ตอนที่ 2 โทษตาย

ตอนที่ 2

โทษตาย

"ท่านจะทำอะไร!?" จ้าวซินร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าเฉิงเจิงอวี้

กระชากขวดยาในมือของนางไปก่อนดันนางจนหลังติดเสาขนาดใหญ่ของศาลาติดแม่น้ำแห่งนี้ก่อนดึงจุกฝาปิดออก แล้วบังคับบีบคางของนางอย่างแรง มือหนาเทยากรอกปากอีกฝ่ายจนสำลัก แต่ทว่าเฉิงเจิอวี้ไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น มือหนาเอามือปิดปากของนางไว้ส่งผลให้จ้าวซินต้องกลืนยาทั้งหมดลงไปทั้งน้ำตา

อึก!

"สารเลว!" จ้าวซินเอ่ยออกมาเสียงดังเมื่อปากเป็นอิสระ ไม่มีผู้ใดกล้าทำกับนางเช่นนี้มาก่อน เขากล้าดีอย่างไร!

"จ้าวซิน สตรีแพศยาเช่นเจ้าทำสิ่งใดไว้ก็สมควรได้รับสิ่งนั้น หากข้าสารเลว เจ้าก็สารเลว เราเหมาะสมกันยิ่งนักเจ้าว่าหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้ที่เมากับสุรามาแล้วยิ่งมาเจอต้นตอที่ทำให้เขาต้องมาเมาเช่นนี้ก็ยิ่งฮึกเหิม...สติสัมปชัญญะของเขาขาดสะบันลงทันที

"ข้าจะทูลฝ่าบาทว่าเจ้าบังอาจทำเช่นนี้กับข้า!" จ้าวซิน

ร้องขึ้นเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หญิงสาวยกมือง้างเตรียมฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง แต่ทว่ามือหนาออกมารับได้ทันก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาประกบริมฝีปากแทน

"อื้อ! อื้อ!" จ้าวซินร้องออกมา กำปั้นเล็กที่ทั้งทุบและดันแผงอกกว้างออกอยู่ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนเป็นลูบไล้แทนเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ถูกกรอกปากเมื่อครู่เริ่มออกฤทธิ์ ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่ขาดสติเพราะฤทธิ์สุราเช่นกัน เขาจุมพิตนางอยู่เนิ่นนาน...ก่อนจะถอนริมฝีปากออก แล้วจึงช้อนอุ้มหญิงสาวเดินเข้าตำหนักของอีกฝ่ายอย่างสนไม่สายตาผู้ใด

"ปล่อยข้า..."จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่เบาราวกระซิบ

จ้าวซินคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต ก่อนที่นางจะถูกจับมาขังที่แห่งนี้...นางได้วางแผนส่งบุรุษฉกรรจ์หมายจะทำให้หลินหลง

ผู้นั้นเสียหาย...แต่ไม่สำเร็จเพราะถูกเฉิงหวังเยว่จับได้เสียก่อน....จากนั้นนางก็ถูกนำตัวมาขังไว้เพื่อรอการตัดสินโทษจากท่านพ่อของนางจากแคว้นจ้าว...นางกระทำผิดมากมายเช่นนี้...คงไม่พ้นโทษประหารเป็นแน่...

ทั้งหมดที่นางทำมา...

เพื่ออะไรกัน?

นางลงมือกระทำทั้งหมดเพื่อมาใช้ชีวิตอยู่ในคุกอันมืดมิด และต้องเผชิญกับฝันร้ายทุกค่ำคืน....เช่นนั้นหรือ?

กฏแห่งกรรมส่งผลแล้ว...แต่ทว่ามีทางใดบ้างหรือไม่ที่จำให้นางแก้ไขในสิ่งที่ผ่านมา...นางยังไม่อยากตายในตอนนี้

ในขณะที่จ้าวซินกำลังครุ่นคิดและร้องไห้ออกมาโดยไร้เสียงสะอื้น... ก็มีคนผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้องคุมขัง

เฉิงเจิงอวี้ อดีตสามีของนางนั่นเอง....

"จ้าวซิน...บัดนี้เจ้าสำนึกได้แล้วหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"เฉิงเจิงอวี้ อย่างไรข้าก็เคยเป็นภรรยาท่าน ท่านช่วยปล่อยข้าไปได้หรือไม่? ข้าสาบานว่าข้าจะเปลี่ยนตนเอง ข้าจะไม่ร้ายกาจอีกแล้ว" จ้าวซินเอ่ยขึ้นในขณะที่น้ำตายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง...สองมือเรียวกอบกุมกรงขังไว้...นางเพียงอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อสร้างความดีบ้างเท่านั้น

"จ้าวซิน...ความผิดของเจ้าหนักหนา...วางแผนทำร้ายฮองเฮา....นี่ยังไม่รวมกับที่เจ้าวางยาปลุกกำหนัดคนอื่นๆ...แม้แต่บิดาของเจ้าไม่คิดเข้ามาช่วยเหลือ....ทั้งยังให้ฝ่าบาทตัดสินโทษตามสมควร" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะมองใบหน้างามของเจ้าซินที่บัดนี้เลอะเทอะไปด้วยน้ำตา ...แม้ก่อนหน้านี้นางจะขึ้นชื่อว่าภรรยาเขา แต่อย่างไรผู้กระทำความผิดก็ต้องได้รับโทษ...เขาช่วยอันใดนางไม่ได้อย่างไรผู้คุมและองค์รักษ์เสื้อแพรนั้นก็เฝ้าดูการดื่มยาพิษของนางอยู่....

"ข้าเพียงอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อทำความดีดังเช่นผู้อื่นบ้าง เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดให้โอกาสข้า" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะร้องไห้อย่างต่อเนื่อง.... พลางคิดว่าเขาคงโกรธแค้นที่นางวางยาหยวนลู่จิ่นกับเฉิงหวังเฟยหลงจนได้เสียกัน....ทั้งที่นางก็รู้ดีว่าเฉิงเจิงอวี้มีใจให้หยวนลู่จิ่น....

"คิดได้เมื่อสายไป....เจ้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ จ้าวซินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็อดน้อยใจขึ้นมาไม่ได้ แม้นางกับเขาจะไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่ทว่าหลายวันที่นางอยู่ในที่แห่งนี้ นางสำนึกได้แล้ว และเพียงอยากเริ่มต้นใหม่เป็นภรรยาที่ดีของเขา...ในเมื่อเขาไม่คิดช่วยนาง...คงไม่มีประโยชน์อันใดที่จะกล่าวต่อไป

"ในเมื่อท่านไม่ช่วยข้า ก็รีบนำยาพิษมาให้ข้าเถิด

มิต้องเอ่ยสิ่งใดให้มากความ"จ้าวซินเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเบือนหน้าหนี... แม้แต่เฉิงเจิงอวี้ที่เคยเป็นสามีนางก็ไม่ช่วยนาง....บิดามารดาที่อยู่ต่างแคว้นของนาง....ก็ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือนาง....ในเมื่อเป็นเช่นนี้...ทำได้เพียงร้องขอกับสวรรค์แล้ว...ตายแล้วก็ดีเช่นกันนางจะได้ไม่ต้องทรมานในคุกแห่งนี้....หญิงสาวคิดให้กำลังใจตนเอง

"ผู้คุม เจ้าไปเอายาพิษมาให้นาง" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะมองใบหน้างามของจ้าวซินที่บัดนี้ซีดเซียวและกำลังเบือนหน้าหนีเขา

"พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย"ผู้คุมรับคำก่อนจะนำถ้วยยาพิษมายื่นให้เฉิงเจิงอวี้

"ดื่มมันเสีย" เฉิงเจิวอวี้เอ่ยขึ้นก่อนยื่นถ้วยชาผ่านกรงขังให้หญิงสาว ด้านจ้าวซินที่เห็นถ้วยยาพิษนั้นก็รับมาไว้ในมือก่อนจะพิจารณาครู่หนึ่ง

นางเคยได้ยินว่าการเกิดเป็นมนุษย์นี้มีร่างกายในการสร้างความดี ชาตินี้นางพลาดไว้ชาติหน้าเริ่มต้นใหม่ก็แล้วกัน นางคิดก็จะพึมพำร้องขอ

'สวรรค์...ข้าผู้นี้ทำความผิดไว้มากมายเพราะความหลงผิด...เกิดชาติหน้าฉันใดข้าขอเกิดเป็นมนุษย์อีกคราได้ทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นด้วยเถิด'

หญิงสาวอธิษฐานในใจครู่หนึ่งก่อนยกขึ้นดื่มทันที

จ้าวซินสัมผัสได้ถึงยาขมที่ไหลลงสู่ลำคอตนก่อนจะสติทุกอย่างจะดับไป…