุระอันใดกับบ้านหลี่ที่ห่างไกลเช่นนี้หรือคะ?" เว่ยเฉิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจลึกๆ เขาเคยเห็นสตรีมามากมาย ทั้งคุณหนูในวังที่อ่อนหวานและหญิงงามที่ยั่วยวน แต่สตรีผู้นี้กลับมีแววตาที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือการ "ประเมิน" ราวกับเธอกำลังคำนวณมูลค่าของเขาอยู่ในใจ

"ข้าได้ยินมาว่าที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ มีแม่นางผู้หนึ่งสามารถผลิต 'หยกหอม' ที่สยบศาลาหอมรัญจวนได้ ข้าในฐานะพ่อค้าที่แสวงหากำไร จึงอยากมาเห็นกับตา" เสียงของเขาทุ้มต่ำและทรงอำนาจ  เขาก้าวเข้าไปในบ้านดินหลังเล็กที่บัดนี้เริ่มมีเครื่องเรือนใหม่ๆ เข้ามาแทนที่ ซีเมยเชิญเขานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวใหม่พลางรินน้ำชาที่กลิ่นหอมกรุ่น (ซึ่งเธอแอบผสมน้ำทิพย์ระบบลงไปเพื่อหยั่งเชิง)

"น้ำชาดี..." เว่ยเฉิงจิบเพียงนิดแล้ววางลง "เข้าเรื่องเลยดีกว่าแม่นางเฉียว ข้าต้องการซื้อสูตรการทำสบู่ของเจ้าทั้งหมด รวมถึงสินค้าอื่นๆ ที่เจ้ากำลังจะทำ ข้ายินดีจ่ายให้เจ้า 5,000 ตำลึงทองในทันที"  5,000 ตำลึงทอง! เป็นจำนวนเงินที่สามารถซื้อหมู่บ้านลี่เหอได้ทั้งหมู่บ้าน หรือซื้อจวนหรูๆ ในเมืองหลวงได้หลายหลัง หลี่เทียนที่แอบฟังอยู่ถึงกับสำลักน้ำ ลมหายใจติดขัด

แต่ซีเมยกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางของเธอดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด "5,000 ตำลึงทอง... เป็นตัวเลขที่น่าประทับใจมากเจ้าค่ะนายท่านเว่ย แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้มีไว้ขาย"  แววตาของเว่ยเฉิงวูบด้วยความเย็นชา "เจ้าคิดจะโก่งราคาหรือ? หรือเจ้าไม่รู้ว่าการครอบครองสมบัติล้ำค่าในมือของชาวนาธรรมดา มันคือบ่อเกิดแห่งภัยพิบัติ?”

"ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ" ซีเมยประสานสายตากับเขาอย่างไม่ลดละ    "แต่ข้าก็รู้ด้วยว่า พ่อค้าที่ยอมทุ่มเงิน 5,000 ตำลึงทองเพื่อซื้อสูตรลับจากสาวชาวนา ย่อมไม่ใช่พ่อค้าธรรมดา  ท่านต้องการสูตรนี้ไปเพื่ออะร? เพื่อทำกำไรในตลาด... หรือเพื่อใช้ใน 'กองทัพ' ของท่านกันแน่?”

คำพูดของซีเมยทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัดจากภายนอก ลูกน้องของเว่ยเฉิงที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกถึงกับขยับมือไปที่ด้ามดาบ แต่เว่ยเฉิงยกมือห้ามไว้ แววตาของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความดูแคลนเป็นความทึ่ง

"เจ้าเป็นใครกันแน่ เฉียวซีเมย? สาวชาวนาที่ไหนจะรู้จักการมองแผนผังอำนาจเช่นนี้"

"ข้าก็แค่ผู้หญิงที่อยากให้ครอบครัวอยู่อย่างสุขสบายเจ้าค่ะ"   ซีเมยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นายท่านเว่ย หากท่านเอาสูตรของข้าไป ท่านจะได้เพียงกระดาษแผ่นเดียว  แต่ถ้าท่านเปลี่ยนจากการ 'ซื้อขาด' มาเป็น 'การเป็นพันธมิตร' ท่านจะได้สินค้าที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ และข้ายังสามารถช่วยท่านจัดการเรื่องเสบียงและสวัสดิการของคนในปกครองของท่านได้อีกด้วย" เว่ยเฉิงหรี่ตา  "พันธมิตรรึ! เจ้ามีอะไรมาแลกเปลี่ยน”

"ข้ามีสมอง และข้ามีระบบการผลิตที่คนในหมู่บ้านลี่เหอพร้อมจะถวายชีวิตให้"   ซีเมยกล่าวพลางชี้ออกไปที่หน้าต่าง "ถ้าท่านซื้อสูตรไป ท่านต้องหาคนมาทำใหม่ ต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ แต่ถ้าท่านลงทุนกับข้า หมู่บ้านแห่งนี้จะกลายเป็นคลังแสงทางเศรษฐกิจให้ท่าน ท่านจะได้ทั้งเงิน และชื่อเสียงในฐานะผู้ที่นำความมั่งคั่งมาสู่ราษฎร"

หลี่เทียนมองภรรยาของเขาด้วยความอัศจรรย์ใจ แม้เขาจะฟังบางคำไม่เข้าใจ แต่เขารับรู้ได้ว่าซีเมยกำลังเจรจาในระดับที่สูงเกินกว่าชาวบ้านจะจินตนาการได้ เขาเดินเข้ามายืนข้างๆ เธอแล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นครั้งแรก

"นายท่านเว่ย... เมยเมยของข้าพูดคำไหนคำนั้น นางเป็นคนเก่งที่สุด ข้าจะปกป้องนางและงานของนางด้วยชีวิตของข้า ท่านอย่าได้คิดจะรังแจนางเลย"   เว่ยเฉิงมองไปที่หลี่เทียน แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นโครงหน้าและแววตาของชายโง่ผู้นี้ 'เหมือนเหลือเกิน... เหมือนคนในตระกูลนั้นที่หายสาบสูญไป' ความสงสัยในใจของแม่ทัพเริ่มขยายตัว

ตกลง" เว่ยเฉิงยืนขึ้น "ข้าจะไม่ซื้อสูตรของเจ้า แต่ข้าจะให้เจ้าพิสูจน์ตัวเอง  ข้าต้องการสบู่ 1,000 ก้อนภายใน 15 วัน และผ้าพันแผลที่ทำความสะอาดด้วยกรรมวิธีของเจ้าอีก 500 พับ หากเจ้าทำได้ ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นพันธมิตรและจะคุ้มครองหมู่บ้านลี่เหอแห่งนี้ให้พ้นจากอิทธิพลของพวกขุนนางท้องถิ่น"  ซีเมยยิ้มกว้าง เธอรู้ดีว่านี่คือการทดสอบ และเธอก็พร้อมที่จะรับคำท้านี้

"15 วัน... ได้เจ้าค่ะ แต่ข้าขอเบิกเงินล่วงหน้า 500 ตำลึงเงินเพื่อเป็นค่าจ้างชาวบ้านและวัตถุดิบเจ้าคะ"  เว่ยเฉิงสะบัดหน้าไปทางลูกน้อง ซึ่งรีบยื่นถุงเงินหนักๆ มาวางบนโต๊ะ "เงินนี่ถือเป็นมัดจำ อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะเฉียวซีเมย เพราะถ้าเจ้าทำไม่ได้... โทษของการหลอกลวงข้านั้นหนักหนากว่าที่เจ้าจะรับไหว"