บทที่ 16 ก่อกวน

ฟางเมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเร่งไปที่ร้านเครื่องประทินโฉมในทันที ระหว่างทางนางพบกับฟางเจี๋ยและหลี่เยี่ยนเฉินที่กำลังเดินออกมาจากจวนพอดี ฟางเจี๋ยที่เห็นว่าน้องสาวตนมีท่าทีรีบร้อนจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เมี่ยวเอ๋อร์ จะรีบไปที่ใดกัน เจ้าเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงมิใช่หรือ?"

"พี่ใหญ่ แม่นมหลิ่วบอกว่าที่ร้านเครื่องประทินโฉมเกิดเรื่อง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องใด จึงจะรีบไปดูเสียหน่อย"

"เกิดเรื่องหรือ เช่นนั้นให้พี่ไปด้วยดีกว่า อาเยี่ยน ข้าคงไม่ได้ไปส่งเจ้าที่จวนแล้ว ข้าขอตัวไปจัดการธุระกับเมี่ยวเอ๋อร์ก่อน"

"อืม เจ้ารีบไปเถิด"

ยามนี้ฟางเมี่ยวไม่มีเวลามาใส่ใจหลี่เยี่ยนเฉินเท่าใดนัก นางจึงเร่งรีบเดินทางไปที่ร้านเครื่องประทินโฉมพร้อมกับฟางเจี๋ยในทันที

เมื่อรถม้าจอดลงที่ด้านหน้าร้าน ฟางเมี่ยวก็รีบก้าวลงมาอย่างรีบร้อน ภาพที่เห็นก็คือ ยามนี้ด้านหน้าร้านของนางมีคนมามุงเต็มไปหมด ผู้ดูแลหลัวก็มีท่าทีกระวนกระวายเป็นอย่างมาก เมื่อเหลือบมาเห็นฟางเมี่ยว นางก็มีท่าทีดีใจราวกับพระโพธิสัตว์มาโปรดอย่างไรอย่างนั้น

"คุณหนู"

เสียงเรียกของผู้ดูแลหลัว ทำให้ผู้คนที่มุงดูหันมามองฟางเมี่ยวเป็นตาเดียว

"เจ้าเองหรือคือเจ้าของร้านนี้ ดูเอาเถิด บุตรสาวของข้าซื้อยาสระผมของเจ้าไปใช้เพียงวันเดียว ผมกลับร่วงจนบางแทบไม่เหลือ เจ้าจะรับผิดชอบเช่นไร!!!"

ฟางเจี๋ยที่เดินลงมาจากรถม้ามองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น ด้านฟางเมี่ยวนั้นนางหันไปจ้องมองสตรีน้อยที่ผมบางนางนั้นกับมารดาของนางด้วยแววตาที่เรียบเฉย

"เชิญฮูหยินกับบุตรสาวเข้ามาพูดจากันด้านในก่อนเถิด หากได้รับผลข้างเคียงจากยาสระผมที่ร้านของข้าจริง ข้าเองก็ยินดีชดใช้ให้ท่าน"

หญิงวัยกลางคนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ส่งเสียงเหอะออกมาคราหนึ่งก่อนจะเอ่ย

"เหอะ!!! พวกเจ้าเห็นว่าข้าไม่ใช่คนที่มีอำนาจ ไม่ได้มาจากตระกูลสูงศักดิ์ใช่หรือไม่ เจ้าจึงไม่ยอมเจรจาที่นี่ แต่กลับเรียกข้าเข้าไปด้านใน หวังที่จะใช้เงินปิดปากข้า ตายแล้ว!! มิใช่ว่าจะให้คนมาทุบตีข้าสองแม่ลูกหรอกหรือ จึงเรียกให้พวกข้าเข้าไป แหม ปากก็พูดว่าค้าขายไม่หวังกำไร อยากให้คนที่ไม่มีเงินได้ใช้ของดีๆ เจ้ามันหลอกลวงชัดๆ คนหลอกลวง เจ้าจะรับผิดชอบเช่นไร บุตรสาวข้าต้องมาอับอายเช่นนี้ ชาตินี้จะแต่งกับบุรุษดีๆ ที่ใดได้อีก"

ฟางเมี่ยวพิจารณามองสองแม่ลูกผู้นั้นคราหนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก

"ฮูหยิน สตรีบางคนหัวล้านขึ้นไปถึงหน้าผากนางยังสามารถแต่งสามีได้เลย บุตรสาวท่านผมบางเพียงเท่านี้ คงไม่หนักหนาถึงกับหาสามีไม่ได้กระมัง"

หญิงวัยกลางคนที่ได้ยินเช่นนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที นางหันไปเอ่ยกับคนที่มามุงดูอย่างโกรธเคือง

"พวกเจ้าเห็นหรือยัง!!! นอกจากจะหวังทุบตีพวกเราสองแม่ลูกแล้ว ปากคอนางยังเราะรายไม่เบาเลย พวกเจ้าดูสิ!!!"

เหล่าชาวบ้านต่างมองฟางเมี่ยวอย่างไม่พอใจ ฟางเจี๋ยที่เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยกระซิบกับฟางเมี่ยวอย่างไม่สบายใจ

"เมี่ยวเอ๋อร์ เจ้าระวังคำพูดด้วย"

ฟางเมี่ยวคร้านจะสนใจฟางเจี๋ยอีก นางหันไปมองสองแม่ลูกก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ

"ข้ายังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด เพียงบอกว่าให้เข้าไปเจรจากันด้านใน เจ้าก็เอ่ยวาจาไร้สาระหาว่าข้าจะทุบตีพวกเจ้าบ้างละ หาว่าข้าจะไม่รับผิดชอบบ้างละ ข้าได้เอ่ยวาจาเหล่านี้ออกมาหรือไม่ พวกท่านก็เห็นว่ามีแต่นางที่เอ่ยอยู่ผู้เดียว"

"นี่เจ้า!!!"

"ร้านของข้ารับประกันว่านำแต่ของดีมาขาย ผู้อื่นที่ได้ซื้อไปใช้ย่อมไม่มีปัญหา แต่ทว่าบุตรสาวของเจ้ากลับมี เรื่องนั้นข้าไม่ติดใจอันใด แต่ที่ข้าจะเรียกเจ้าไปเจรจา เพราะต้องการที่จะเจรจาชดเชยค่าเสียหาย และมอบเครื่องประทินโฉมอย่างดีเป็นการชดเชย อีกทั้งยังจะมอบน้ำมันบำรุงผมให้บุตรสาวของเจ้าอีกด้วย โดยที่ไม่คิดเงินเลยด้วยซ้ำ แต่เจ้ากลับตีโพยตีพาย ข้าว่าเจ้าตั้งใจมาถึงที่นี่ไม่ได้มาเพื่อเจรจากับข้า แต่มาเพื่อหวังจะทำลายชื่อเสียงของร้านข้าเสียมากกว่า"

"เหลวไหล เจ้าพูดเหลวไหล จะกลับผิดเป็นชอบหรือ!!!"

ฟางเมี่ยวแค่นเสียงเหอะออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

"เช่นนั้นข้าขอสินค้าที่พวกเจ้าซื้อไปคืนมาด้วย ข้าจะได้นำมันไปตรวจสอบดูว่าผิดพลาดตรงที่ใด"

สตรีวัยกลางคนยิ้มหยัน ก่อนจะยื่นขวดยาสระผมส่งให้ฟางเมี่ยว ฟางเมี่ยวรับมันมาดู ก่อนจะมองยาสระผมขวดนั้นด้วยสีหน้าที่เย็นชา

ช่างลอกเลียนแบบได้เหมือนเสียจริง เป็นงานที่ไม่ละเอียดเสียด้วย ดูเหมือนว่าจะรีบร้อนทำขึ้นมาจึงดูไม่ประณีตเท่าใดนัก

"เป็นอย่างไร เห็นหรือยัง ครานี้ก็ชดใช้ค่าเสียหายมา!!!"

"เป็นของปลอม"

"หา!!!"

"ขวดยาสระผมที่ร้านของข้า จะสลักตัวอักษรเมี่ยวซึ่งเป็นชื่อของข้าเอาไว้ที่ด้านล่างของขวด แต่ขวดนี้ไม่มี"

เหอะ รีบร้อนจนพลาดเลยสิท่า

"เจ้าอย่ามาโกหก นี่คือของที่ข้าซื้อมาจากร้านของเจ้า!!!"

ฟางเมี่ยวไม่เอ่ยสิ่งใด นางให้ผู้ดูแลร้านนำยาสระผมของทางร้านมาให้นางหนึ่งขวด ก่อนที่นางจะหันด้านล่างขวดให้ผู้คนได้เห็นว่าขวดของนางมีอักษรเมี่ยวซึ่งเป็นชื่อสลักเอาไว้จริงๆ ส่วนขวดที่สองแม่ลูกนำมาแอบอ้างนั้นไม่มีตัวอักษรชื่อของนางสลักเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

ผู้คนต่างหันไปมองสองแม่ลูกด้วยแววตาที่แปลกประหลาด ฟางเมี่ยวไม่รอช้า นางนำภาชนะมาสองใบ ก่อนจะเทยาสระผมลงในภาชนะทั้งสองใบ ปรากฏว่ากลิ่นของยาสระผมทั้งสองขวดนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"แม้จะมีสีที่คล้ายกัน แต่กลิ่นกลับต่างกัน สินค้าของข้าจะมีกลิ่นหอมของสมุนไพรธรรมชาติเข้มข้น ไม่เหมือนกับที่อื่น ส่วนที่สองแม่ลูกนี่นำมาแอบอ้างเป็นของปลอมที่ลอกเลียนแบบขึ้นมา เพื่อทำให้ร้านของข้าเสียชื่อเสียงเจ้าค่ะ"

สองแม่ลูกทำสิ่งใดไม่ถูกจึงลนลานวิ่งหนีกระเจิงจากไปอย่างไม่คิดชีวิต ฟางเมี่ยวถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะครุ่นคิดในใจ

ผู้ใดกันที่วางแผนทำเรื่องเช่นนี้ขึ้นมา หรือว่าจะเป็นคู่แข่งร้านอื่น!!!

ฟางเจี๋ยหันมามองฟางเมี่ยวก่อนจะเอ่ย

"เมี่ยวเอ๋อร์ เจ้าเติบโตแล้วจริงๆ"

"ข้าก็โตมาตั้งนานแล้ว พี่ใหญ่เพิ่งรู้หรือ"

"เช่นนั้นก็เริ่มเรียนคัดอักษรบทต่อไปได้แล้วสินะ"

"โอ๊ย!!! อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเวียนหัวเหลือเกิน ข้าจะกลับไปนอนที่จวนต่อแล้ว"

"เมี่ยวเอ๋อร์!!! เมี่ยวเอ๋อร์!!!"

ฟางเมี่ยวแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นกุมศีรษะและเดินหนีไปที่รถม้าทันที หลี่เยี่ยนเฉินจ้องมองฟางเมี่ยวอยู่ในมุมหนึ่ง ก่อนจะละสายตาไปจากนาง

คล้ายว่านางจะเป็นคนที่เขาคาดเดาไม่ได้เสียแล้ว!!