ตอนที่ 78 สหายที่จากไป

ตอนที่ 78

สหายที่จากไป…

"จะว่าโรคก็ไม่เชิง...เจ้าเรียกมันว่าภาวะเลือดหนืด...ครั้งนั้นเพราะมารดาของเจ้าประสบปัญหานี้ นางมีอาการมึนงง เหนื่อยง่าย หายใจไม่สะดวกเวลานอนราบ เจ็บแน่นหน้าอก รู้สึก

แขนขาชา ....เวลานั้นเราทดลองหลายวิธีนัก ฝังเข็มก็แล้ว ทดลองสมุนไพรหลายตัว....จากนั้นเจ้าก็สังเกตเลือดของมารดาเจ้าคล้ายกับว่าเหนียวข้นมากผิดปกติ...จนสุดท้าย...พวกเราก็พบสมุนไพรที่ช่วยทำให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น  ข้าจำได้ว่าเราทดสอบสมุนไพรอยู่หลายตัว จนสุดท้ายก็พบว่าต้าซ่วน(กระเทียม)...หั่วหลงกว่อ(แก้วมังกร)  ซีกวอ(แตงโม) สือหลิว(ทับทิม)  ล่าเจียว(พริก) หากทานแล้วสามารถช่วยเรื่องภาวะเลือดหนืดได้ดียิ่ง" หลิวซีจินตอบ

"พวกเราใช้วิธีใดในการทดสอบความหนืดของเลือด"

โม่ชิงหนานถามขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้าที่กล่าวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ...ราวกับนั่นคือเรื่องราวของตน

ย้อนกลับไปในอดีต...

"โม่ชิงหนาน...เจ้าจะฆ่าพวกเราหรือไร" หลิวซีจินกับ

หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะมองมีดที่อยู่ในมือของสหายหนุ่ม

"หากไม่นำเลือดพวกเจ้าออกมาดูความเข้มข้นจะรู้ได้อย่างไรว่าสมุนไพรพวกนั้นได้ผล" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

"เจ็บนิดหน่อยน่า...พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าหากครั้งนี้การทดลองของเราสำเร็จนับว่าพวกเจ้าทำประโยชน์ให้แก่การแพทย์ของเรา...  มาเถอะ" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะชูมีดเล่มหนึ่งขึ้นมาต่อหน้าสหายสาวทั้งสอง

"เรื่องสมุนไพร...ข้ากับหลี่ซูซูบางครั้งนอกจากจะนำไปทดลองกับสัตว์ บางครั้งข้าก็ทดลองด้วยตนเอง...ครั้งนั้นเพื่อมารดาของเจ้า... ข้าจำได้ว่าครั้งนั้นมือซ้ายของข้าและหลี่ซูซูถูกเจ้าจิ้มบีบเอาเลือดจนแทบไม่เป็นมือเลย...แม้แต่หลังมือก็เว้น” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะชูมือซ้ายขึ้น

"หลิวซีจิน...เป็นเจ้าจริงๆ" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นอย่าง

ไม่อยากเชื่อ

“ข้าเป็นสหายกับเจ้ามานานนับสิบปี เราสามคนมีเป้าหมายเดียวกันว่าจะคิดค้นวิธีการรักษาเพื่อพัฒนาการแพทย์ต่อไป ปีนี้เจ้าอายุยี่สิบห้าหนาวกับข้า...ใคร ๆต่างก็คิดว่าเจ้าเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อ...แต่ใครจะรู้ว่าเจ้า...จะหลงรักสตรีผู้หนึ่งที่...." หลิวซีจินเอ่ยต่อไป

"หยุดเลย!" โม่ชิงหนานเอ่ยขัดทันที...ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาจับไหล่ร่างบางแล้วจึงหมุนซ้ายขวาด้วยความประหลาดใจ

“เจ้ามาอยู่ในร่างนี่ได้อย่างไร?” โม่ชิงหนานถามขึ้น

"หลังจากที่ข้าตกเหวไป.... ข้าก็" หลิวซีจินตัดสินใจเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นให้โม่ชิงหนานฟัง หลังจากที่โม่ชิงหนานได้ฟังสหายสาวที่เล่ามาก็ประหลาดใจไม่น้อย

“เจ้าจะบอกว่า…อาจเป็นชะตาฟ้าลิขิต ที่ทำให้เจ้ามาอยู่ในร่างฮองเฮาผู้นี้” โม่ชิงหนานออกความเห็น

“จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ผิดนัก หลังจากข้าตกเหวนั่นไป…คราแรกข้าเคืองสวรรค์ยิ่งหนัก...ข้าได้เห็นการสูญเสียใน

แคว้นหนิงหลง...คนติดโรคระบาดล้มตายลงต่อหน้าข้า...เจ้าก็

รู้ว่า......ข้าไม่อาจมองภาพความทรมานจากโรคระบาดนั้นได้อีก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะที่น้ำตาคลอหน่วย

"เช่นนั้นการเป็นฮองเฮาของเจ้าในตอนนี้คงทำประโยชน์ได้มาก" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

"เป็นอย่างเจ้าว่า ข้าได้ถ่ายทอดการรักษาโรคระบาดจนตอนนี้สามารถควบคุมได้แล้ว คล้ายกับว่าหน้าที่ข้าสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้.... ก่อนจากมาข้าได้ถ่ายทอดวิธีการรักษาไว้ในตำราแล้วอีกทั้งยังฝากฝังชุนชวนหยูให้นำความรู้นั้นถ่ายทอดให้สำนักแพทย์" หลิวซีจินอธิบายขึ้น

"สมเป็นเจ้าแล้วหลิวซีจิน แต่ว่าทำไมเจ้าหนีฮ่องเต้นั่นมาเล่า? เขาทำร้ายเจ้าหรือ?" โม่ชิงหนานถามขึ้น

"ก็ไม่เชิงข้าเบื่อเขา.... บุรุษที่มีหลายภรรยาเช่นนั้นมีอะไรต้องปวดหัวอีกมาก...สถานที่เช่นนั้นไม่เอื้ออำนวยต่อการเขียนหนังสือของข้า ข้าจึงอยากขอหลบที่นี่สักระยะหนึ่ง เจ้าจะขัดข้องหรือไม่?” หลิวซีจินเอ่ยขึ้น...ก่อนจะทำสีหน้าขอร้อง...นางจะกล้าบอกสหายตรงหน้าได้อย่างไรว่าตั้งแต่นางถูกย้ายไปอยู่ตำหนักเดียวกับชุนหลุนซี นางก็แทบไม่มีโอกาสเขียนหนังสือแบบสงบเลยสักครั้งเพราะถูกคนผู้นั้นจับรังแกตลอด ด้านโม่ชิงหนานที่

ได้ยินเช่นนั้นก็พิจารณาครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ระหว่างเรายังต้องเกรงใจอะไรอีก เจ้าจะอยู่ที่นี่นานเท่าใดก็ย่อมได้” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นอย่างใจดี

"โม่ชิงหนาน ข้าขอบคุณเจ้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"แล้วเจ้าหนีมาเช่นนี้ ชุนหลุนซีจะไม่ตามมาแน่หรือ?"

โม่ชิงหนานถามขึ้น

"นี่คือเรื่องหนึ่งที่ข้าหนักใจ...ในตอนแรกข้าคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกเสียหน้าที่ข้าหนีมาคงจะตามหาข้าอยู่พักหนึ่ง.... จากนั้นก็คงเลิกตามหา... อีกทั้งเขามีสนมถึงสามคน ดังนั้นข้าหายไปคนหนึ่งก็คงแต่งตั้งฮองเฮาคนใหม่ได้ในเร็ววัน" หลิวซีจินวิเคราะห์ขึ้น นางไม่คิดว่าชุนหลุนซีจะให้ความสนใจถึงเพียงนั้น

"แต่อย่างไร ร่างกายนี้ก็มีบิดาอยู่มิใช่หรือ? เจ้าจากมาเช่นนี้หัวอกบิดาจะรู้สึกอย่างไร? เจ้าอย่าลืมว่าเวลานี้เจ้าคือหลิวซีจินฮองเฮา มิใช่หลิวซีจินหมอหญิงคนเดิม" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

"ก็จริงของเจ้า...เช่นนั้นข้าจะเขียนจดหมายบอกหลิวโซว่อ๋องว่าข้าหนีมาพักผ่อนครู่หนึ่ง ไม่ต้องเป็นห่วงเช่นนี้ดีหรือไม่"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองใบหน้าหล่อเหลาของสหายหนุ่ม

"ดี เช่นนั้นก็เขียนเลย" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะนำกระดาษและพู่กันให้ผู้เป็นสหาย หลิวซีจินจึงรับมาเขียนอย่าง

ว่าง่าย

'ถึง ท่านพ่อ

      หลิวซีจินอกตัญญูไร้ความอดทนไม่เหมาะแก่การเป็นฮองเฮา ขอท่านพ่อโปรดทูลฝ่าบาทปลดลูกออกจากการเป็นฮองเฮาเถิด...เวลานี้ลูกขออยู่อย่างสงบพักหนึ่งเมื่อพร้อมแล้วจะกลับไปรับโทษกับท่าน…ท่านวางใจเถิดข้าปลอดภัยดี ท่านรักษาตัวด้วย

                                            หลิวซีจิน'

หลิวซีจินอ่านข้อความในจดหมายรอจนหมึกแห้งแล้วจึงให้โม่ชิงหนานส่งไปทางแคว้นย่อยทางเหนือของแคว้นหนิงหลงทันที

"อีกเรื่องคือ ข้าอยากให้เจ้าเปลี่ยนใบหน้าให้ด้วย..."

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นหลังจากยื่นจดหมายให้สหายหนุ่ม

"ถึงเจ้าไม่บอกข้าก็ต้องเปลี่ยนใบหน้าให้เจ้าอยู่แล้ว...อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ต้องจัดการโดยเร็ว" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นในขณะรับจดหมายมา ก่อนจะพิจารณาใบหน้างามของสหายสาว

"ร่างนี้อายุกี่หนาวแล้ว" โม่ชิงหนานถามขึ้นก่อนจะใช้นิ้วหนาจับบริเวณคางและจมูกของอีกฝ่ายเพื่อดูว่าส่วนใดที่จะสามารถทำให้เปลี่ยนรูปลักษณ์ได้

"สิบแปดหนาว..." หลิวซีจินตอบในขณะที่เอียงใบหน้าไปมาตามมือหนาของอีกฝ่ายที่พยายามใช้นิ้วกดดูบริเวณใบหน้าของนาง

"ทำไมหรือ?" หลิวซีจินถามขึ้นอย่างประหลาดใจ ในขณะที่โม่ชิงหนานจับชีพจรนางก่อนจะขมวดคิ้ว...

"ข้าจับชีพจรร่างนี้แล้ว...ไม่มีโรคใด... ลมปราณก็แปรปรวนอยู่...คราแรกข้าคิดว่าอาจจะตั้งครรภ์...แต่ว่าชุนหลุนซีดูคล้ายจะเป็นผู้มีบุตรยาก ข้าจึงลังเลรอดูรอบเดือนรอบต่อไปก่อน"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

"ข้าชำนาญเรื่องการจับชีพจรยิ่ง ข้าบอกเจ้าได้เลยว่าเจ้าตั้งครรภ์แล้ว...แผนการแปลงใบหน้าต้องใช้ยาสลบ คงต้องล้มเลิกไปก่อน มิเช่นนั้นจะอันตรายได้” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะมุ่นคิ้ว

"เจ้ามั่นใจหรือ? ว่าข้า...ตั้งครรภ์" หลิวซีจินเอ่ยถามย้ำ

อีกครั้ง...เหตุใดนางจึงตั้งครรภ์ง่ายดายถึงเพียงนี้

"หากไม่เชื่อข้าก็รอดูรอบเดือนเถิด" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

ด้านหลิวซีจิน เวลานี้นางรู้สึกสับสนยิ่งนัก...นางเคยแต่ตรวจสตรีตั้งครรภ์ทั่วไป....แต่พอกลับเป็นตนเองนางกลับไม่มั่นใจเสียอย่างนั้น.....

นี่นางตั้งครรภ์จริง ๆ หรือ?

หากชุนหลุนซีสามารถมีบุตรได้ปกติ แล้วเหตุใดสนม

พวกนั้นจึงไม่ตั้งครรภ์...หรือพวกนางกินยาห้ามครรภ์

หากจะว่าถึงกฎในวังนางก็สืบมาหมดแล้วว่าแคว้นหนิงหลงไม่ได้มีกฎตายตัว ว่าฮองเฮาต้องตั้งครรภ์ก่อน สนมอื่น ๆ จึงจะสามารถตั้งครรภ์ได้...

มีอะไรที่นางยังไม่รู้เป็นแน่....

ช่างเถิด....อย่างไรนางก็ออกมาจากที่แห่งนั้นแล้ว ไม่คิดหันหลังกลับไปอีก...หน้าที่ของนางสิ้นสุดแล้ว นับจากนี้บุตรในครรภ์ของนางจะไม่มีผู้ใดรู้ว่าเป็นบุตรของชุนหลุนซี

"เด็กมาแล้วก็ช่างเถิด...ที่นี่มีคนมากมีคนช่วยเลี้ยงเด็กนี่แน่นอน เจ้าวางใจเถอะ...ส่วนเรื่องใบหน้าเจ้า...ข้ามีอีกหนึ่งวิธีที่จะทำให้ผู้คนจำเจ้าไม่ได้..." โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น ก่อนจะนำบางอย่างขึ้นมา

"นี่มันสมุนไพรเปลี่ยนสีผิวนี่...เจ้ากำลังจะบอกว่า..."

หลิวซีจินมองเอ่ยขึ้นในขณะมองตลับยานั้น

"ทำใบหน้าเจ้าให้มีปานเสีย จากนั้นก็ใส่ผ้าคลุมหน้าบาง ๆ หากใครถามว่าคลุมหน้าทำไมก็แค่บอกว่าเจ้ามีปานบนใบหน้าไม่อยากให้ใครเห็น เจ้าวางใจปานนี้จะหายไปได้ก็ต่อเมื่อเจ้าใช้สมุนไพรอีกตัวหนึ่งทาบริเวณนั้น ปานก็จะหายไป... สมุนไพรทั้งสองนี้ไม่มีผลเสียต่อเด็กในครรภ์" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบตลับยาหนึ่งออกมาวางคู่กัน

"ข้าเอาวิธีนี้ ขอบคุณเจ้ามากโม่ชิงหนาน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น