ตอนที่ 43 ฮองเฮาผู้ฟื้นคืนชีพ

ตอนที่ 43

ฮองเฮาผู้ฟื้นคืนชีพ

ณ ศาลาริมน้ำในตำหนักฮองเฮา

"คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ ต้องขออภัยที่ข้าไม่ได้เดินทางไปหาท่าน กลับต้องให้ท่านมาหาแทน" หลิวซีจินหมอหญิงในร่างฮองเฮาเอ่ยก่อนจะย่อคารวะผู้เป็นบิดา ด้านเสนาบดีหลิวโซว่ที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อบุตรสาวเรียกตนมาพบ...

"ไม่เป็นไร...เจ้าเพิ่งหายป่วย...อีกทั้งเจ้าเป็นถึงฮองเฮา...ย่อมมีสิทธิ์ไม่จำเป็นต้องเกรงใจพ่อ" เสนาบดีเอ่ยขึ้นคล้ายประชด...หลิวซีจินหมอหญิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อยเพราะหลิวซีจินคนก่อนนั้นตั้งแต่ถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮา อีกฝ่ายก็ไม่เคยทำความเคารพผู้เป็นบิดาอีกเลย...แต่ทว่านางในตอนนี้คงไม่อาจทำเช่นนั้นได้ คนตรงหน้านี้ดูท่าทางจะเป็นผู้ที่ปากร้าย

ใจดีเหมือนบิดานาง

ย้อนความทรงจำ...

"ซีจิน...เจ้าไม่ควรทำเช่นนั้นกับสนมของฝ่าบาท" หลิวโซว่เอ่ยขึ้นในวันหนึ่ง

"ท่านพ่อเวลานี้ข้าเป็นถึงฮองเฮา...ข้าแต่งให้ฝ่าบาทมาสามปี คนผู้นั้นกลับไม่คิดใส่ใจข้าแม้แต่น้อย" หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ย

"หลิวซีจิน เจ้าปล่อยวางเถิด กลับมาเป็นลูกพ่อคนเดิมเถิด...บุรุษมีมากภรรยาเป็นเรื่องปกติ...ยิ่งเป็นชุนหลุนซีเขาเป็นถึงฮ่องเต้...เขาจะมีสนมอีกร้อยคนเจ้าก็ต้องปล่อยวางให้ได้..." หลิวโซว่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ท่านพ่อ...ข้าเป็นบุตรีของท่าน แต่ท่านกลับชักจูงให้

ฝ่าบาทรับสนม ท่านไม่เคยเข้าข้างข้า!  ท่านเองก็มีมากภรรยา แล้วเป็นเช่นไร? สุดท้าย...ฮูหยินเอกของท่านก็หนีท่านไป...นึกว่าข้าไม่รู้หรือ? ว่าหากท่านมีบุตรสาวอีกคนท่านก็ไม่มีทางเลือกข้า! ท่านไม่เคยรักข้า" หลิวซีจินเอ่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ด้านหลิวโซว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำหมัดแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้น

"คุกเข่า! ถึงเจ้าจะเป็นแม่ของแผ่นดินแต่ข้าเป็นผู้ให้กำเนิดเจ้า" หลิวโซว่เอ่ยเสียงลอดไรฟัน

"ท่านลืมหรือว่าเวลานี้ข้าต้องเชื่อสามีมากกว่าท่านอีกทั้ง...ข้าเป็นถึงฮองเฮาไยข้าต้องคุกเข่าให้ท่านอีก!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"หลิวซีจิน!  ข้าเสียใจนักที่ชักนำให้ฝ่าบาทแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา...." หลิวโซว่เอ่ยด้วยความคับแค้นใจ...หลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"รู้เช่นนี้แล้วท่านจะทำอะไรได้ ท่านพ่อ" หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ยก่อนจะสะบัดชายเสื้อออกไปจากที่นั่นทันที ...

ว่ากันว่าคำพูดของบิดามารดานั้นศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก หากได้เอ่ยให้บุตรเป็นเช่นใดมักจะกลายเป็นเช่นนั้น หลิวซีจินฮองเฮา

ผู้นี้อาจทำความผิดหลายประการจึงถูกสวรรค์ลงโทษเช่นนี้...

หลิวซีจินหมอหญิงคิดกับตนเองก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ที่ผ่านมาลูกทำไม่ดีกับท่านพ่อ หลิวซีจินอกตัญญู

ขอท่านพ่อรับการคุกเข่าจากข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเพราะนางรู้สึกเช่นนั้นอย่างแท้จริงก่อนจะคุกเข่าต่อหน้าหลิวโซว่ทันที

ฟุบ

"ลุกขึ้นเถอะ...ไม่มีพ่อคนใดที่จะให้อภัยลูกไม่ได้ หากเจ้ากลับตัวกลับใจได้.... เช่นนี้พ่อก็เบาใจ....ช่วงนี้....ฝ่าบาทออกไปตามล่ากบฏแถวเขตแดนอาจไม่อยู่หลายวัน เจ้าก็อย่าน้อยใจไป" เสนาบดีหลิวโซว่เอ่ยขึ้น  ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่า …จากความทรงจำที่นางเห็นนางคิดว่าชุนหลุนซีเฉยชากับฮองเฮาผู้นี้ยิ่งนัก เขาไม่อยู่ก็ยิ่งดี... นางจะได้ทำสิ่งที่ต้องการได้สะดวก

"ฝ่าบาททำประโยชน์เพื่อบ้านเมืองย่อมเป็นเรื่องดี ท่านพ่อโปรดวางใจลูกคิดได้แล้ว ต่อจากนี้จะไม่ทำให้ท่านเป็นห่วงอีก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มกว้าง

"ดี   ดี…. ดียิ่งนัก" เสนาบดีหลิวโซว่พยักหน้าอย่างตื้นตัน  หลิวซีจินที่เห็นว่าหลิวโซว่มีใบหน้าที่แย้มยิ้มก็ได้โอกาสจึงเอ่ยในสิ่งที่ต้องการทันที...

"ท่านพ่อ ลูกมีเรื่องอยากให้ท่านพ่อช่วยเจ้าค่ะ" หลิวซีจิน

บอกทันทีก่อนจะดึงม้วนกระดาษออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้ผู้เป็นบิดา

"มีอะไรหรือ?" หลิวโซว่เอ่ยขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"นี่คือสูตรยาสำหรับรักษาโรคระบาด......สูตรยาสำหรับผู้ที่ติดโรคระบาดแล้ว จะใช้ ชวนซินเหลียน(ฟ้าทะลายโจร)ดื่มตามที่ข้าได้เขียนไว้ สมุนไพรชนิดนี้มีข้อยกเว้นห้ามใช้ในผู้ที่

หยางพร่อง หากไม่มีอาการไข้ไม่ต้องให้ดื่ม

ห้ามใช้ในผู้ที่ตั้งครรภ์และให้นมบุตร สูตรที่สอง เพื่อกินป้องกัน ตรีผลา ประกอบไปด้วยสมุนไพรสามชนิดนี้ อู๋ยกานจึ  ผีหลี่เล่อ และ ฮอจี้ ข้าเขียนอัตราส่วนไว้ชัดเจนแล้ว มีสมุนไพรอีกหลายอย่างข้าได้แจ้งแก่หมอหลวงให้จัดการให้เช่นกัน"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ชวนซินเหลียน นี้ โดยทั่วไปรักษาฝีและสำหรับแก้พิษงูมิใช่หรือ? ไยจึงนำมารักษาโรคระบาดนี้" หลิวโซว่เอ่ยขึ้นพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจบุตรสาว

"ไม่ผิดเจ้าค่ะชวนซินเหลียนนี้ ย่อมแก้พิษงูได้...และช่วยลดไข้ได้ดียิ่ง...แต่จะไม่ทานติดต่อกันนานเกินไป สมุนไพรทุกตัวที่มีนี้ได้ถูกทดลองมาแล้วได้ผลเจ้าค่ะ" หลิวซีจินเอ่ย

"แล้วเจ้าได้สูตรยานี้มาได้อย่างไร?" เสนาบดีหลิวโซว่เอ่ยขึ้นก่อนจะมองหน้าบุตรสาวอย่างไม่ไว้วางใจ…บุตรสาวของเขาเชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพรตั้งแต่เมื่อใดกัน หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยเพราะทราบอยู่แล้วอย่างไรอีกฝ่ายต้องถาม แต่ทว่าหากบอกความจริงกับอีกฝ่ายนางอาจถูกมองว่าวิปลาส และเรื่องจะยาวออกไปอีก

"ไม่ปิดบังท่าน ตอนข้าสลบไปฝันว่ามีสตรีชุดขาวนางหนึ่งมาบอกสูตรยานี้แก่ข้า ส่วนผลการรักษาจะได้ผลจริงหรือไม่

เราก็สามารถทดลองได้มิใช่หรือ?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น นางรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้านี้ดูเป็นคนจิตใจดี และแม้หลิวซีจินจะอยากลงไปช่วยรักษาผู้ป่วยด้วยตนเองตามที่ตั้งใจไว้ แต่ทว่าการไปในเวลาเช่นนี้ต้องสร้างความประหลาดใจให้ทุกคนเป็นแน่...

"เช่นนั้น พ่อจะลองเชื่อเจ้าและจะนำสูตรยานี้ให้ชุนชวนหยู จวิ้นอ๋อง ผู้ดูแลกลุ่มหมอที่รักษาโรคระบาดครั้งนี้" หลิวโซว่เอ่ยขึ้น

“ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่าน”