ตอนที่ 68 จนได้

ตอนที่ 68 จนได้

หมับ!

"ฝ่าบาท!  อื้อ!" หลิวซีจินที่ถูกดึงไปประกบริมฝีปากโดยไม่ทันตั้งตัว มือเรียวข้างหนึ่งที่ยังกำส่วนนั้นของเขาแทบไม่มิดก็รีบชักมือออกทันที ส่วนอีกมือหนึ่งที่กำอาภรณ์ตรงไหล่กว้างของเขาจู่ ๆ ก็ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น...หลิวซีจินบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกนี้คืออะไร...

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจุมพิตกันอย่างดูดดื่มนั่นเอง...

"ฮองเฮา ฝ่าบาท ชากุ้ยเย่วซานเชียนหนิว(รางจืด) มา.... แล้ว....เพคะ" ซูลี่เข้ามาพร้อมกับกาน้ำชาได้แต่ยืนอึ้งในสิ่งที่เห็นก่อนจะตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงทรงอำนาจสั่ง

"วางชานั่นไว้ที่โต๊ะนั่นแล้วออกไปเสีย" ชุนหลุนซีเอ่ยบอกนางกำนัล ซูลี่จึงพยักหน้าและเดินจากไป

"ฝ่าบาท...ข้าขอดื่มยาแก้เมาก่อนเถิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงเบาราวกระซิบเมื่อเป็นอิสระ

"ฮองเฮา เมื่อครู่เจ้าบอกจะช่วยทำให้ข้ามีบุตร เช่นนั้นเราก็มาทำเรื่องนั้นกันเถิด" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นราวกับไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้าของนาง เขาถอดอาภรณ์สีหมึกของตนออกจากร่างหนาของตนก่อนจะพาดไว้ที่ขอบเตียง แล้วจึงหันมาใช้มือหนาสอดเข้าไปในท้ายทอยของนางแล้วดึงมาประกบริมฝีปากอีกครั้งก่อนจะแทรกลิ้นอุ่นเข้าไปอย่างอุกอาจจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ

"อื้มม..."

ด้านหลิวซีจินที่ถูกกระทำเช่นนั้นไม่รู้ว่าเพราะเมาพิษหม่าลู๋หล่าหรือเมาบุรุษตรงหน้ากันแน่...นางปล่อยให้เขาแทรกลิ้นร้อนเข้ามาภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ...ด้านชุนหลุนซีที่มัวเมาในจุมพิตผู้เป็นฮองเฮาของตนราวกับต้องการสูบวิญญาณออกมา...เขาใช้มือหนาบังคับหมุนศีรษะของนางไปมาเพื่อให้รับจุมพิตของเขาได้ถนัด หลิวซีจินพยายามปัดมือหนาของเขาออกอย่างไม่จริงจังนัก สุดท้าย...อาภรณ์สีเขียวใบไม้สดของนางก็ร่วงหล่นลงพื้นจนร่างขาวผ่องเปล่าเปลือยต่อหน้าฮ่องเต้หนุ่ม...

"อือ..."

 หลิวซีจินอดครางออกมาไม่ได้เมื่อถูกริมฝีปากหนาของเขาไล้เลียขบดูดซอกคอก่อนจะฝากรอยไว้จนผู้ถูกกระทำต้องร้องครางออกมาอย่างน่าอายเป็นระยะ...ด้านฮ่องเต้หนุ่มที่ได้ยินเสียงนั้น ก็ยิ่งเกิดอารมณ์ปรารถนาพลุ่งพล่าน สตรีตรงหน้านี้ดูเย้ายวนเหลือเกิน...

"ชุนหลุนซี...อื้อ!" หลิวซีจินถูกริมฝีปากหนาขบดูดไปทั่วร่างกายขาวผ่อง...นางเผลอเรียกเขาอย่างน่าอายเมื่อยอดถันถูกริมฝีปากเขาเลียชิมราวกับของหวานก็ไม่ปาน...เวลานี้นางคล้ายมัวเมากับสัมผัสที่ถูกเขาปรนเปรอจนอดตอบสนองเขาไม่ได้...

"หลิวซีจิน...เจ้าช่วยตรวจดูอีกคราเถิดว่าส่วนนี้ของข้าใช้งานได้ดีหรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยกระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะดึงมือเรียวมากอบกุมท่อนแก่นกายที่แข็งขันโดยไร้อาภรณ์ใด ๆ

หมับ!

"ฝ่าบาท...  ส่วนนี้ของท่านใหญ่โตเกินไปหรือไม่?..ข้าคิดว่าท่านคงจะปกติดี...มิสู้เรา...แยกย้ายกันนอนก่อนดีหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหวาดหวั่นหากสิ่งนี้เข้ามาอยู่ในตัวนาง ส่วนนี้จะไม่ฉีกขาดเลยหรือ? แม้นางจะเมาแต่ก็ระลึกรู้ว่าหาก

สิ่งนี้เข้ามาอยู่ในตัวนางต้องเจ็บปวดมากเป็นแน่....ไวเท่าความคิดนางรีบคว้าอาภรณ์มาคลุมร่างทันทีแต่กลับถูกมือหนาดึงออกจากมือ

"ข้าทำถึงเพียงนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะหยุดเพียงเท่านี้หรือไร" เขาเอ่ย ก่อนจะกัดใบหูเล็กอย่างมันเขี้ยว

"ปล่อยข้า.... ท่านอย่ารังแกข้าสิ...." หลิวซีจินที่พยายามต่อสู้กับความปรารถนาตนเองเอ่ยขึ้น ก่อนจะใช้กำปั้นน้อยทุบตีแผงอกกว้างของเขาอย่างไม่จริงจังนัก...

"เรื่องเช่นนี้...สามีภรรยาก็ทำกัน รังแกตรงที่ใด?" เขาเอ่ยขึ้นโดย ก่อนจะประกบริมฝีปากนางในขณะที่มืออีกข้างของเขากดที่ยอดถันที่ชูชัน..

ก่อนมือหนาของชุนหลุนซีจะวนลูบไล้ไปทั่วเรือนกายสาวแล้วมาหยุดที่กลีบเกสรส่วนกลางกายที่บัดนี้มีความพรั่งพร้อมแล้ว

"ชุนหลุนซี..." หลิวซีจินร้องเรียกเขาอย่างน่าอาย ชายหนุ่มที่ฟังเช่นนั้นเขาอดครางในลำคอไม่ได้เขาจับแก่นกายที่แข็งขันออกมาถูไถบริเวณส่วนล่างของนาง

"ซีจิน...เจ้าจะเป็นผู้ใดก็ช่าง แต่เจ้าเป็นของข้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะอัดแก่นกายที่พร้อมออกศึกเข้าไปกลางกายของนาง

"ชุนหลุนซี!...ท่าน...อ๊าาา" นางร้องออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะอุทานเพราะความเจ็บปวดจากการรุกล้ำในส่วนล่าง ส่งผลให้มือเรียวบางใช้เล็บจิกลงบนแผ่นหลังหนานั้นเพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวด

ด้านชุนหลุนซีที่พยายามแทรกแก่นกายเข้าไปได้เพียง

กึ่งหนึ่งก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดเนื่องจากการบีบรัด ก่อนจะพยายามขยับสะโพกหนาเข้าไปจนสุดแรง

"ข้าเจ็บ! อื้อ!...หยุดก่อนได้หรือไม่?" หลิวซีจินร้องออกมาอย่างเจ็บปวดจนน้ำตาไหลออกทางหางตา...ฮ่องเต้หนุ่มที่เห็นเช่นนั้นก็อดที่จะจุมพิตนางเพื่อปลอบขวัญไม่ได้

เวลานี้เขาจะหยุดได้อย่างไร?

ฮ่องเต้หนุ่มคิด....เวลานี้ เขาหน้ามืดตามัวเพราะแรงอารมณ์ปรารถนา นอกจากเขาจะไม่หยุดแล้วยัง กดสะโพกหนาเข้าไปจนสุดก่อนจะขยับโยกอย่างเชื่องช้าและเร่งจังหวะเร็วขึ้นอย่างเอาแต่ใจ

"อ๊า!...ชุนหลุนซี! ข้าเจ็บ....คนถ่อย! หยุดเถิดข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว!" หลิวซีจินที่บัดนี้ร่างสั่นคลอนเพราะแรงขยับโยกจากคนร่างใหญ่นางจึงกัดบ่าไหล่เขาสุดแรงจนเลือดออก...โดยที่มือเรียวเล็กที่จิกบนแผ่นหลังของนางขีดข่วนเขาราวกับต้องการแก้แค้นที่ทำนางเจ็บ... ด้านชุนหลุนซีที่เวลานี้ราวกับปีศาจราคะประทับร่าง...เขาตรอกตรึงสะโพกหนาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจอาการเจ็บปวดที่บ่าไหล่และแผ่นหลังของตนเลยแม้แต่น้อย...เสียงของเนื้อกระทบดังก้องไปทั่วห้อง

"ชุนหลุนซี...…อ๊ะ!......" หลิวซีจินร้องครางออกมาอย่างน่าอาย ความเจ็บปวดเมื่อครู่กลับกลายเป็นความรู้สึกเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่งผลให้นางต้องครางออกมาเป็นระยะอย่างน่าอาย

"อา...." เขาครางเสียงต่ำเมื่อรู้สึกถึงการบีบรัดแก่นกายตน ก่อนจะก้มมองดูแก่นกายที่สวนเข้าสวนออก เลือดพรหมจารี...

ที่เคลือบแก่นกายเขานั้นบ่งบอกถึงการร่วมรักครั้งแรกของนาง...ชายหนุ่มขยับสะโพกหนารัวเร็วขึ้นก่อนปลดปล่อยสายธารอุ่นพร้อมกับครางเสียงต่ำในลำคอครั้งหนึ่ง....

ด้านหลิวซีจินที่เวลานี้เจ็บปวดไปทั่วเรือนร่าง บัดนี้ฤทธิ์หม่าลู๋หล่าแม้จะคลายลงแต่ทว่าความอ่อนเพลียจากการสู้รบกับคนร่างหนาทำให้นางอยากหลับมันเสียตอนนี้.. แต่ทว่าชุนหลุนซีไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาจับเรียวขาของนางพาดบ่าไหล่กว้างของตนก่อนจะสอดแก่นกายเข้ามาในร่างนางอีกครั้ง!

"ชุนหลุนซี!  ข้าไม่เอาแล้วแค่นี้ข้าก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะผลักร่างหนาออก

"หลิวซีจิน เป็นเจ้าที่ยั่วยวนข้า...เป็นเจ้าที่ทำให้ข้าต้องกลายเป็นเช่นนี้" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะจับร่างบางของหญิงสาวพลิกคว่ำก่อนจะตรอกตรึงนางอีกครั้ง และอีกครั้ง

"คนถ่อย! ข้าเกลียดท่าน!" หลิวซีจินที่เวลานี้ผมเผ้า

ยุ่งเหยิง ร่างเปลือยเปล่าสั่นคลอนอย่างต่อเนื่อง เสียงเตียงแข็งแรงกระทบกันเป็นจังหวะตามการขยับโยกอันเร่าร้อน

หลิวซีจินถูกเขาจับเปลี่ยนท่าทางอย่างเอาแต่ใจราวกับผู้กระทำตายอดตายอยากเรื่องเช่นนี้มานานก็ไม่ปาน เสียงที่เล็ดลอดออกไปด้านนอกตลอดคืน จนนางกำนัลที่เฝ้าหน้าประตูได้มองหน้าด้วยความเขินอายใบหน้าแดงระเรื่อพลางคิดในใจว่า ความฝันของฮองเฮาเป็นจริงแล้ว