ตอนที่ 11 : เสียสละทั้งกายและใจ

บทที่ 5

เสียสละทั้งกายและใจ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ซินจางตื่นขึ้นมาเพราะได้เสียงดังมาจากที่ด้านนอกของหอนอน นางจึงรีบชะโงกหน้าออกไปดูทันที และนางก็พบว่ามีทหารมากมายมายืนในจวนต่อหน้าท่านพ่อของนาง และทหารนายหนึ่งก็ก้าวขาออกมาพร้อมกับอ่านราชโองการจากฮ่องเต้ “ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ท่านแม่ทัพหลี่ไปนำทัพที่หัวเมืองไฉ่ฉางด่วนขอรับ”

“ห๊ะ! ไฉ่ฉาง?” รุ่ยเซียงที่ยืนแอบฟังอยู่ข้าง ๆ ซินจางก็อุทานออกมาทันที จนทำให้ซินจางนึกสงสัย และหันไปถามนาง

“ทำไมรึ?”

“ก็หัวเมืองไฉ่ฉางเป็นหัวเมืองที่ป่าเถื่อนที่สุด ปกติจะมีแต่ท่านแม่ทัพหนุ่ม ๆ เท่านั้นที่จะได้ไปนำทัพที่เมืองนี้ หากเป็นท่านแม่ทัพที่อายุมากแล้ว มักจะไปแล้วไม่ได้กลับมาเจ้าค่ะ” รุ่ยเซียงตอบซินจางกลับไปด้วยเสียงเศร้า

“ทั้ง ๆ ที่รู้แบบนี้แล้วแต่ฮ่องเต้ยังส่งท่านพ่อไปอีก แล้วแบบนี้ข้าจะทำอย่างไรดีล่ะ?” ซินจางพูดขึ้นด้วยความกังวลใจ

ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ เมื่อทหารออกไปกันหมดแล้ว ซินจางจึงรีบวิ่งเข้าไปหาท่านพ่อของนางที่กำลังแต่งตัวเพื่อไปนำทัพทันที “ท่านพ่อ! ทั้ง ๆ ที่ฮ่องเต้รู้ว่าการส่งท่านไปนั้นเป็นเรื่องอันตราย เหตุใดฮ่องเต้จึงส่งท่านไปล่ะ?” ซินจางถามท่านพ่อของนางขึ้น

“ในเมื่อเป็นราชโองการของฮ่องเต้แล้ว พ่อก็มิอาจจะขัดได้” ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูตอบกลับมาพร้อมกับก้มหน้ารับชะตากรรม เพราะเขาเองก็นึกสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ ฮ่องเต้ถึงไม่ส่งท่านแม่ทัพหนุ่ม ๆ ไปแทนเขา การส่งเขาไปครั้งนี้เท่ากับว่าส่งเขาไปตายเลยแท้ ๆ

“ข้าว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมใน แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าจะไม่ยอมให้ท่านพ่อออกไปเสี่ยงอย่างแน่นอน” ซินจางพูดขึ้น พร้อมกับวิ่งออกไปจากจวนของตระกูลหลี่ทันที

“จางเอ๋อร์! นั่นลูกจะไปไหนนะ?” ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูตะโกนถามตามหลังของลูกสาวไป แต่นางก็ไม่ได้ยินเสียแล้ว

ซินจางสั่งให้คนขับรถม้าหน้าจวนพานางมายังจวนอ๋องจ้าวเว่ยโจวโดยใช้สิทธิ์การเป็นคู่หมั้นของเขาจึงทำให้นางเข้ามายังในจวนของเขาอย่างง่ายดาย

เมื่อซินจางได้พบกับท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวแล้ว นางก็ไม่รอช้ารีบขอร้องเขาทันที “ท่านราชครู ได้โปรดช่วยพูดกับฮ่องเต้ไม่ให้ส่งท่านพ่อของข้าไปนำทัพที่หัวเมืองไฉ่ฉางทีเถอะ ที่แคว้นนี้มีท่านแม่ทัพหนุ่ม ๆ อีกมากมาย ได้โปรดส่งคนอื่นไปที”

“คุณหนูหลี่ซินจาง จริง ๆ แล้วฮ่องเต้มิได้ส่งท่านพ่อของท่านไปนำทัพหรอก แต่เขาส่งท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูไปตายเสียมากกว่า เพราะฮ่องเต้กลัวว่าการที่ข้ากำลังจะแต่งงานกับเจ้าจะทำให้ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูมาเป็นพรรคพวกของบุตรเขยอย่างข้าไงล่ะ เพราะบิดาของเจ้ามีเส้นสายในการทหารมาก ฮ่องเต้จึงกลัวว่าเขาจะเป็นพิษภัยต่อไป” ท่านราชครูพูดความจริงให้ซินจาง

“ถ้าหากเป็นเช่นนั้น ท่านราชครูได้โปรดช่วยท่านพ่อขงอข้าด้วยเถิด ได้โปรดเถิด” ซินจางร้องขอเขาทั้งน้ำตา และท่านราชครูก็มิอาจจะทนเห็นน้ำตาของนางได้ 

“จางเอ๋อร์!” เขาเรียกชื่อของนางอย่างอ้อนโยนพร้อมกับใช้มือหนา ๆ ของเขาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของนาง “เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยเจ้าเอง เจ้ากลับไปรอฟังข่าวที่จวนของเจ้าเถิด ข้าจะให้คนไปส่ง”

“ขอบใจท่านมาก ท่านราชครู” ซินจางทำความเคารพท่านราชครูก่อนที่นางจะเดินออกจากจวนอ๋องของเขาไป

ผ่านไปจนครึ่งค่อนวัน ณ จวนตระกูลหลี่

ในที่สุดข่าวที่ซินจางรอคอยก็มาถึงสักที

ทหารจากวังหลวงเดินเข้ามาพบท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูเพื่อแจ้งราชโองการใหม่ให้เขาได้ทราบ โดยมีซินจางที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ

“ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวรับตำแหน่งจอมทัพ และนำทัพเพื่อปกป้องหัวเมืองไฉ่ฉางแทนท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูขอรับ”

“ข้ารับพระบัญชา” ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูกล่าวรับพระบัญชา

เมื่อทหารจากวังหลวงเดินจากไปแล้ว ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จู่ก็หันมาถามลูกสาวของตน “เมื่อเช้านี้ที่เจ้าวิ่งหุนหันออกจากจวนไป ก็เพราะว่าเจ้าไปพบกับท่านราชครูใช่หรือไม่?”

“ใช่ค่ะ ลูกออกไปขอร้องให้ท่านราชครูช่วย แต่ลูกไม่คิดว่าท่านราชครูจะเป็นผู้นำตัวเองเข้ามาเสี่ยงแบบนี้” ซินจางตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“เฮ้ออออออออออออออออออออออออ เหตุใดฮ่องเต้จึงทำกับข้าเช่นนี้” ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูถอดหายใจออกมาด้วยความกังวล “แต่ก็ยังดี อย่างน้อยข้าก็ได้รู้ว่าราชบุตรเขยของข้ากล้าเสี่ยงชีวิตของเขาเพื่อความสุขของลูกสาวของข้า แบบนี้ข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการแต่งงานของเจ้าอีกต่อไปแล้ว งั้นเจ้ารีบไปส่งท่านราชครูเถิด ตอนนี้เขาน่าจะกำลังเตรียมตัวออกเดินทางที่หน้าประตูเมืองแล้ว” 

ณ หน้าประตูเมือง

ซินจางมาถึงหน้าประตูเมืองพร้อมกับรุ่ยเซียงได้ทันเวลาพอดี นางจึงรีบวิ่งเข้าไปหาท่านราชครูจ้าวเว่ยโจวที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้า พร้อมกับพูดขึ้น “ข้านำสิ่งนี้มาให้ท่าน” ซินจางหยิบถุงหอมที่นางถักทอด้วยมือขงอตัวเอง พร้อมกับยื่นมันไปให้กับเขา “เดิมทีข้าตั้งใจจะท่านในวันแต่งงาน แต่ข้าคิดว่านำมาให้ท่านตอนนี้คงจะเหมาะที่สุดแล้ว”

ท่านราชครูหยิบถุงหอมของซินจางขึ้นมาดม ก่อนจะพูดกับนางขึ้น “ข้าจะเก็บมันไว้กับตัวที่สุด และเมื่อเสร็จสิ้นศึกครั้งนี้แล้ว ข้าจะเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าทันที” 

“ข้าจะรอท่านกลับมา ขอบใจท่านมากที่ช่วยท่านพ่อของข้าไว้” ซินจางพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“จางเอ๋อร์! เจ้าไม่ต้องขอบใจข้าหรอก เพราะข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าต่อให้ข้าจะต้องยกชีวิตให้กับเจ้าข้าก็ยอม” เขาส่งยิ้มให้กับนาง พร้อมกับพูดขึ้นต่อ “แล้วข้าจะรีบกลับมาแต่งงานกับเจ้านะ” พูดจบ ท่านราชครูก็ค่อย ๆ ขี่ม้านำทัพเคลื่อนขบวนออกไป

ซินจางมองเขาขี่ม้าไปจนสุดสายตา จู่ ๆ น้ำตาของนางก็ไหลลงมาเปื้อนแก้มที่ขาวนวลของนางอย่างไม่รู้สาเหตุ

“หรือว่าข้าเองก็กำลังตกหลุมรักเขาเข้าแล้วสินะ!” ซินจางพูดกับตัวเองขึ้น พร้อมกับใช้ปาดน้ำตาออกจากแก้มของตนเอง

ผ่านไป 2 อาทิตย์

ในที่สุดซินจางก็ได้รับข่าวดีว่าท่านราชครูได้นำทัพจนได้รับชัยชนะแล้ว และตอนนี้เขากำลังจะเดินทางกลับสู่เมืองหลวง ซึ่งใช้เวลาเพียงแค่ 2 วันเขาก็จะเดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว

ซินจางดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่รู้ว่าท่านราชครูกำลังจะกลับมา นางรู้สึกกกระวนกระวายที่จะได้เห็นใบหน้าของเขาอีกครั้งเหลืออื่น

“รุ่ยเซียง เจ้าคิดว่าข้าควรจะไปรอรับท่านราชครูที่หน้าประตูเมืองดีไหมนะ?” ซินจางถามรุ่ยเซียงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“ดีเลยเจ้าค่ะ เพราะข้าคิดว่าท่านแม่ทัพเองก็อยากที่จะเห็นคุณหนูของข้าเป็นคนแรกอย่างแน่นอน” รุ่ยเซียงเยินยอซินจางขึ้นทันที จนทำให้ซินจางรู้สึกเขินอาย

และในขณะที่ซินจางกำลังตื่นเต้นดีใจกับข่าวดีของท่านราชครูอยู่นั้น จู่ ๆ นายทหารคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหานางในจวน พร้อมกับนำตัวนางไปพบกับฮ่องเต้เพียงลำพัง

ซินจางรู้สึกแปลกใจมากที่จู่ ๆ ฮ่องเต้ขอพบตัวนางลำพังแบบนี้ แถมก่อนหน้านี้เขาอยากจะส่งท่านพ่อของนางเข้าไปเสี่ยงชีวิตในสนามรบอีก

“ทูลฝ่าบาท” ซินจางทำความเคารพฮ่องเต้ก่อนทันที

“เจ้ารู้ไม่ว่าก่อนหน้านี้ข้าหมายปองที่จะได้เจ้ามาเป็นสนมเอก แต่จู่ ๆ เว่ยโจวก็มาชิงตัดหน้าข้าไปก่อนซะงั้น” ฮ่องเต้พูดขึ้นด้วยเสียงโกรธกริ้ว

“ไม่ทราบเพคะ” ซินจางตอบกลับไปอย่างเรียบ ๆ

“ฮึ!” ฮ่องเต้หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนที่จะพูดขึ้นต่อ “แต่ก็ช่างมันเถอะ ข้าเข้าประเด็นที่เรียกเจ้ามาวันนี้เลยดีกว่า”

“เพคะฝ่าบาท”

“ข้าขอสั่งให้เจ้าสังหารเว่ยโจวในคืนแรกที่เขากลับมาถึงเมืองหลวง”

“ห๊ะ!” ซินจางอุทานออกมาด้วยความตกใจทันที “แต่ข้าเป็นคู่หมั้นของเขา ข้าจะทำแบบนั้นได้เช่นไรกัน?”

“ทำได้สิ เพราะหากถ้าเจ้าไม่ทำ ข้าจะใช้อำนาจของข้าว่าบิดาของเจ้าเป็นกบฏต่อแผ่นดิน”

“ห๊ะ! แต่ท่านพ่อมิเคยคิดกบฏต่อแผ่นดิน เหตุใดฝ่าบาทจึงต้องทำแบบนี้กับท่านพ่อของข้าด้วย” ซินจางถามฮ่องเต้จ้าวม่านฉีขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ก็เพราะว่าหากเจ้าไม่ช่วยข้าปราบกบฏอย่างเว่ยโจว เจ้ากับบิดาของเจ้าก็นับว่าเป็นกบฏ ดังนั้นหากในค่ำคืนที่เว่ยโจวมาถึงยังเมืองหลวง และข้ายังไม่ได้ยินข่าวการตายของเขา ข้าจะประกาศออกไปทันทีว่าบิดาของเจ้าเป็นกบฏ”

เมื่อได้ยินคำสั่งจากฮ่องเต้จ้าวม่านฉีเช่นนั้น ซินจางก็น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทันที เพราะเท่ากับว่านางไม่มีทางเลือกใด ๆ เลย

_____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^