ตอนที่ 61 เรื่องคับแค้นใจ

ตอนที่ 61

เรื่องคับแค้นใจ

“เห็นแก่ที่ท่านถามข้าเล่าก็ได้”

"ความจริง ตอนข้าเข้าสำนักศึกษาใหม่ ๆ ข้าแอบชอบบุรุษผู้หนึ่งในสำนักศึกษาเดียวกัน.... ข้าเพียงอยากแอบมองเขาอย่างเงียบ ๆ มิคิดเปิดเผย....แต่อ้ายเสิน! คนเจ้าเล่ห์นั่นกลับนำความลับของข้าไปบอกคนผู้นั้น...แล้วบุรุษที่ข้าแอบชอบก็เมินใส่ข้าไม่สนใจข้าอีก...เพราะเขาคนเดียว!" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นอย่างเจ็บใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต...ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าสองคนนี้จะมีเรื่องราวกัน

มาก่อน

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ว่าแต่บุรุษที่ท่านแอบมีใจให้เหตุใดจึงหมางเมินใส่ท่านเล่า...ไม่แน่อาจมีการเข้าใจผิดไยไม่รีบอธิบายเล่า" หลิวซีจินถามขึ้น

"เพราะว่าข้ามิเหมือนสตรีทั่วไป ข้าไม่เรียบร้อย...ข้าไม่ได้อ่อนหวาน เย็บปักถักร้อย งานบ้านงานเรือนไม่ต้องพูดถึง ข้าไม่เป็นสักอย่าง" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะที่มีสีหน้าหมองลง

"จวิ้นจู่ คุณค่าของสตรีมิได้วัดกันที่ความเรียบร้อยอ่อนหวาน... หรือวัดด้วยจำนวนบุรุษที่มีใจให้เราว่ามีมากเท่าใด.... ส่วนตัวข้าแล้ว....การเกิดมาในชาตินี้ของท่านสามารถทำอะไรที่เป็นโยชน์ได้ต่างหากเป็นสิ่งสำคัญ ท่านจงเป็นในแบบที่ตนเป็นอย่าได้เปลี่ยนแปลงตนเองจนไม่เป็นตัวเองแล้วรู้สึก

อึดอัด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มให้กำลังใจผู้เป็นน้องสาวของสามี

"ฮองเฮา ข้าขอบคุณท่านที่ยังเห็นว่าข้าเป็นสตรี เอ่อ.... เรื่องที่ฝ่าบาทไม่เรียกท่านถวายงาน ท่านอย่าน้อยใจเลยนะ"

ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะขุดดินอย่างตั้งใจ

"ใครว่าข้าน้อยใจ ไม่เรียกข้าตลอดชีวิตยิ่งดี ข้ามีอะไรต้องทำอีกมากนัก... ไยต้องสนใจเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อะไรเช่นนั้น" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะพิจารณาต้นพืชแล้วจึงส่งให้

จวิ้นจู่สาวเพื่อให้อีกฝ่ายนำลงหลุม

"นี่สิถึงจะสมกับการเป็นฮองเฮา แต่...เรื่องฝ่าบาท ข้ากับเสด็จแม่เองก็กังวลไม่น้อย" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นขณะที่รับต้นพืชมาแล้วนำลงหลุมอย่างระมัดระวัง

"กังวลเรื่องอะไรกัน" หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นได้แต่ขมวดคิ้วก่อนจะวางอุปกรณ์เขียนหนังสือไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินมาเพื่อหยิบเสียมขึ้นมาขุดหลุมเช่นกัน

"เสด็จแม่ข้ากังวลว่าฝ่าบาทจะไม่มีบุตร... อายุยี่สิบสามหนาวแล้วยังไม่มีบุตรเลยแม้แต่คนเดียว..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยด้วยท่าทางกังวล

"เขามีบุตรยากหรือ?" ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้น คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยพลางคิดว่า มิน่าเล่าชุนหลุนซีจึงไม่มีบุตรเสียทีทั้งที่แต่งสนมมาก็หลายคน

"ไม่รู้ว่ามีบุตรยากหรือเขาไม่ชอบสตรีกันแน่...ความจริงเรื่องนี้ข้าก็ยังไม่อยากบอกใครเพราะยังไม่แน่ใจ กล่าวตามตรงไทเฮาเคยให้หมอหลวงตรวจสุขภาพสนมทั้งสองก็ปกติดี นั่นก็หมายถึงผู้ที่ผิดปกติต้องเป็นเสด็จพี่ชุนหลุนซี...พอจะให้

หมอหลวงตรวจอาการเสด็จพี่ก็บ่ายเบี่ยงทุกครั้งเลย...ท่านว่ามันไม่ผิดปกติหรือ?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นท่าทางครุ่นคิดในขณะที่ใช้เสียมขุดดินด้วยความช่ำชอง

"ท่านต้องการจะบอกอะไรกับข้ากันแน่?" หลิวซีจินเอ่ยถามขึ้นในขณะที่นำต้นพืชลงหลุมไปพลาง ๆ

"ข้าคิดว่าเสด็จพี่อาจจะมีบุตรยาก หรือไม่ส่วนนั้นอาจจะมีปัญหา...ท่านคิดดูนะว่าฝ่าบาทมีภรรยาถึงสามคน ตัวท่าน...ข้ายังพอเข้าใจว่าก่อนหน้านี้เพราะไม่ได้มีสัมพันธ์กันจึงไม่อาจตั้งครรภ์... แต่สนมทั้งสองเล่า เสด็จพี่พลิกป้ายเรียกถวายงานออกบ่อยครั้ง...แต่สนมทั้งสองของฝ่าบาท...กลับไม่มีผู้ใดตั้งครรภ์เลย...  ท่านว่าไม่แปลกหรือไร? ...ข้ายังแอบคิดอยู่ว่า

ฝ่าบาทอาจจะไม่ชอบสตรี" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นพลางทำตาโตเมื่อนึกสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างอ้ายเสินกับพี่ชายของตน

"สนมทั้งสองก็เข้าถวายงานบ่อยครั้ง ข้าว่าคงตัดเรื่องที่

ไม่ชอบสตรีออกได้แน่...คงเหลือเพียงภายในร่างกายของเขาอาจมีปัญหาเป็นได้" หลิวซีจินวิเคราะห์ขึ้น ก่อนจะหยุดไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยต่อไป

"ไว้ข้าจะลองตรวจอาการดูว่าเขามีสิ่งผิดปกติหรือไม่...จากนั้นค่อยใช้สมุนไพรรักษา" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ฝ่าบาททำท่านถึงเพียงนี้ ท่านยังคิดช่วยรักษา ช่างเป็นฮองเฮาที่มีเมตตายิ่งนัก" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะที่ขุดหลุมต่อ

"ที่ข้าจะช่วยเขาเพราะว่าจวิ้นจู่มาช่วยข้าปลูกสมุนไพรต่างหาก..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากันอย่างสนุกสนานนั่นเอง

หารู้ไม่ว่าผู้เป็นฮ่องเต้มาหยุดที่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อใดก็มิทราบได้... เพราะตอนเขาก้าวเข้ามาเขาได้ทำสัญลักษณ์มือเชิงบอกนางกำนัลที่เห็นเขา ว่าไม่ให้เอ่ยว่าเขาอยู่ตรงนี้ มิเช่นนั้นคงมิได้ยินในสิ่งที่น้องสาวตัวแสบกับฮองเฮา 'กล่าวลับหลัง' เขา

"นึกไม่ถึงว่าฮองเฮาจะกล้าใช้งานจวิ้นจู่ โดยไม่เห็นแก่หน้าข้า อย่างไรนางก็คือน้องสาวข้าแม้เจ้าจะเป็นฮองเฮาก็

ไม่มีสิทธิ์ใช้งานนาง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราวกับไม่ได้ยินอะไรมาก่อนหน้า

"ฝ่าบาท! /ฝ่าบาท!" ทั้งคู่อุทานขึ้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วย่อคารวะทันทีก่อนจะมองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะผู้ที่ถูก 'กล่าวลับหลัง' มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดมิทราบ

"เสด็จพี่เข้าใจผิดแล้ว ข้าเต็มใจทำเอง" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพี่ชายปรากฏตัวขึ้นคล้ายกับจะเอาเรื่องพี่สะใภ้ตน

"ฝ่าบาทมาถึงที่นี่ มีสิ่งใดหรือเพคะ" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบ

"ข้ามีเรื่องสำคัญจะสนทนากับเจ้า" เอ่ยในขณะที่จดจ้องใบหน้างามของผู้เป็นฮองเฮาที่เวลานี้เชิดขึ้นเล็กน้อย