ตอนที่ 44 : ออกสู่สนามรบ (2)

เมื่อนิคโคลัสเดินทางมาถึงกองทัพของแคว้นเป่ยเอี่ยนแล้ว เขาก็ใช้ความรู้ประวัติศาสตร์อันน้อยนิดที่มีเกี่ยวกับแคว้นนี้ทำนายทายทักให้ทหารที่อยู่หน้ากองทัพฟังว่า “ข้ามีนามว่าเชียนเอ๋อร์ ข้าเป็นนักทำนาย ในอนาคตแคว้นเป่ยเอี่ยนจะมีชื่อเสียงโด่งดังมาก”

“จริงรึ?”

“จริงสิ!”

เมื่อทหารได้ยินคำทำนายของนิโคลัสเช่นนั้น พวกเขาก็ดีใจกันยกใหญ่ ซึ่งจริง ๆ แล้วนิคโคลัสรู้ดีว่าผู้คนชอบคำทำนายทีเป็นผลดีต่อตัวเอง หากคำทำนายไหนที่เป็นผลลบ พวกเขาจะเครียดไปนานปีเลยที

ในขณะที่ทหารผู้นั้นกำลังดีใจยกใหญ่อยู่นั้น นิคโคลัสก็แอบแฝงตัวเข้าไปในกองทัพของพวกเขาได้ โดยที่นิคโคลัสได้เลือกชุดของทหารผู้หนึ่งมาสวมใส่ และเขาก็ออกตามหาที่คุมขังของท่านแม่ทัพหลัวอีม่าน

ผ่านไปจนเกือบค่ำ ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดมนลง นิคโคลัสก็สามารถตามหาท่านแม่ทัพหลัวอีม่านได้ สภาพร่างกายของท่านแม่ทัพทัพหลัวอีม่านนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็คงดูแข็งแรงและมีสติอยู่มาก นิคโคลัสพรางแอบคิดในใจว่าหากคนที่โดนทำลายเช่นนี้เป็นเขา เขาคงไม่มีทางรอดชีวิตได้อย่างแน่

นิคโคลัสใช้ไหวพริบความฉลาดที่เขาชอบดูมาจากหนังฝรั่งโดยการตีหัวของทหารให้สลบ แล้วเขาก็นำชุดของทหารผู้นั้นมาให้ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านสวมใส่ และทั้งสองคนก็รีบหนีออกไปจากฐานทัพแห่งนั้นทันที

นิคโคลัสประครองร่างใหญ่ของท่านแม่ทัพหลัวอีม่านหนีออกมาจากกองทัพของแคว้นเป่ยเอี่ยนได้สำเร็จ และเขาก็รีบพาท่านแม่ทัพหลัวอีม่านแอบหนีกลับเข้ามายังค่ายทหารของแคว้นต้าถัง

ทางด้านของชิวยวี่ที่กลับมาจากการรบในยามค่ำแล้ว ก็รู้สึกเป็นกังวลใจมากที่เห็นนิคโคลัสยังไม่ยอมกลับมาที่ค่ายตามที่นัดกันไว้ นางจึงเฝ้ารอเขาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งดึกดืน

และท่ามกลางความมืดมิดแสงสว่างก็บังเกิดขึ้น เมื่อร่างของนิคโคลัสได้เดินฝ่าความมืดเข้ามายังค่ายทหารพร้อมกับท่านพ่อของนาง ชิวยวี่จึงรีบวิ่งเข้าไปหาท่านพ่อของนางด้วยความดีใจทันที

ชิวยวี่กอดท่านพ่อของนางไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่นางได้รู้วว่าในสนามรบนั้นน่ากลัวขนาดไหนเมื่อไม่มีบิดาของนาง และยิ่งนางรู้ว่าเขาต้องตกอยู่ในมือของศัตรูเช่นนี้ จึงทำให้หัวใจของนางต้องกังวลอยู่ตลอดเวลา

ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านที่เห็นว่าบุตรสาวผู้เข้มแข็งของตนเองร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวเป็นครั้งแรก เขาจึงลูบหัวของนางอย่างเอ็นดูพร้อมกับพูดขึ้น “พ่อกลับมานะยวี่เอ๋อร์ ลูกไม่ต้องร้องแล้วนะ! ในเมื่อเจ้าตั้งใจว่าจะทำอาหารให้พ่อเมื่อกลับมา แล้วพ่อจะไม่กลับมาเจ้าได้เช่นไรล่ะ!”

“ฮืออออออออออออออออออออออออ ท่านพ่อ! ท่านพ่อ ข้าเป็นห่วงท่านเหลือเกิน”

“เอาล่ะ! วันนี้ลูกนำทัพคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้วสินะ ระหว่างทางลู่เซียนได้เล่าให้ฟังว่าลูกนั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นถึงแม่ทัพแล้ว พ่อภูมิใจในตัวลูกเหลือเกิน”

“เพราะลูกมีท่านพ่อเป็นแบบอย่าง ลูกจึงได้มีความเข้มแข็งเช่นนี้” ชิวยวี่ตอบกลับไปทั้งน้ำตา

“งั้นวันนี้เราไปพักผ่อนกันเถอะ ลู่เซียนก็คงอยากจะพักด้วยเหมือนกัน” ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านพูดกับบุตรสาวของตนเองจบ เขาก็หันไปหานิคโคลัสพร้อมกับพูดขึ้น “ครั้งนี้เจ้าได้ชีวิตของข้าไว้ กลับไปถึงจวนแล้วข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม”

นิคโคลัสยิ้มรับอย่างขอบคุณ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินเข้าไปพักผ่อน

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

วันนี้กองทัพของแคว้นนั้นได้แม่ทัพหลัวอีม่านกลับมาแล้ว จึงทำให้มีแม่ทัพถึงสามคน และกองกำลังทหารก็กลับมามีกำลังใจมากขึ้น ทำให้การสู้ศึกวันนี้เต็มไปด้วยความดุเดือด และในที่สุดแคว้นเป่ยเอี่ยนจึงต้องยอมแพ้และถอยทัพกลับไปทันที แต่ในตอนแรกท่านแม่ทัพหลัวอีม่านไม่ยอมให้พวกเขายอมถอยทัพกลับไปอย่างสงบสุข เพราะกลัวว่าพวกเขาจะย้อนกลับมารุกรานอีก จึงทำให้ฮ่องเต้ของแคว้นเป่ยเอี่ยนเขียนหนังสือสนธิสัญญาว่าจะไม่กลับมารุกรานแคว้นต้าถังอีกต่อไป

เมื่อแม่ทัพทั้งสามสามารถนำชัยชนะกลับมาให้แคว้นต้าถังได้แล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับเมืองหลวงทันที

แต่ระหว่างทางที่กองทัพกำลังเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงนั้น ท่านแม่ทัพหนุ่มหวางหยุนตี๋ก็ชื่นชอบในความกล้าหาญของท่านหญิงหลัวชิวยวี่ผู้นี้เป็นอย่างมาก เขาจึงเดินเข้าไปหาท่านแม่ทัพหลัวอีม่านเพื่อสู่ขอนางระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง

“ท่านแม่ทัพหลัวอีม่าน! ข้ารู้ว่าเวลานี้ไม่เหมาะสมที่ข้าจะพูดเรื่องนี้ออกมา แต่ข้าเกรงว่าหากรอช้าไปกว่านี้จะทำให้ข้าเสียโอกาส ข้าจึงจะขออนุญาตสู่ขอท่านหญิงชิวยวี่จากท่าน”

ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านยิ้มออกมาอย่างดีใจ แต่เพราะว่าเขาเลี้ยงบุตรสาวของตนเองมาอย่างตามใจตลอด เขาจึงไม่คิดจะบังคับนางในเรื่องการแต่งงานนี้เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงตอบท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋กลับไป “ท่านแม่ทัพหวาง! ข้าเองก็ชื่นชอบในตัวของเจ้าและปรารถนาที่จะได้เจ้ามาเป็นบุตรเขยของข้าเช่นกัน แต่เรื่องการแต่งงานของยวี่เอ๋อร์นั้นข้าไม่สามารถบังคับใจของนางได้ หากเจ้าอยากแต่งงานกับนาง เจ้าก็จงทำให้นางยอมตกลงกับเจ้าเองเถิด หากเจ้าทำได้ ข้าก็จะยอมรับคำสู่ขอนี้”

เมื่อท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ได้ยินว่าท่านแม่ทัพหลัวอีม่านเปิดทางให้เขาเช่นนั้น เขาก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจทันที

_____________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^