ตอนที่ 12 : ข้ารักท่านสุดหัวใจ

บทที่ 6

ข้ารักท่านสุดหัวใจ

2 วันผ่านไป

วันนี้เป็นวันที่ท่านราชครูได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงพร้อมกับชัยชนะแล้ว และซินจางก็ออกไปยืนรอรับเขาที่ประตูเมืองด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง แม้ว่าในใจของนางนั้นกำลังเจ็บปวดเพราะคืนนี้นางจะต้องเป็นผู้สังหารเขา

“ข้าดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นหน้าเจ้าเป็นคนแรก” ท่านราชครูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ปลื้มปลิ่มสุดหัวใจ

“ข้าเองก็ดีใจเช่นกันที่ได้เห็นท่านปลอดภัยกลับมา” ซินจางตอบเขากลับไป พร้อมกับพูดขึ้นต่อ “แล้วคืนนี้ข้าจะไปพบท่านที่จวนของท่านเพื่อฉลองชัยชนะด้วยกันนะ”

“ดีจริงเชียว ข้ารอให้ถึงค่ำคืนนี้ไม่ไหวแล้ว” 

และในเวลาค่ำคืนมาเยือน

ณ จวนอ๋องจ้าวเว่ยโจว

ณ ห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยอาหารมากมาย แต่มีเพียงซินจางและท่านราชครูที่กำลังทานอาหารอยู่ด้วยกันเพียงแค่สองคน ท่านราชครูรู้สึกดีใจมากที่ได้ใช้เวลาใกล้ชิดนางมากขนาดนี้ ในขณะที่ซินจางกลับเตรียมการที่จะสังหารเขาเพื่อรักษาชีวิตบิดาของตน

หลังจากที่ซินจางเห็นว่าท่านราชครูทานอาหารจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว นางก็เห็นว่านี่เป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะสังหารเขาทันที ซินจางจึงไม่รอช้า นางหยิบมีดสั้นออกมาเสื้อของนาง พร้อมกับพูดขึ้น “วันนั้นท่านเคยบอกว่า หากข้าอยากได้ชีวิตของท่าน ท่านก็จะยกมันให้กับข้า วันนี้ข้าอยากได้ชีวิตของท่านเพื่อรักษาชีวิตของท่านพ่อข้าไว้ ท่านจะยกให้กับข้าได้หรือไม่”

ท่านราชครูยิ้มออกมาโดยไร้ซึ่งความกังวลและคำถามใด ๆ เขารู้ดีว่าหากนางทำเช่นนี้ก็เพราะว่านางมีเหตุผลของนาง ในเมื่อนางตัดสินใจมาเช่นนี้แล้ว เขาก็พร้อมที่จะยกชีวิตของเขาให้กับนางตามที่เขาได้พูดเอาไว้

“ได้สิ ในเมื่อเจ้าขอมา ทำไมข้าจะให้เจ้าไม่ได้ล่ะ แต่ก่อนตายข้าขอให้เจ้ารู้ไว้ว่าข้ารักเจ้ามาก แม้ตายไปเป็นผีข้าก็จะตามมาดูแลเจ้า จางเอ๋อร์! การได้มารักเจ้านั้นถือว่าชีวิตของข้านั้นคุ้มค่าแล้ว และการที่ข้าได้ตายด้วยน้ำมือของเจ้า ข้านั้นมีความสุขยิ่งกว่า”

เมื่อซินจางได้ยินคำพูดของเขาเช่นนั้น นางก็ร้องไห้ออกมาทันที “ฮืออออออออออออออออออออออออออ ท่านราชครู ฮืออออออออออออออออออออ เหตุใดท่านจึงได้รักข้ามากมายขนาดนี้ ตัวข้าเองนั้นก็รักท่านเช่นกัน แต่วันนี้ข้าไม่ทางเลือกใด ๆ เลย ฮือออออออออออออออออออ ฮ่องเต้สั่งให้ข้ามาสั่งหารท่าน หากข้าไม่สังหารท่าน ฮ่องเต้จะทำให้ท่านพ่อของข้าได้รับโทษในฐานะกบฏ ฮือออออออออออออออออออ และข้าก็มิอาจจะทนเห็นท่านพ่อของข้าต้องถูกใส่ร้ายเช่นนั้นได้ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ”

“งั้นเจ้าก็เข้ามาสังหารข้าเถิด ข้าไม่ถือโทษโกรธเจ้าหรอก” ท่านราชครูพูดขึ้น พร้อมกับมือที่ถือมีดของนางให้เสียบแทงเข้ามาในหน้าอกของเขา แต่ยังไม่ทันที่มีดนั้นจะได้แทงเข้าไปลึกมาก ซินจางก็ดึงมีดนั้นออก และสะบัดมีดนั้นทิ้งลงไปบนพื้นพร้อมกับร้องไห้ออกมาทันที

“ฮืออออออออออออออออออออออออ ข้าฆ่าท่านไม่ได้ ข้ามิอาจจะทนเห็นท่านจากไปไม่ได้ ฮืออออออออออ” 

 ท่านราชครูเข้ามากอดร่างบางของนางไว้แน่น พร้อมกับพูดขึ้น “จางเอ๋อร์! วันนี้ฮ่องเต้ผู้นี้บังอาจกล้าทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด ดังนั้นวันนี้ข้าจะทำฮ่องเต้ต้องชดใช้”

“ฮือออออออออออออออออออออออ ได้โปรดช่วยท่านพ่อของข้าด้วย” ซินจางร้องไห้ออกมา พร้อมกับกอดร่างใหญ่ของท่านราชครูไว้แน่น

ท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวปล่อยให้ซินจางร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาสักพักใหญ่ ๆ จนในที่สุดนางก็เผลอหลับไป เมื่อซินจางหลับไปแล้ว ท่านราชครูก็อุ้มร่างบางของนางไปนอนที่เตียง ก่อนที่เขาจะออกไปสั่งทหารของเขาทั้งหมด

“คืนนี้เราจะโค่นราชบัลลังก์จากฮ่องเต้ทันที เพื่อเป็นการแก้แค้นที่ฮ่องเต้ได้ทำให้นางผู้เป็นที่รักของข้าต้องร้องไห้”

และในค่ำคืนนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของพระราชวัง ท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวก็นำทัพของเขาเข้ายึดครองวังหลวงก่อนทันที และไม่นานหลังจากนั้นเขาก็สามารถเข้ายึดครองราชย์บัลลังก์จากฮ่องเต้จ้าวม่านฉีได้สำเร็จ

“เจ้าคนทรยศ! เจ้ากบฏ! ฮ่องเต้จ้าวม่านฉีตะโกนชี้หน้าด่าท่านราชครูด้วยความโกรธแค้น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ในที่สุดสิ่งที่ข้าคิดก็เกิดขึ้นจนได้ คนเลือดผสมอย่างเจ้าไม่มีทางปกครองแคว้นอี้เฉิงได้อย่างแน่นอน เพราะไม่มีประชาชนคนไหนเขายอมรับเจ้าอย่างแน่นอน”

“และใครว่าข้าจะขึ้นเป็นฮ่องเต้เสียเองล่ะ!” ท่านราชครูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสะใจ ก่อนจะพูดขึ้นต่อ “ที่ข้าวางแผนก่อกบฏทั้งหมดก็ไม่ใช่เพื่อตัวข้าเอง แต่เป็นเพื่อประชาชนต่างหาก เจ้าไม่เหมาะสมที่จะบริหารแผ่นดินเลยแม้แต่น้อย เจ้าเป็นฮ่องเต้มานับ 8-9 ปี แต่เจ้ามิสามารถดูแลให้ประชาชนกินดีอยู่ดีได้ วัน ๆ เจ้าเอาแต่คิดระแวงว่าใครกันที่คิดคดทรยศต่อเจ้า ใครกันที่จะกบฏต่อเจ้า เจ้ามันขี้ขลาด ทั้ง ๆ ที่เป็นฮ่องเต้แต่ยังวางแผนการรบไม่เป็น โชคดีที่เหล่าแม่ทัพของแคว้นอี้เฉิงมีแต่ผู้ที่เก่งกาจ มิเช่นนั้นคงล้มจมไปนานแล้ว และบัลลังก์นี้ก็ไม่ใช่ของข้า แต่เป็นของอ๋องจ้าวหยาง แม้จ้าวหยางจะมีอายุน้อยกว่าเจ้า 3 ปี แต่ความคิดในการบริหารบ้านเมืองนั้นกลับดีกว่าเจ้า หลายครั้งที่จ้าวหยางออกรบด้วยตัวเองเพื่อปกป้องประชาชน แต่เจ้ากับเอาแต่นั่งระแวงอยู่บนบัลลังก์นั้น วันนี้จ้าวหยางจะขึ้นเป็นฮ่องเต้สืบต่อไป และข้าจะไม่สังหารเจ้า แต่ข้าจะจองจำเจ้าอยู่ในคุกเพื่อทบทวนการกระทำของเจ้าไปชั่วชีวิต”

เมื่อพูดจบ ท่านราชครูก็เดินหันหลังออกจากบัลลังก์และห้องว่าราชการทันที

และในเวลานั้นเองฮ่องเต้องค์ใหม่ผู้มีนามว่าจ้าวหยางก็ถูกสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้ทันที

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ซินจางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงของตนเอง นางจึงแปลกใจขึ้นมา เพราะเมื่อคืนนี้นางจำได้ว่านางหลับอยู่ที่จวนอ๋องจ้าวเว่ยโจว

และเมื่อรุ่ยเซียงเห็นว่าคุณหนูตื่นขึ้นมาแล้ว รุ่ยเซียงจึงรีบเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้กับซินจางฟัง และนั้นก็ทำให้ซินจางรู้ว่า ตลอดมาที่ผู้คนกล่าวหาว่าท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวพยายามโค่นบัลลังก์เพื่อครองราชย์เองนั้นไม่เป็นความจริง แต่จริง ๆ แล้วเขากับทำเพื่อให้ท่านอ๋องจ้าวหยางผู้ซึ่งโอรสของสนมเอกของฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองราชย์แทน เพราะท่านราชครูนั้นเป็นผู้ที่ฉลาดปราดเปรือง เขามองออกว่าหากท่านอ๋องจ้าวหยางได้ขึ้นครองราชย์แล้วล่ะก้อ บ้านเมืองก็จะเต็มไปด้วยความเจริญรุ่งเรือง เพราะท่านอ๋องจ้าวหยางมักใช้เวลาคลุกคลีอยู่กับประชาชนบ่อยครั้ง ทำให้จ้าวหยางสามารถเข้าใจประชาชนได้เป็นอย่างดี

“คุณหนูหรือไม่เจ้าคะว่าตอนนี้ประชาชนต่างอิจฉาคุณหนูมาก ตอนนี้พวกเขาไม่ได้มองว่าท่านราชครูนั้นเป็นราชครูชั่วอีกต่อไปแล้ว แต่พวกเขากลับเยินยอท่านราชครูกันไม่หยุดปากเลยเจ้าค่ะ” รุ่ยเซียงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

“ข้าเองก็ไม่คิดมาก่อนเลยว่า จริง ๆ แล้วสวรรค์จะใจดีกับข้าขนาดนี้” ซินจางพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

และผ่านไปหลังจากนั้น 3 วัน

งานแต่งงานของซินจางและท่านราชครูก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่ง เหล่าผู้คนมากมายต่างมาร่วมแสดงความยินดีแต่คู่บ่าวสองตลอดเส้นทาง และตอนนี้ไม่มีใครรังเกียจหรือกลัวท่านราชครูอีกต่อไปแล้ว แต่พวกเขากับเคารพรักท่านราชครูในการกระทำของเขาที่ได้ช่วยเหลือให้แคว้นอี้เฉิงได้มีฮ่องเต้ใหม่ที่พร้อมดูแลประชาชน

ณ จวนอ๋องจ้าวเว่ยโจว

ร่างบางของซินจางนั่งอยู่ในอ้อมกอดของท่านราชครูที่ริมระเบียง ทั้งสองคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดาวมากมายกำลังสว่างไสวอยู่บนนั้น

“ท่านราชครู ท่านรู้หรือไม่ว่ากว่าข้าจะได้มาพบกับท่านหัวใจของข้าต้องบอบช้ำมาอย่างครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้ข้ายอมแพ้ต่อความรักและโชคชะตา แต่เมื่อข้าหยุดค้นหาข้ากลับไปมาเจอท่าน ท่านคือของขวัญชิ้นใหญ่ที่แสนวิเศษที่สวรรค์ได้ส่งมาให้ข้า เพื่อเป็นรางวัลที่ผ่านความบอบช้ำนั้นมาได้” ซินจางพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ใครกันที่มันกล้ามาทำร้ายหัวใจของจางเอ๋อร์ของข้า หากข้าได้พบพวกมันที่ไหน ข้าจะทรมานพวกมันให้ดู” ท่านราชครูตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง จนทำให้ซินจางนึกยิ้มออกมาอย่างมาความสุข นางพรางคิดในใจว่านางโชคดีเหลือเกินที่ได้ข้ามภพมาพบคนคลั่งรักอย่างท่านราชครูผู้นี้

เมื่อใดที่คุณหยุดตามหาความรัก ความรักก็วิ่งพุ่งเข้าใส่คุณทันที ดังนั้นเมื่อใดที่คุณอกหักจากความรักแบบซินจางก็จงอย่าน้อยใจไป เพราะนั้นหมายความว่าคุณกำลังเดินเข้าใกล้รักแท้ของคุณเข้าไปอีกก้าวแล้วนะ

__________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^