ตอนที่ 69 ได้รับบาดเจ็บ

ตอนที่ 69

ได้รับบาดเจ็บ

ณ ตำหนักชุนหลุนซี...

"อ๊ากก! เบาหน่อย" ชุนหลุนซีร้องออกมาเพราะความแสบ จากบาดแผลทั้งรอยกัดและรอยเล็บข่วนจากสตรีผู้เมามายหม่าลู๋หล่า

"เจ็บหรือ? ฝ่าบาท...ก็ข้าบอกแล้วให้เรียกหมอหลวง" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นในขณะที่ใส่ยาบริเวณแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยเล็บจิก และรอยฟันกัดบริเวณบ่าไหล่

"หากเรียกหมอหลวง คนต้องรู้แน่ว่าฮองเฮาทำร้ายร่างกายข้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ใครทำร้ายใครกันแน่ นางกำนัลบอกข้าว่า ฮองเฮา...แทบลุกเดินไม่ได้เลย ท่านทำร้ายฮองเฮาของพวกข้าเกินไปแล้ว" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"อ้ายเสิน.... ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเรื่องที่เจ้าไปสนิทสนมกับนางเลย...  เดี๋ยวนี้เจ้าเห็นนางดีกว่าข้าไปแล้วหรือ?"

ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นกับสหายรุ่นน้อง

"ฮึย...กล่าวอะไรเช่นนั้นเล่าท่านยังคงเป็นสหายข้า และข้าก็เป็นสหายนางเช่นกัน...ผู้ใดทำดีข้าก็ดีด้วยทั้งนั้น" อ้ายเสินเอ่ยเสียงเรียบ

"เจ้ามันนกสองหัว!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ข้ามีมากกว่าสองหัวอีก" อ้ายเสินเอ่ยก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

ณ ตำหนักฮองเฮา

ยามเฉิน(09:00-10:59)....

"โอ๊ย"

หลิวซีจินพยายามยันตัวขึ้นจากเตียงนอนอย่างยากลำบาก เพราะความเจ็บปวดกลางกาย นางรู้สึกร้าวระบม

ไปหมด…คล้ายกับส่วนนั้นของนางฉีกขาดและบวมช้ำ หญิงสาว

กำผ้าปูเตียงไว้เพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวด

"ฮองเฮา ลุกไหวหรือไม่เพคะ" ซูลี่เอ่ยขึ้น ก่อนจะมองนายหญิงของตนด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ฟังจากเสียงที่ดังออกมานอกห้องเมื่อคืนนั้น...นึกไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะไม่ยอมปล่อยให้ฮองเฮาของตนลุกจากเตียงเลย

"ฝ่าบาทออกไปตั้งแต่เมื่อใด" หลิวซีจินถามขึ้น

"ตั้งแต่ยามเหม่า (05:00-06:59) เพคะ ฝ่าบาทบอกไว้ว่าไม่ต้องปลุกฮองเฮา" ซูลี่เอ่ยบอกก่อนจะยกอ่างน้ำมาให้ผู้เป็นนาย

"พวกเจ้าไปนำจีเสวียเฉ่า(บัวบก) คั้นสดแล้วเอามาให้ข้า ที" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น ก่อนจะพยุงร่างของตนลุกเดินมายังโต๊ะสำหรับแต่งตัวพลางคิดในใจว่าคนผู้นั้นฉวยโอกาสตอนนางเมาหม่าลู๋หล่านี่...อีกทั้งนางก็ดันสมยอมเสียอย่างนั้น น่าอายยิ่งนัก!

"เพคะ" นางกำนัลรับก่อนจะเดินจากไป ด้านหลิวซีจินที่เห็นใบหน้าและลำคอของตนในคันฉ่องก็ได้แต่เบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าตามลำคอขาวของนางและหน้าอกเกินขนาดตัวของนางนั้นเต็มไปด้วยรอยคล้ายดอกกุหลาบ

คนสารเลวผู้นั้น! เหตุใดจึงฝากรอยน่าเกลียดพวกนี้ไว้มากมายถึงเพียงนี้!

หลิวซีจินคิดอย่างคับแค้นใจก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาก็ได้แต่ยกมือขึ้นปิดหน้าตน...เหตุใดนางถึงได้แสดงกิริยาน่าอายต่อหน้าเขาเช่นนั้น...เพราะหม่าลู๋หล่านั่นแท้ ๆ 

หลิวซีจินคิดก่อนจะลุกเดินไปแช่น้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยสมุนไพรฆ่าเชื้อที่สั่งนางกำนัลเตรียมไว้ให้ตามคำบอกของตน

หลิวซีจินนั่งแช่น้ำอุ่นครู่หนึ่ง ซูลี่ก็นำน้ำใบบัวบกมาให้ นางจึงยกขึ้นดื่มเพื่อลดอาการบวมช้ำ ก่อนจะนึกถึงชุนหมี่เยว่ขึ้นมา เมื่อคืนอีกฝ่ายก็กินหม่าลู๋หล่าเข้าไปไม่น้อย จะมีอาการเช่นใดบ้างก็มิทราบได้ หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จหลิวซีจินก็เอ่ยถามนางกำนัลทันที

"จวิ้นจู่เป็นอย่างไรบ้าง ต้มกุ้ยเยว่เชียนหนิว(รางจืด)

ไปให้นางหรือยัง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น....

"จวิ้นจู่ไม่มีอาการใดใดแล้วเพคะ" นางกำนัลเอ่ยรายงาน หลิวซีจินจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และในขณะที่

หลิวซีจินกำลังสนทนากับนางกำนัลนั่นเอง ชุนหมี่เยว่ก็ปรากฏตัวขึ้น

"พูดถึงข้าอยู่หรือ? พี่สะใภ้ ข้าได้ยินว่าท่านบาดเจ็บ เป็นอะไรมากหรือไม่...น่าเสียดายเมื่อคืนข้าจำไม่ได้เลยว่ากลับตำหนักได้อย่างไร..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะสังเกตสีหน้าของ

ผู้เป็นฮองเฮาที่เวลานี้ดูอิดโรย

"เอ๋ ท่านดูอ่อนเพลียมากเลย พี่สะใภ้ข้าว่าท่านต้องดื่มรางจืดให้มากหน่อย" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นหลังจากที่สังเกตสภาพพี่สะใภ้ตน

"เวลานี้ข้าควรดื่มน้ำจีเสวียเฉ่ามากกว่า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยที่มีน้ำจีเสวียเฉ่าขึ้นจรดริมฝีปาก

"พี่สะใภ้ เมื่อคืนเสด็จพี่ค้างที่นี่หรือ?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

  

"ข้า...เมื่อคืน ข้าเผลอทำเรื่องน่าอายไปหลายอย่างเพราะหม่าลู๋หล่านั่นแท้ ๆ" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเบา...

"แล้วเมื่อคืน...ท่านกับพี่ชายข้าได้.... เอ่อทำเรื่องนั้นหรือไม่?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะยกนิ้วชี้ของตนขึ้นมาจรดกันพลางทำหน้าตารอฟังอย่างมีความหมายจนหลิวซีจินอดใบหน้าแดงระเรื่อไม่ได้

"ทำสีหน้าเช่นนี้...แสดงว่าท่านตกเป็นของฝ่าบาทแล้วหรือ?  ดียิ่งนัก...ฮองเฮา... ครั้งแรกก็มักจะเจ็บเป็นธรรมดาครั้งต่อไปก็ไม่เจ็บแล้ว" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นราวกับว่ามีประสบการณ์

มาก่อน จนหลิวซีจินต้องหันขวับไปมองทันที

"พูดเช่นนี้ ท่านเคยหรือไร" หลิวซีจินถามขึ้น

"ถึงข้าจะไม่เคย แต่ข้าก็ฟังมามากมายนัก เรื่องเช่นนี้ข้าน่ะรู้ดียิ่ง" ชุนหมี่เยว่เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

"จวิ้นจู่ ท่านเป็นสตรีประเภทใดกันนะ...ถึงได้กล่าวถึงเรื่องเช่นนั้นอย่างไม่อาย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะที่น้องสาวของสามีที่เอ่ยคล้ายตนมีประสบการณ์มากมาย ก่อนจะส่ายหน้า

เบา ๆ

"ท่านก็เหมือนกันนั่นแหละ เป็นสตรีประเภทใดกัน วัน ๆ เอาแต่บันทึกประวัติการรักษาอะไรก็ไม่รู้ ท่านเอาอะไรมาเขียนได้มากมายถึงเพียงนี้" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นางมาที่นี่คราใด หากไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในแปลงสมุนไพรก็ต้องมานั่งเขียนตำราอยู่เช่นนี้

"ข้าก็เขียนไปเรื่อย เหล่านี้คือวิธีการรักษา มีทั้งแบบฝังเข็ม การใช้สมุนไพร และการกดจุด อนาคตเบื้องหน้า ความรู้ที่ข้าจดลงในกระดาษนี้อาจเป็นประโยชน์ หากพวกเราหยุดการบันทึก คนรุ่นหลังจะเรียนรู้และต่อยอดได้อย่างไร" หลิวซีจินเอ่ย

"พี่สะใภ้... ท่านนี้เป็นยอดสตรี เป็นยอดฮองเฮาแคว้น

หนิงหลง ข้ายกให้ท่านเป็นที่หนึ่งเลย" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"ชิ กล่าวเกินจริงแล้ว" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น นางคิดว่าสุดท้ายอย่างไรก็ต้องไปจากที่แห่งนี้...แต่ก่อนไปนางขอเขียนหนังสือให้ได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ก่อน...นางยังยืนยันคำเดิม...ว่าความรู้ทั้งหมดที่นางมีจะไม่ตายไปพร้อมกับนาง...ประสบการณ์เป็นหมอของนางที่ถูกบันทึกนี้จะต้องเป็นประโยชน์ให้กับคนรุ่นหลังอย่างแน่นอน...หญิงสาวคิดก่อนจะหันมาวาดอักษรลงบนกระดาษต่อไป