ตอนที่ 62 ความจริง

ตอนที่ 62

ความจริง

ณ  ศาลาในเขตตำหนักฮองเฮา..

"เชิญฝ่าบาทเอ่ยเพคะ" หลิวซีจินถามขึ้น

"ข้าลงโทษสนมกุ้ยเหมยให้แล้ว" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ท่านลงโทษนางอย่างไร" หลิวซีจินถามขึ้น

"กักบริเวณนางภายในตำหนักสามวัน" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น

"นั่นเรียกว่าการลงโทษแล้วหรือ?...เหตุใดการลงโทษของท่านจึงได้สุขสบายเช่นนั้น..." หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบใบหน้างามคล้ายกับไม่พอใจ นางคิดว่ากุ้ยเหมยได้รับโทษน้อยเกินไป...สำหรับการทำลายแปลงสมุนไพรที่นางสั่งคนปลูกดูแลมาตลอดสามเดือน

"เจ้าจะบอกว่าข้าไม่ยุติธรรมเช่นนั้นหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" หลิวซีจินตอบขึ้น

"จบเรื่องนี้เถิด...ที่มาวันนี้ข้าต้องการคำตอบจากเจ้าเรื่องนี้" ชุนหลุนซีเปลี่ยนเรื่องก่อนจะดึงบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ หลิวซีจินพบว่ามันคือกระดาษสองแผ่นที่เขียนด้วยลายมือของนางนั่นเอง คิ้วเรียวขมวดทันที...เหตุใดสูตรยาของนางจึงอยู่กับเขา

"กระดาษสองแผ่นนี้...แผ่นหนึ่งข้านำมาจากจวิ้นอ๋อง...อีกแผ่นหนึ่งข้าได้มาจากห่อผ้าของหมอหญิงที่ตกเหวไประหว่างเดินทางมาที่นี่...." ชุนหลุนซีเอ่ยก่อนจะเลื่อนกระดาษสองแผ่นที่เขียนสูตรยา ด้วยลายมือเดียวกัน  ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้น

ก็ได้แต่เบิกตากว้าง...หลิวซีจินหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู

ก็จำได้ทันทีว่าเป็นกระดาษจากโรงหมอหลิวจิน!

ไม่ผิดแน่!  นี่คือกระดาษสูตรยาที่อยู่ในห่อผ้าของนางตอนตกเหวไป...นี่หมายความว่าห่อผ้านั้นมิได้ตกไปกับร่างของนาง...ตอนนั้นที่นางถูกพายุพัดลงเหวคล้ายว่ามีองครักษ์ผู้หนึ่งพยายามคว้าตัวนางไว้อาจเป็นช่วงเวลานั้นก็เป็นได้...แต่เวลานั้นผู้ใดกันจะมีเวลาสนใจว่าห่อผ้านั้นอยู่ที่ใด  หลิวซีจินที่ยังคงครุ่นคิด..... หากเป็นเช่นนี้นั่นหมายถึงหลักฐานจากซ่งเอวี่ยต้องถึงมือคนตรงหน้าแล้วเช่นกัน...หากเป็นเช่นนี้....ก็ถือว่านางได้ทำในสิ่งที่รับปากกับซ่งเอวี่ยแล้ว...ดียิ่งนัก...หลิวซีจินคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ฮองเฮา เจ้ามีสิ่งใดที่อยากบอกข้าหรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นราวกับต้องการสอบสวนบางอย่าง ดวงตาคมจดจ้องเข้าในดวงตาคู่งามของนางคล้ายต้องการสะกดจิตนางก็ไม่ปาน

"ฝ่าบาท...อักษรในกระดาษสองแผ่นนี้เป็นข้าที่เขียน

มันเอง"

"แล้วเหตุใด หมอหญิงผู้นั้นจึงมีสูตรยาของเจ้าอยู่ใน

ห่อผ้านั้น" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยดวงตาคมจดจ้องที่ใบหน้างามของหลิวซีจิน

"ความจริงก็คือข้าคือหลิวซีจินหมอหญิงผู้นั้น... " หลิวซีจินเอ่ยขึ้น นางคิดว่าคงถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงแล้ว เขาจะเชื่อหรือไม่คงต้องลองดู...ในเมื่อเวลานี้มีหลักฐานที่นางสามารถยืนยันตัวตนได้ เช่นนี้อีกฝ่ายคงเชื่อได้ไม่ยาก หลิวซีจินคิดกับตนเอง

"ความหมายของเจ้าคือ......" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาคู่งามของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นฮองเฮาของตนอย่างรอคำตอบ....

"หม่อมฉันมีนามว่าหลิวซีจิน.... ปีนี้อายุยี่สิบห้าหนาวแล้ว  เป็นหมอหญิงที่ท่านเขียนจดหมายเพื่อให้มาถ่ายทอดวิธีรักษาโรคระบาดให้แคว้นหนิงหลงของท่านเพคะ....แต่ระหว่างเดินทาง วันนั้นมีพายุจากที่ใดมิทราบพัดพาข้าตกเหวไป..." หลิวซีจินเล่า

"แล้วอย่างไรต่อ..." ชุนหลุนซีถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหลิวซีจินเว้นช่วงไป

"จากนั้นหม่อมฉันก็...มาอยู่ในร่างฮองเฮาของท่าน...  หากพระองค์มิเชื่อหม่อมฉันสามารถทายได้ว่าในห่อผ้านั้นมีอะไรบ้าง....นอกจากสูตรยาพวกนี้  ยังมีอุปกรณ์ฝังเข็มของข้า และ....หลักฐานเปิดโปงกบฏจากซ่งเอวี่ยที่ให้ไว้ก่อนตายเพคะ วันนั้นหลังจากที่ท่านไปตรวจค้นโรงหมอหลิวจิน ก็มีคนงานพบเขาบาดเจ็บอยู่ที่แปลงผักของข้า ซ่งเอวี่ยมอบหลักฐานนี้ให้ข้าส่งต่อให้ท่าน" หลิวซีจินเอ่ย ฮ่องเต้หนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่

กำหมัดแน่น...

"นอกจากสิ่งที่เจ้าพูดมาแล้ว ยังมีสิ่งใดที่อยู่ในห่อผ้าอีกหรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยถามต่อในขณะที่ดวงตาคมยังคงจดจ้องใบหน้างามของผู้ที่ได้ชื่อเป็นฮองเฮา

"มีป้ายทรงกลมที่บิดาข้าฝากไว้เป็นเครื่องป้องกันภัย...เอ่อ ป้ายนั้น มีลักษณะคล้ายป้ายที่ท่านห้อย... ต่างตรงที่สีของดวงตามังกร...ของที่ข้ามีมังกรจะมีดวงตาสีแดงเพคะ..."

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย...หลิวซีจินเคยได้ยินมาว่าป้ายลักษณะเช่นนี้ที่มีความคล้ายคลึงกับป้ายผู้ปกครองแคว้นใดก็ตาม มักจะเป็นป้ายละเว้นโทษตายได้หนึ่งครั้ง...

นางจึงคาดเดาว่าไม่แน่ว่าสิ่งนี้อาจจะช่วยนางให้รอดพ้นโทษหลอกลวงเบื้องสูงก็เป็นได้ หลิวซีจินคิดกับตนเอง

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าป้ายนั้นไปอยู่กับบิดาเจ้าได้อย่างไร?"

ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะนำป้ายที่มีลักษณะคล้ายกันสองป้ายมาวางตรงหน้า

"เรื่องนี้ข้าเคยถามท่านพ่อแล้ว แต่ท่านพ่อมิบอกสิ่งใด นอกจากเก็บไว้แล้วข้าจะรู้เอง...ข้าจึงเดาเองว่าคือของป้องกันภัยที่ท่านพ่อมอบไว้ให้ก่อนออกบวช แวบแรกที่ข้าเห็นป้ายหนิงหลงจากท่านข้าจึงได้ตกใจไม่น้อย แต่มิได้ถามอะไรท่านเพราะคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีก" หลิวซีจินเอ่ย...

"ความสำคัญป้ายนี่้คือ...คือละเว้นโทษตายจากผู้ปกครองแคว้นหนิงหลงได้หนึ่งครั้ง..." หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจขึ้นมา...นางเดาไม่ผิดจริง ๆ

ที่แท้...ที่บิดานางบอกว่า แล้วนางจะรู้เอง คือสิ่งนี้สามารถช่วยชีวิตนางได้หนึ่งครั้งนั่นเอง...

แล้วหลิวหยางบิดานางได้ป้ายนี้มาได้อย่างไร?

หรือบิดานางเคยมีความดีความความชอบจนได้รับป้ายนี้มาจากฮ่องเต้องค์ก่อน หลิวซีจินคิด...

ชุนหลุนซีพิจารณาป้ายทรงกลมนั้นครู่หนึ่งก่อนจะเก็บเข้าแขนเสื้อของตน

"ท่านไม่คืนมันให้ข้าหรือ?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็น

อีกฝ่ายยึดกลับไป

"ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเชื่อในสิ่งที่เจ้ากล่าวมาเมื่อครู่ เรื่องนี้ยังต้องพิสูจน์อีกมาก หากเจ้าไม่ใช่ฮองเฮาของข้า....

แล้วเหตุใดไม่บอกเรื่องนี้แก่ข้าตั้งแต่ทีแรก" ชุนหลุนซีถามต่อ

ตาคมยังจดจ้องที่ใบหน้างาม

"เรื่องเช่นนี้ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ข้าย่อมมิกล้าพูด...ข้าเกรงว่าหากบอกไปนอกจากท่านจะไม่เชื่อ... อีกอย่างข้าเองก็นึกไม่ถึงว่าห่อผ้าที่ติดตัวข้ามาจะไม่ได้ตกเหวไปกับข้า" หลิวซีจิน

เอ่ยขึ้น....

"เช่นนั้น ข้าถามเจ้าอีกข้อ...เจ้ายังคงหยิบจับสิ่งของภายในตำหนักและรู้เรื่องราวภายในวังอีกทั้งยังจดจำชื่อผู้คนเช่นฮองเฮาคนก่อนรู้จัก.... หากเจ้ามิใช่ฮองเฮาหลิวซีจินคนก่อน เหตุใดเจ้าจึงมีความทรงจำของนาง" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยก่อนจะสบตาหลิวซีจินที่มองกลับ

"ข้ามิทราบ แต่ข้าเห็นความทรงจำของนางทันทีที่ฟื้นขึ้นในร่างของนาง แต่เพราะเหตุใดข้าไม่รู้เพคะ " หลิวซีจินเอ่ยยืนยัน

"ฮึ...ฮองเฮา...นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะใช้วิธีแบบใหม่เพื่อทำให้ข้าสนใจ แม้เจ้าจะเลียนแบบลายมือของหมอหญิงผู้นั้นได้...หรือแม้กระทั่งทราบวิธีการรักษาโรคระบาด..หรือเข้าไปแอบดูของในห่อผ้านั้นตอนข้าไม่อยู่แล้วแสร้งทายของที่อยู่ในห่อผ้า...

ก็ใช่ว่าข้าจะเชื่อ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตาโต...นี่นางอธิบายมาตั้งนาน แล้วที่เขาทำเออออเมื่อครู่นี่คือหลอกถามนางเล่น ๆ เช่นนั้นหรือ?

"หากฝ่าบาทมิเชื่อข้าแต่แรก ไยจึงให้ข้าเสียเวลาพูดอยู่นาน"