ตอนที่ 80 เล่นไล่จับ

ตอนที่ 80

เล่นไล่จับ

ในคืนที่รับหวางลี่อิงเป็นสนมเมื่อถึงเวลาเข้าหอ หวางลี่อิงได้แต่มองตามทางว่าเหตุใดฝ่าบาทไม่มาเข้าหอกับนางเสียที เกินความคาดหมายหวางลี่อิงไม่เพียงคิดวางยาชุนเป่ยหยางกับหลิวซีจินเพื่อใส่ความ แต่ยังคิดวางยาเขาอีกด้วย ดังนั้นด้วยหลักฐานและพยานที่มีทำให้ชุนหลุนซีจัดการส่งหวางลี่อิงกลับแคว้นไฉเจาได้ตามแผนที่วางไว้

จากนั้นไม่นาน...เมื่อเขาวางแผนจับคนชั่วตามรายชื่อที่บีบเคล้นได้จากหมอโจวซานและชุนเหลียนฮวาได้ครบหมดแล้วจึงสั่งลงโทษตามสมควรเพื่อไม่เป็นเยี่ยงอย่างต่อไป

ส่วนชุนเหลียนฮวา คล้ายกรรมสนองคืนนางติดโรคระบาดและทรมานอยู่นานกว่าจะสิ้นใจ...

หลังจากที่ชุนหลุนซีได้จัดการลงโทษกบฏตามสมควรแล้ว เขาก็ส่งจดหมายไปแจ้งหลิวโซว่อ๋องที่อยากกลับมาเมืองหลวงเช่นเดิม พร้อมกันนี้เขาได้ส่งชุนเป่ยหยางไปแทนที่ตามความต้องการของคนทั้งคู่นอกจากนี้เขายังปลดสนมทั้งสองโดยแต่งตั้งกุ้ยเหมยให้เป็นภรรยาเสวี่ยหยินตามที่ควรจะเป็นมานานแล้วจัดการส่งทั้งคู่ไปอยู่ช่วยงานที่แคว้นย่อยทางเหนือ... ส่วน

ฮุ่ยชิวเหยาที่ยอมรับการกระทำของตนในอดีตนางก็ตกลงปลงใจตกแต่งเป็นภรรยาอู๋เหล่ยตามสมควรเช่นกันเขาได้ส่งทั้งคู่ไปช่วยจับตามองที่แคว้นย่อยทางตอนใต้เพื่อเป็นหูเป็นตาให้เขาซึ่งก็เป็นความตั้งใจของคนทั้งคู่

แม้คนทั่วแคว้นจะประหลาดใจกับการกระทำของฮ่องเต้หนุ่ม แต่ก็ไม่มีผู้ใดสามารถคัดค้านได้

"ฝ่าบาท...เวลานี้ ฮองเฮาไปอยู่สำนักหมอโม่ชิงหนาน ท่านจะไปตามนางกลับมาหรือไม่" อ้ายเสินรายงานทันทีที่

ชุนหลุนซีจัดการเรื่องกบฏจนเสร็จสิ้น...

"ข้าย่อมต้องไปพานางกลับมา ฮองเฮาของข้าเป็นผู้ชอบเล่นไล่จับ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าฮองเฮาตัวแสบคิดวางแผนหนีในคืนก่อน ...แต่ทว่าเพราะเขาเองก็มัวแต่ยุ่งกับการหาทางจับกุมคนชั่วจึงมิได้ไปขัดขวางการหนีของอีกฝ่าย

ทำได้เพียงส่งอ้ายเสินแอบตามนางคุ้มครองไปอย่างเงียบ ๆ เพราะเขาก็อยากรู้เช่นกันว่านางจะหนีไปที่ใด...ฮ่องเต้หนุ่มคิดในขณะเตรียมตัวเดินทางไปรับฮองเฮาตัวร้ายที่กล้าหนีเขาไป

ณ  โรงหมอโม่ชิงหนาน

หลิวซีจินยังคงอยู่ที่โรงหมอโม่ชิงหนานอย่างสบายใจ นางเขียนหนังสือได้หลายเล่มทีเดียว

"เจ้าไม่คิดจะพักบ้างหรือซีจิน" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นใน

วันหนึ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือ

"พักได้ที่ใดกันเล่า ข้าต้องช่วยเจ้าคิดสูตรยาใหม่ ๆ ขึ้น หมู่นี้คนป่วยที่มาหาโรงหมอของเจ้ามีโรคใดบ้างที่เจ้ายังคิดหาวิธีรักษาไม่ได้" หลิวซีจินถามขึ้นในขณะที่ถือพู่กันไว้ในมือ

"มีหลายโรคทีเดียว ข้าเองก็คิดหาวิธีอยู่ ได้เจ้ามาช่วยเช่นนี้ก็ดีไม่น้อย...เจ้าได้ยินข่าวจากแคว้นหนิงหลงหรือไม่?"

โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

"ข่าวอะไรหรือ?" หลิวซีจินเอ่ยด้วยท่าทางฉงน

"โรคระบาดที่เกิดในแคว้นหนิงหลงเป็นฝีมือของ

ชุนเหลียนฮวา น้องสาวบุญธรรมของเขาเอง" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจไม่น้อย

"จิตใจของนางทำด้วยสิ่งใดกัน จึงเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเช่นนี้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ยังมีอีกเรื่องที่ข้าสืบมาได้...เวลานี้ชุนหลุนซีปลดสนมทั้งหมดออกแล้ว เหลือเพียงเจ้าที่ยังคงมีตำแหน่งเป็นฮองเฮา"

โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น แต่ทว่า...หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็มุ่นคิ้วทันที หากเป็นสนมกุ้ยเหมยที่นางคาดว่าเขาสวมหมวกเขียวให้ชุนหลุนซี แต่สนมอีกคนเล่าเหตุใดจึงต้องปลด อีกทั้งยังมีหวางลี่อิง

"ปลดสนมออกแล้วอย่างไร? เหตุใดเขาไม่ปลดข้าด้วยเล่าข้าจะได้โล่งใจ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะฝนหมึก

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากันนั่นเอง หมอผู้หนึ่งก็เข้ามารายงาน

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับท่านหมอ ฮ่องเต้แคว้นหนิงหลงพาคนมาจำนวนมาก บอกว่ามารับตัวฮองเฮากลับขอรับ ข้ายืนยันไปแล้วว่าที่นี่ไม่มีฮองเฮาของเขา...แต่ฝ่ายนั้นไม่ฟัง อีกทั้งยังขู่ด้วยว่าหากไม่พาฮองเฮาของเขาออกไปจะถล่มที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง" หมอผู้หนึ่งเอ่ยอย่างตื่นตระหนก

"คนสารเลว!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะวางพู่กันในมือ

อย่างแรง หลายวันมานี้อารมณ์ของนางยิ่งขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ สำนักหมอที่เอื้อประโยชน์เช่นนี้...คนถ่อยนั่นยังกล้าข่มขู่..

เห็นทีนางต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อย! หลิวซีจินคิดก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่สนใจคำคัดค้านของโม่ชิงหนาน

"เฮ้ ซีจิน! เจ้าจะออกไปหรือ? เจ้ารออยู่ที่นี่เถิดข้าจะไปเองเจ้าไปแอบฟังก็ได้" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงแขนอีกฝ่ายไว้อย่างงุนงง ที่อีกฝ่ายจะออกไปพบฮ่องเต้ผู้นั้นอย่างง่ายดายเช่นนี้

"เวลานี้ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสะบัดชายเสื้อออกไปทันที

****

ณ  ห้องโถงโรงหมอโม่ชิงหนาน...

"ชุนหลุนซี!" หลิวซีจินที่วิ่งกรูเข้ามาเอ่ยขึ้นก่อนจะฟาดมือลงไปบนใบหน้าท่ามกลางความตกใจของเหล่าองครักษ์ที่มาด้วยนับสิบคน

เพียะ!

ด้านชุนหลุนซีที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นหันไปตามทิศทาง

มือเรียว เขาคว้าแขนของผู้ที่ได้ชื่อเป็นฮองเฮาของตนเขามา

แนบชิดทันทีก่อนเอ่ยเสียงต่ำฟังดูน่ากลัว

"ผู้ที่กล้าตบข้าเช่นนี้ หนึ่งในใต้หล้านี้คงมีเจ้าผู้เดียว…หากเป็นผู้อื่นข้าคงบั่นคอแล้ว แต่อย่างไรเจ้าก็ต้องถูกลงโทษ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้มือหนากดท้ายทอยของหลิวซีจินไปประกบริมฝีปากทันที ด้านหลิวซีจินที่ถูกกระทำเช่นนั้นจึงผลักเขาอย่างแรงจนเป็นอิสระ

"คนสารเลว! ท่านบังอาจมาข่มขู่สำนักหมอแห่งนี้ แม้จะเป็นเพียงคำพูด...แต่ท่านก็ไม่มีสิทธิ์พูดข่มขวัญคนที่นี่!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างมีโทสะ...ก่อนจะเช็ดชาดทาปากที่เลอะจากการจุมพิตเมื่อครู่

"ฮองเฮา...ที่ข้ามาที่นี่เพื่อมารับเจ้ากลับแคว้นหนิงหลง... หากข้าไม่กล่าวเช่นนี้เจ้าจะออกมาพบข้าอย่างง่ายดายเช่นนี้หรือ?" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่กลับ!...ท่านเห็นข้าเป็นอะไร ที่ระบายความใคร่หรือ? ฝันไปเถิดท่านเชิญท่านกลับไปเสีย!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้...เวลานี้นางหงุดหงิดมากไปเสียด้วย..

"ข้าปลดพวกนางออกหมดแล้ว ส่วนหวางลี่อิงข้าก็ส่งกลับแคว้นของนางแล้วเช่นกัน เวลานี้ข้ามีเจ้าเป็นภรรยา

ผู้เดียว" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"เวลานี้ท่านจะกล่าวเช่นใดก็ได้... ต่อไปท่านก็ต้องมีสนมอีกไม่จบ… ข้าไม่กลับ!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะปาเข็มพิษใส่

ชุนหลุนซีไม่ยั้ง เพราะไม่อยากสนทนาต่อไป เวลานี้นางรู้สึกเลือดร้อนขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  แต่ทว่า...เข็มพิษเหล่านั้นกลับถูกเขาใช้กระบี่ปัดออกอย่างง่ายดาย

ฟ้าว!  ฟ้าว!  ฟ้าว!

ฉึก!  เพล้ง!