ตอนที่ 79 ได้รับผลการกระทำ

ตอนที่ 79

ได้รับผลการกระทำ

ณ  แคว้นหนิงหลง

หลังจากที่ชุนหลุนซี ชุนเป่ยหยาง และ ชุนชวนหยู...

ใช้นักสืบแกะรอยเรื่องแผนที่เปรียบเทียบกับหลักฐานที่ได้มา

อีกทั้งแผนที่...ที่เขาให้กุ้ยเหมย  ฮุ่ยชิวเหยา และชุนเหลียนฮวาวาดในวันนั้น...สิ่งที่ได้คำตอบจากนักสืบนั้นเป็นดังคาดการณ์ไว้ก่อนหน้า...แผนที่ที่ชุนเหลียนฮวาเป็นคนวาดมีความใกล้เคียงกับลายเส้นที่ชุนชวนหยูได้มา

คืนที่ชุนหลุนซีรับหวางลี่อิงเป็นสนม...ชุนหลุนซีอาศัยโอกาสนั้นเข้าลอบจับกุมหมอหลวงทั้งสำนัก เพราะหลักฐานสำคัญทั้งหมดชี้ชัดไปที่...หมอโจวซานที่รับใช้ฮองไทเฮามานาน...เป็นดังที่ชุนชวนหยูกล่าวไว้...นอกจากโจวซานจะหมายปองตำแหน่งใหญ่โตแล้ว...ผู้ที่เป็นกบฏในครั้งนี้ด้วยคือ ชุนเหลียนฮวา...

ณ  ห้องสอบสวน

เพียะ!

ใบหน้างามของชุนเหลียนฮวาหันไปตามทิศทางของมือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดาบุญธรรม

"ชุนเหลียนฮวา...ข้าเลี้ยงเจ้ามาแต่เจ้าอายุเจ็ดหนาวแต่เจ้ากลับคิดสังหารข้า เจ้ามันเนรคุณ!" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา นางผิดหวังยิ่งนักที่ทราบความจริงเกี่ยวกับดอกไม้พิษทั้งหมดที่ถูกนำมาปลูกไว้ในตำหนัก...บุตรสาวบุญธรรมของนางที่นางไว้ใจ...คิดสังหารนางอย่างช้า ๆ คราแรกที่อีกฝ่ายปฏิเสธว่าไม่ทราบมาก่อนว่าดอกไม้นั้นมีพิษ นางก็พอทำใจได้ แต่

ชุนหลุนซีสืบสาวราวเรื่องจนทราบว่าทั้งหมดเป็นความจงใจของบุตรบุญธรรมผู้นี้....

"ฮึ! เนรคุณงั้นหรือ...ท่านไม่เคยให้ในสิ่งที่ข้าต้องการได้เลยสักอย่าง... ปากบอกจะยกข้าให้เป็นสนมฝ่าบาท แล้วอย่างไรท่านก็ไม่เคยทำมันได้!" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นราวกับคนเสียสติ

"เสด็จแม่โปรดระงับโทสะ สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะที่ท่านจะมาอยู่โปรดกลับตำหนักเพื่อพักผ่อนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น ชุนหลิงไทเฮาจึงออกไปจากที่แห่งนั้นตามคำบอกของบุตรชาย โดยมีชุนหมี่เยว่พยุง

ชุนหลุนซีที่เห็นว่าผู้เป็นมารดาออกไปแล้ว เขาและ

ชุนชวนหยูจึงนั่งตรงเก้าอี้มองดูน้องบุญธรรมในวันสิบเจ็ดหนาวที่คิดการใหญ่

"ที่แท้ ท่านให้ข้าวาดแผนที่นั่น เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าคนวาดแผนที่นั้นคือข้า...ฮึ! เป็นข้าที่โง่เขลาเอง...หนึ่งข้อที่ข้าขอท่านก็มิได้ให้ตามคำขอของข้า!" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้น

"สิ่งที่เจ้าขอคือการแต่งตั้่งเจ้าเป็นสนม...ข้าก็ให้เจ้าแล้ว...ดังนั้น...เจ้าจะตายในฐานะสนมของข้าคนหนึ่ง...เสวี่ยหยิน เตรียมเครื่องทรมาน" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น องครักษ์หนุ่มที่ได้ยินดังนั้นจึงเตรียมอาวุธต่าง ๆ เพื่อเคล้นความจริงจากอีกฝ่าย

"ฝ่าบาท...ข้าทนดูเรื่องนี้ไม่ได้ ข้าขอไปสืบสวนหมอ

โจวซานรอท่านก็แล้วกัน" ชุนชวนหยูเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัว

จากไป...เขายอมรับว่าผิดหวังไม่น้อยที่ชุนเหลียนฮวากลายเป็นผู้ทำลายแคว้นเสียเอง

"ท่านไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือพวกนี้ทรมานข้า"

ชุนเหลียนฮวาเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ดี เช่นนั้นพูดความจริงกับข้าให้หมด..." ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"สองปีก่อน...ตอนงานชุมนุม ข้าได้วางแผนกับผู้ปกครองแคว้นย่อยทางเหนือของท่าน จากนั้นพวกเขาก็เริ่มปลูกสมุนไพรเสพติด เมื่อไม่นานมานี้ท่านไหวตัวทันส่งหลิวโซว่ไปปกครองแทนจึงถูกจับกุมได้หมด...แต่ทว่า ข้าเองก็มีแผนทำลายแคว้นของท่านหลายแผนยิ่งนัก" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบดวงตาเหม่อลอย

"นอกจากหมอโจวซาน มีผู้ใดอีกที่ร่วมมือกับเจ้า" ชุนหลุนซีถามขึ้น

"มีนางกำนัล กับองครักษ์ของข้า และคนในสำนักหมอหลวงมากกว่าครึ่ง" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้น เรื่องโรคระบาด หมอที่ปฏิเสธลงไปรักษา ก็เป็นคนของเจ้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"เป็นเช่นนั้น..." ชุนเหลียนฮวาตอบ

 ด้านเสวี่ยหยินที่กำลังจดคำสารภาพของชุนเหลียนฮวา...สตรีผู้นี้เองที่ยุยงให้สนมกุ้ยเหมยของเขากลั่นแกล้งฮองเฮาโดยการนำหนูกินพืชไปปล่อยในแปลงสมุนไพรของฮองเฮาในครานั้น...แม้เรื่องนี้จะสืบรู้นานแล้วแต่ฝ่าบาทขอให้เขาเก็บเป็นความลับเนื่องจากคิดว่าน้องสาวบุญธรรมของฝ่าบาทผู้นี้อาจมีอย่างอื่นอีก...แล้วก็เป็นจริงดังคาด

"แล้วเหตุใดเจ้าต้องคิดสังหารไทเฮาผู้เลี้ยงดูเจ้ามา"

ชุนหลุนซีเอ่ยถามเสียงเย็นในขณะข่มกลั้นโทสะเพื่อไม่ให้ระเบิดออกมาเพราะต้องการเคล้นหาความจริงจากอีกฝ่ายให้มากที่สุด

"ฮึ  คิดว่าข้าโง่หรือ?  ที่ไทเฮาเอาข้ามาเลี้ยงก็เพราะบิดาท่านสังหารท่านพ่อท่านแม่ของข้า!" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้น

"หากข้าไม่ได้ฟังจากโจวซาน ข้าคงโง่ต่อไป" ชุนเหลียน

ฮวาเอ่ยขึ้น

"ฉลาดขึ้นแล้วต้องมาตายเช่นนี้...ช่างโง่เสียจริง เสียแรงที่ข้าเอ็นดูเจ้าเป็นน้องสาวคนหนึ่ง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น เขาเองก็ผิดหวังไม่น้อยที่อีกฝ่ายเป็นตัวต้นคิดทำลายแคว้นของเขา

"ชุนหลุนซี...ข้าทำดีมาตั้งมากแต่ท่านไม่เคยชายตาแลข้า แล้วอย่างไร? สุดท้ายท่านก็จะไม่เหลือใครเลยแม้แต่คนเดียว....หลิวซีจินเองก็ยังหนีท่านไป" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยอย่างเยาะเย้ย

"เจ้ากำลังทดสอบความอดทนของข้าอยู่ใช่หรือไม่?"

ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะกำหมัดแน่น

"ข้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ทำได้เพียงจี้จุดให้ท่านเจ็บปวดเช่นเดียวกับข้า! มาถึงตอนนี้ข้าก็พูดออกมามากแล้ว...โรคระบาดที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือข้าเองเช่นกัน.... รักษาได้แล้วอย่างไร....

อย่างน้อยมันก็คร่าประชากรของท่านไปมาก....เท่านี้ข้าก็ถือว่าได้แก้แค้นให้บิดามารดาและคนของข้าที่ถูกฮ่องเต้องค์ก่อนสังหารแล้ว!" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นคล้ายคนเสียสติ

"เจ้ามันงูพิษ!" เสวี่ยหยินที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดเอ่ยออกมาไม่ได้ เพราะญาติพี่น้องของเขาก็ตายด้วยโรคระบาดไปไม่น้อย

"เสวี่ยหยิน เวลานี้…มีผู้ที่ติดโรคระบาดหลงเหลืออยู่หรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ยังมีแต่น้อยมากพ่ะย่ะค่ะ" เสวี่ยหยินตอบ

"ดี…เพราะข้าอยากให้ชุนเหลียนฮวาได้ลิ้มลองว่าการเป็นโรคระบาด...ทรมานเพียงใด เอาตัวนางไป..." ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"ไม่! ฝ่าบาทข้าไม่ไป!" ชุนเหลียนฮวาร้องขึ้นก่อนจะถูกนำตัว มาขังในสถานที่หนึ่ง

ด้านชุนหลุนซีอยู่สอบสวนโจวซานและรวบรวมรายชื่อผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดจนครบ...เขาตัดสินใจกับตนเองว่าหากสั่งประหารคนพวกนี้ด้วยวิธีบั่นคอคงง่ายเกินไป...เขาจึงตัดสินใจสั่งให้คนนำตัวกบฏทั้งหมดที่เกี่ยวข้องที่ทำให้เกิดโรคระบาดนี้

ขังแยกก่อนจะหาวิธีทำให้คนเหล่านั้นติดโรคระบาด ชีวิตของประชาชนแคว้นหนิงหลงที่สูญเสียไปจะต้องได้รับความยุติธรรม...ฮ่องเต้หนุ่มคิด

ณ ห้องคุมขังที่ถูกปิด...

"พวกเจ้านำหน้ากากของผู้ติดเชื้อมาบังคับให้นางสูด

เข้าไป ทำอย่างไรก็ได้ให้นางติดเชื้อให้เร็วที่สุด" เสวี่ยหยินสั่งการทันที...แน่นอน...หลังจากนั้นไม่นานชุนเหลียนฮวาติดโรคระบาดอย่างรวดเร็ว...