ตอนที่ 3 สตรีในคำทำนาย

ตอนที่ 3

สตรีในคำทำนาย

ณ โรงหมอหลิวจิน….

“ท่านหมอใหญ่! มีสตรีจากที่ใดไม่ทราบขอรับมาสลบอยู่ข้างลำธารโรงหมอนางยังมีมีชีพจรอยู่จึงพามาที่นี่ขอรับ”บุรษที่ทำงานในโรงหมอเอ่ยขึ้นในขณะในวงแขนมีสตรีนอนหลับหมดสติอยู่ โดยที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยผื่นแดง

“เจ้าพานางเข้ามานอนที่เตียงเถิด หลี่ซูซู....มาช่วยกันเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางเร็ว” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปดูอาการของผู้ที่มาใหม่หลิวซีจิน ผู้เป็นหมอใหญ่และเป็น

เจ้าสำนักแพทย์แห่งนี้เอ่ยขึ้น

“ได้ ข้าจะไปหยิบอาภรณ์ครู่หนึ่ง” หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปเปิดตู้ไม้เพื่อหยิบอาภรณ์สะอาดพับหนึ่งออกมา ก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันเปลี่ยนอาภรณ์ให้หญิงสาวที่สลบไม่ได้สติ

“ได้เจ้าค่ะ”

"หลี่ซูซู เจ้าดูแผลเป็นที่แผนหลังของนางสิ " หลิวซีจินเอ่ยในขณะที่พลิกร่างบางเพื่อนำอาภรณ์ที่เปียกออกแล้วใส่อาภรณ์ใหม่แทน

"เป็นตามที่ไต้ซือบิดาท่านเคยกล่าวไว้ไม่มีผิด" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้น ก่อนจะสบตาผู้เป็นสหายสนิท

"วันนี้ ยามเฉิน(09:00-11:00) และแผลเป็นที่คล้าย四 เช่นนี้...นางคือผู้ที่ไต้ซือบอกไว้ไม่ผิดแน่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะทำการจับชีพจรของผู้ที่หมดสติอยู่

"ชีพจรปกติดี บนร่างกายไม่มีบาดแผลอื่น นอกจากผื่นแดงบนใบหน้า เจ้าจัดการทาสมุนไพรให้นางโดยเร็ว" หลิวซีจินเอ่ยบอกสหายรุ่นน้อง

"ได้" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะจัดการบดยาสมุนไพรเพื่อทาบริเวณใบหน้าของผู้ที่ยังนอนหลับไม่ได้สติ

เมื่อทั้งคู่พากันเปลี่ยนอาภรณ์ให้ผู้ที่หมดสติแล้วจึงจุดกำยานสมุนไพรฟื้นฟูร่างกายให้ผู้ที่นอนหลับอยู่ได้สูดดมก่อนจะออกมาดูผู้ป่วยด้านนอกต่อไป

ยามซวี(19:00-21:00น.)

จ้าวซินลืมตาขึ้นก็พบว่าตนอยู่ในห้องหนึ่ง...นางได้กลิ่นหอมคล้ายกลิ่นยาสมุนไพรตลบอบอวลไปทั่วห้องจำได้ว่าภาพสุดท้ายคือนางได้ดื่มยาพิษเข้าไป... นางยังไม่ตายอีกหรือ?...

น่าประหลาดยิ่งนัก

นางมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไรกัน

และที่นี่คือที่ใดกัน?

แต่ทว่านางยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดนางจึงรอดชีวิตจากการดื่มยาพิษในคุกนั่น...ช่างเถิดเรื่องนี้ค่อยหาคำตอบ

หญิงสาวคิดก่อนจะรู้สึกเจ็บเจ็บบริเวณใบหน้า

"โอ้ย!" จ้าวซินยกมือจับใบหน้าตนก็เพราะความเจ็บปวดที่ใบหน้า ...

"ฟื้นแล้วหรือ?"สตรีผู้ที่มีใบหน้างามผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นในขณะเดินเข้ามาภายในห้องก่อนจะวางอ่างน้ำไว้บนโต๊ะ

"ท่านเป็นใคร? แล้วเหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่เจ้าคะ?" จ้าวซิน

ถามขึ้นเสียงเบา

"ข้ามีนามว่า หลิวซีจิน บิดาข้าก่อตั้งโรงหมอแห่งนี้ หลายวันก่อนคนของข้าไปพบเจ้านอนหมดสติที่ริมแม่น้ำข้าง

โรงหมอของข้า...จึงพามารักษาที่นี่" หลิวซีจิน เอ่ยขึ้น จ้าวซินสังเกตว่ามีสตรีอีกคนหนึ่งถือถาดอาหารเข้ามาส่งผลทำให้ท้องของจ้าวซินร้องขึ้นมาดังจ๊อกๆ

"ส่วนข้า...หลี่ซูซู ข้าทำงานที่นี่เจ้าจะเรียกพี่ซูซูก็ได้" สตรีผู้อีกคนที่ถือถาดอาหารเข้ามาเอ่ยแนะนำตนเอง ก่อนจะอมยิ้มส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อได้เสียงท้องร้องของอีกฝ่าย

"ขอบคุณท่านหลิวซีจิน และพี่ซูซูที่ช่วยชีวิตจ้าวซินไว้ บุญคุณนี้ต้องตอบแทน" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะประสานมืออย่างอ่อนน้อม นางรอดชีวิตมาได้เช่นนี้เพราะสวรรค์เมตตาส่งคนมาช่วยนางเป็นแน่

"ช่างมันเถิด เจ้าคงพบเจอเรื่องร้ายมา การที่เจ้ามาโผล่ที่นี่ข้าจึงคิดว่านี่อาจเป็นชะตา ว่าแต่เจ้า... มาจากที่ใดกันเล่า?"หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ข้า...เอ่อ...ข้า.... " จ้าวซินเอ่ยอึกอักก่อนจะก้มหน้าลง เล็กน้อย นางไม่อยากเอ่ยถึงอดีตให้คนตรงหน้าฟังเลย บิดานางและมารดาที่แคว้นจ้าวต่างตัดสินให้โทษตายกับนาง แล้วนักโทษเช่นนางจะหลบหนีไปที่ใดได้...หากบอกไปตามตรงจะถูกไล่หรือไม่นะ...หญิงสาวคิด

"เอ้..ซีจิน...เจ้าอย่าเพิ่งกดดันนางสิ...เจ้าชื่อจ้าวซินใช่หรือไม่? กินอะไรก่อนเถิด เสียงท้องร้องนั่นทำข้าหนวกหูจริงๆ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยอาหารตรงมาตรงหน้าหญิงสาวที่ลอบกลืนน้ำลายด้วยความหิว

"ขอบคุณเจ้าค่ะ" จ้าวซินไม่รอให้เอ่ยครั้งที่สอง นางรับถ้วยข้าวต้มมาไว้ในมือก่อนจะใช้ช้อนตักใส่ปากทีละคำจนหมดถ้วย หลังจากที่จ้าวซินทานอาหารเรียบร้อยแล้วก็ดื่มยาขมลงคอตามที่สตรีทั้งสองกำชับ

จ้าวซินรู้สึกราวกับว่าได้เกิดใหม่ก็ไม่ปาน ขอบคุณสวรรค์ที่เห็นใจนาง นึกไม่ถึงว่านางจะมีโอกาสได้กินของอร่อยเช่นนี้

ทั้งที่มันก็เป็นเพียงข้าวต้มธรรมดาเท่านั้น...

นางนึกถึงคุกอันแสนมืดมิด...อาหารที่นั้น...ไม่ต่างจากอดอยากเลยสักนิด...จากท่านหญิงแห่งแคว้นเจ้าสู่นักโทษที่ได้รับโทษตาย....จ้าวซินนิ่งคิดอดไม่ได้ที่น้ำตาไหลอาบใบหน้างามนั้น

"เอาล่ะๆ ไม่ต้องร้องไห้ไป....เจ้าไม่มีที่ไปก็ทำงานที่โรงหมอเถิด ที่นี่ขาดผู้ช่วยหมออยู่มาก....อนาคตหากเจ้าอยากเรียนการฝังเข็มหรือสมุนไพรเป็นหมอคอยรักษาชีวิตคนกับข้า...

ข้ายินดีถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้ อีกทั้งที่นี่ก็มีหมอหญิงและหมอชายอีกหลายคน อยู่ที่นี่เจ้าไม่เหงาแน่นอน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างใจดี ด้านจ้าวซินที่ได้ยินเช่นนั้น ก็เกิดรู้สึกดีใจขึ้นมาที่อีกฝ่ายชักชวนให้นางมาเป็นหมอ ....

โอกาสมาถึงแล้ว....

เมื่อก่อนจ้าวซินใช้แต่พิษจากสมุนไพรทำแต่ยาปลุกกำหนัด.... ไม่แน่ที่นางรอดชีวิตมาได้อาจเพราะสวรรค์ต้องการให้ทำความดีเพื่อเจือจางบาปกรรมตามที่นางขอไว้ก่อนดื่มยาพิษเป็นแน่....

นางไม่ควรรอสิ่งใดอีก

"ขอบคุณท่านทั้งสองที่เมตตาข้า ข้าจะตั้งใจศึกษาวิชาแพทย์เจ้าค่ะ"จ้าวซินเอ่ยขึ้นทันที น้ำตาไหลอาบใบหน้างามอย่างอดไม่ได้ นับว่านางยังมีบุญอยู่มากจึงมีผู้ช่วยเหลือนางเช่นนี้

"เอย....เลิกร้องไห้สักทีจ้าวซิน...ข้าจะร้องตามอยู่แล้ว

ว่าแต่ปีนี้เจ้าอายุกี่หนาวแล้ว" หลิวซีจินเอ่ยอย่างใจดี การได้พบสตรีผู้นี้มันทำให้นางนึกถึงน้องสาวที่ตายจากไปเมื่อสองปีก่อน

"สิบแปดหนาวเจ้าค่ะ" จ้าวซินตอบ

"ข้าเคยมีน้องสาวคนหนึ่ง อายุก็คงรุ่นราวเดียวกับเจ้า...แต่เสียดายที่นางตายไปเมื่อสองปีก่อนด้วยโรคระบาด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

"ข้าเสียใจด้วยเจ้าค่ะ....ท่านหลิวซีจิน"จ้าวซินเอ่ยขึ้น

"เรียกข้าพี่ซีจิน หรือหมอใหญ่ เถอะ "หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณหมอใหญ่เจ้าค่ะ"จ้าวซินเอ่ยขึ้น

"เอาล่ะ...วันนี้หากเจ้ายังไม่อยากเล่าอะไร ก็เริ่มฝึกเรียนรู้งานเถอะ.." หลี่ซูซูเอ่ยขึ้น