ตอนที่ 60 เริ่มต้นใหม่

ตอนที่ 60

เริ่มต้นใหม่

หลังจากวันนั้นที่หลิวซีจินได้สหายใหม่เพิ่มอีก

สองคน...หลิวซีจินก็ลงมือเริ่มปลูกสมุนไพรแบบใหม่ทันที....เดือดร้อนหมอหลวงจื่อหลางต้องไปนำต้นพืชที่ตอนกิ่งแล้วของสมุนไพรมาให้นางอีกหลายต้นเพื่อลงปลูกต่อไป หลิวซีจินเคยสำรวจแปลงสมุนไพรของสำนักหมอหลวงนางต้องประหลาดใจที่มีเพียงพืชแก้ไข้ทั่วไปเท่านั้น

เรื่องนี้มีความผิดปกติอยู่มาก....แต่ทว่าหญิงสาวได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ...ไม่ใช่เรื่องของนาง...นางก็ไม่ขอยุ่ง หญิงสาวคิด

"จวิ้นจู่ พืชชนิดนี้เรียกว่าเซิ่งหลัวเล่อ(กะเพรา) มีฤทธิ์ช่วยขับลม แก้อาการจุกเสียด...ท่านจดทันหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นต้นอ่อนของเซิ่งหลัวเล่อกิ่งหนึ่งที่มีรากออกแล้วให้

ชุนหมี่เยว่มองดูเพื่อให้อีกฝ่ายได้วาดภาพและจดสรรพคุณ....

ชุนหมี่เยว่ที่มองเห็นเช่นนั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจ

"ฮองเฮา......  เหตุใดข้าต้องเรียนรู้สมุนไพรพวกนี้ด้วยเล่า?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยอย่างเกียจคร้าน

"ไหนท่านบอกว่าจะช่วยข้าปลูกสมุนไพรอย่างไรเล่า" หลิวซีจินทวงคำสัญญา

"ก็ข้าบอกจะช่วยปลูกพืช... แต่ท่านเอาแต่ให้ข้ามาวาดต้นพืชอีกทั้งยังต้องจดสรรพคุณ.... ข้าเกลียดการเขียนอักษรเป็นที่สุด" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"แล้วท่านจะปลูกได้หรือ?" หลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย คราแรกนางคิดว่าอีกฝ่ายกล่าวไปเช่นนั้น... นึกไม่ถึงว่าจวิ้นจู่ผู้นี้จะเลือกการปลูกพืชมากกว่าการเขียนอักษร

"เอ้...ท่านดูถูกเกินไปแล้ว ข้าน่ะ มักจะปลูกต้นไม้ในตำหนักข้าเองออกจะบ่อยครั้ง... เชิญท่านวาดและเขียนไปเถิด...งานปลูกข้าถนัดยิ่ง" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นกระดาษกับพู่กันให้นางแล้วตนจึงเดินเข้าไปในแปลงผักก่อนจะถกแขนเสื้อขึ้นแล้วจึงลงมือปลูกอย่างชำนาญการท่ามกลางความประหลาดใจของเหล่านางกำนัลทั้งแปด

"จวิ้นจู่ ให้พวกข้าทำเถิดเพคะ" นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชุนหมี่เยว่เตรียมใช้อุปกรณ์พรวนดินอย่างขันแข็ง

"อย่าดูถูกข้านะ ข้าจะทำเอง" ชุนหมี่เยว่ยืนยันก่อนจะตั้งใจนำต้นอ่อนของพืชลงหลุมที่ถูกขุดไว้ ในขณะที่หลิวซีจินและชุนหมี่เยว่กำลังพากันปลูกพืชอย่างสนุกสนานนั่นเอง อ้ายเสินที่อาสาไปขอต้นพืชที่ตอนกิ่งมาแล้วจากชาวบ้านก็มาถึงพอดี

"ฮองเฮา...นี่คือต้น อู๋ยกานจึ(มะขามป้อม), ผีหลี่เล่อ(สมอภิเภก) และฮอจี้(สมอไทย) ข้าไปขอชาวบ้านที่ตอนกิ่งไว้ได้มาหลายต้นเชียว” อ้ายเสินปรากฏกายขึ้นพร้อมกับต้นของสมุนไพรสามอย่างที่มีรากงอกออกมาแล้ว

"ขอบใจเจ้ามากอ้ายเสิน...สมุนไพรสามชนิดนี้จะเป็นประโยชน์ในอนาคต...นึกไม่ถึงว่าชาวบ้านที่นี่จะมีการเพาะกิ่งของสมุนไพรสามอย่างที่ข้าต้องการพอดี..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพิจารณาต้นพืชที่ออกรากแล้ว ก่อนจะหันไปสั่งให้องครักษ์ของฮองเฮาที่เพิ่งจะผันตัวมาเป็น 'คนปลูกพืช' ให้นำไปปลูกข้างบ่อน้ำภายในตำหนัก

"ฮอจี้(สมอไทย) กับ ผีหลี่เล่อ(สมอภิเภก) เอาไปปลูกในที่ ใกล้กับบ่อน้ำหน่อย เพราะต่อไปต้นจะสูงใหญ่มาก" หลิวซีจินเอ่ยกับองครักษ์ที่พยักหน้ารับก่อนจะไปทำตามคำสั่ง

"ฮองเฮา ว่าแต่ว่า...... ข้าเคยได้ยินมาว่า ผีหลี่เล่อ

(สมอภิเภก)นั้นกว่าจะได้กินผลใช้เวลาตั้งสิบปี.... ถึงเวลานั้นพวกเราก็แก่ก่อนแล้ว...มิสู้ให้ข้าไปเก็บผลของมันในป่าดงดิบให้เป็นอย่างไร?" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เมื่ออีกฝ่ายคิดจะปลูกต้นพืช ที่ต้องใช้เวลานานถึงเพียงนั้น

"ปลูกไว้ใช่ว่าเสียหาย...เราไม่ได้กินแต่คนอื่นได้กินก็ดีมิใช่หรือไร....  อย่างน้อยมันก็จะเป็นประโยชน์ให้คนรุ่นหลัง

เจ้าพูดขึ้นเรื่องเก็บผลก็ดี ....จวิ้นอ๋องเขียนจดหมายบอกข้าว่า

ผีหลี่เล่อขาดแคลนในช่วงนี้อยู่..เช่นนั้นเจ้าไปเก็บมาให้มากหน่อย ข้าจะนำมาตากแห้งแล้วแจกจ่ายให้คนในตำหนักกิน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นด้วยสายตาเป็นประกายเมื่อมีผู้อาสา

"ฮองเฮาโปรดวางใจ ข้าจะหาคนไปช่วยเก็บ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"ขอบใจเจ้ามาก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นกับชายหนุ่ม ด้านอ้ายเสินที่เพิ่งมองเห็นจวิ้นจู่สาวกำลังตั้งใจใช้เสียมขุดหลุมอยู่ก็อด

เย้าแหย่ไม่ได้

"จวิ้นจู่ นึกไม่ถึงเลย ว่าท่านจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ ดูท่าแล้วท่านน่าจะเหมาะกับการทำสิ่งนี้มากกว่างานบ้าน

งานเรือน" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นในขณะมองดูจวิ้นจู่สาวที่กำลังขุดหลุมอย่างตั้งใจ

"อ้ายเสิน…ท่านไม่ได้ค่อนขอดข้าสักวันท่านจะตายหรือไร เหตุใดจึงเอาแต่พูดเหน็บแนมข้าทำกิริยาราวกับสตรี...ฮึ!"

ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะเบ้ปากใส่อย่างอดไม่ได้...

"เอ้!  ข้าเป็นบุรุษนะ" อ้ายเสินตอบทันทีในขณะที่ยกกล้ามแขนแสดงถึงความแข็งแรง

"หากเป็นบุรุษแท้เหตุใดเวลานี้จึงยังไร้คู่อยู่เล่า?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะเบ้ปากใส่อีกฝ่าย

"เฮย...สตรีข้าเยอะแยะ แต่ข้าก็มิได้เปิดเผยเท่านั้น

ข้าเป็นบุรุษมีภรรยาช้าหรือเร็วก็ไม่ผิดแปลกอะไร...แล้วท่านเล่า?  สตรีอายุเท่าท่านเวลานี้มีสามีกันหมดแล้ว...หรือท่านเองก็ไม่ใช่สตรี...." อ้ายเสินเอ่ยล้อเลียน ด้านชุนหมี่เยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็โมโหสุดขีดจึงหยิบดินกำหนึ่งปาไปยังอ้ายเสิน แต่อีกฝ่ายหลบทัน

ฟิ้ว!

"เอาล่ะ ๆ พวกท่านนี่ทะเลาะกันเป็นเด็กไปได้" ผู้เป็นฮองเฮาที่เห็นเช่นนั้นได้แต่ส่ายหน้าไปมา

"ฮองเฮา เช่นนั้นอ้ายเสินไปก่อน" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปเพื่อตรงไปยังป่าดงดิบ ก่อนจะหันมายิ้มเยาะเย้ยจวิ้นจู่สาวก่อนจะจากไป...ด้านชุนหมี่เยว่ที่เห็นอากัปกิริยาเช่นนั้นของอีกฝ่ายก็ได้แต่ใช้เสียมระบายลงกับพื้นดิน

จึก!  จึก!

"จวิ้นจู่ ท่านกับอ้ายเสินมีความแค้นส่วนตัวหรือไรกัน? เหตุใดชอบทะเลาะทุกครั้งที่เจอหน้า" หลิวซีจินอดถามไม่ได้...ด้านชุนหมี่เยว่ที่กำลังขุดหลุมอย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้น

“เห็นแก่ที่ท่านถามข้าเล่าก็ได้”