ตอนที่ 48 : หึงหวงก็เพราะว่ารัก (2)

“อ๊าาาาาาา” ชิวยวี่เผลอร้องออกมาอย่างไม่รู้ตัว แม้จะพยายามปฏิเสธมากขนาดไหน แต่ร่างกายของนางมันกลับปรารถนาน้องชายอุ่น ๆ ของเขานั้นเสียเหลือเกิน และไม่นานนิคโคลัสก็ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับจับน้องชายของเขาที่ขยายใหญ่ของเขานั้นถูไปมาที่กลีบของนาง โดยที่เขาไม่ยอมสอดใส่สักที และมันก็ทำให้ชิวยวี่รู้สึกเสียวจนใจจะขาดแล้วนะ ทำไมเขาไม่ยอมสอดมันเข้ามาสักที

“อ๊าาาาา ซีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

“ข้าเดินทางมาไกลแสนไกลเพื่อมาพบกับท่าน แล้วข้าจะยอมให้ท่านเป็นของชายอื่นได้เช่นไรกัน!” เขาพูดขึ้น แต่ ณ จุด ๆ นี้ ต่อให้เขาต่อว่าอะไรนาง นางก็ยอมหมดแหละ

ชิวยวี่รู้สึกว่าร่างกายของนางยิ่งต้องการเขามากขึ้นไปอีก นางชอบที่ได้เห็นเขาหึงหวงนางด้วยรสสวาทเช่นนี้เหลือเกิน

จากนั้นเขาค่อย ๆ สอดใส่น้องชายของเขาเข้ามาในร่างกายของชิวยวี่อย่างช้า และเขาก็เริ่มทำการบรรเลงเพลงรักให้กับนางทันที

“ร่างกายของท่านหญิงตอบสนองข้าดีเหลือเกิน หากเป็นเช่นนี้แล้วข้าคงจะแตกเอาได้นะ” เขาพูดขึ้น พร้อมกับยังคงค่อย ๆ ขยับน้องชายของเขาเข้าออกในร่องของนางอย่างช้า ๆ

“เสียวจังเลยค่ะ”

“แต่ข้าจะทำให้คุณเสียวมากกว่านี้อีก”

เข้าเริ่มกระแทกเข้าออกแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนนางเริ่มรู้สึกว่านางใกล้จะถึงจุดสุดยอดแล้ว

“อ๊าาาาาาา ซีดดดดดดด เสียว”

“ข้าก็เสียวเหลือเกิน ข้าไม่ไหวแล้ว” เขาพูดไป พร้อมกับยังคงกระแทกน้องชายเข้าออกอย่างรุนแรง เพราะว่าเขาเองก็คงอยากจะปล่อยน้ำเชื้อออกมาเต็มที่แล้ว

“อ๊าาาาาาาาา ข้าใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ” เขากระแทกแรงจนกลีบดอกไม้ของนางสั่นระริก

“อ๊าาาาาาาา ไม่ไหวแล้ว ข้าจะเสร็จแล้วค่ะ อ๊าาาาาาา ข้า ข้า เสร็จ ข้าเสร็จแล้ว”

“อ๊าาาาาาาา ข้าก็ไม่ไหวแล้ว ข้าใกล้จะแตกแล้ว”

เขากระแทกเขาออกอย่างรุนแรง พร้อมกับลมหายใจที่หอบที่ “ซีดดดดดดดด อ๊าาาาาาาา ไม่ไหวแล้ว ข้าจะแตกแล้ว อ๊าาา ข้าแตกแล้ววววว”

ร่างกายของเขากระตุกสองสามที พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นอุ่น ๆ ที่พุ่งเข้าใส่มาในมดลูกของนาง และเขาทิ้งร่างกายอันหอบเหนื่อยลงทับกับร่างกายของฉัน และเขาก็ค่อย ๆ เอื้อมมือไปแกะผ้าออกจากข้อมือของฉัน เมื่อทั้งสองเสพสวาทจนสุขสมใจแล้ว ชิวยวี่จึงพูดกับเขาขึ้น “ข้าชอบเวลาที่เห็นเจ้ารุนแรงกับข้าเช่นนี้เหลือเกิน แบบนี้ข้าคงต้องเข้าใกล้ท่านแม่ทัพหวางบ่อย ๆ แล้วล่ะ!” แล้วนางก็ยิ้มออกมาเบา ๆ

“ท่านหญิงอย่าได้คิดเข้าใกล้ชายอื่นอีกเชียว มิเช่นนั้นท่านจะโดดดีแน่” พูดจบ เขาก็ดึงร่างบางของนางเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมกอดของเขา

และในที่สุดทั้งสองคนก็ตกเป็นของกันและกันเรียบร้อยแล้ว

และเมื่อวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ทางด้านของท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ที่เห็นว่าเมื่อวานนี้ท่านหญิงชิวยวี่ดูเหมือนจะมีใจให้กับเขา เขาก็ไม่รอช้ารีบเชิญผู้ใหญ่มาสู่ขอนางทันที ทำเอาชิวยวี่ถึงกลับตั้งตัวไม่ทัน นางจึงรีบเชิญท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ออกไปคุยเป็นการส่วนตัวทันที

“ท่านแม่ทัพหวาง! ข้าต้องขออภัยท่านด้วยที่ข้าไม่สามารถตอบตกลงคำขอแต่งงานกับท่านได้ เพราะตัวข้านั้นไม่ได้รักท่าน ข้าต้องขออภัยด้วยถ้าหากท่าทางและกริยาของข้าทำให้ท่านต้องเข้าใจผิด”

“วันนี้ไม่รักกันไม่เป็นไร แต่เดี๋ยวอยู่ไปเราก็รักกันเอง ข้าจะรักท่านหญิงไปชั่วชีวิตของข้า แต่ท่านหญิงจะรักข้าเมื่อใดก็ได้” ท่านแม่ทัพหวางตอบกลับไปอย่างมีความหวัง

“ชาตินี้ข้าเกิดมามีชีวิตเดียว หัวใจของข้ามีเพียงดวงเดียว ข้าจึงรักได้เพียงครั้งเดียว และตอนนี้หัวใจของข้าก็ได้เป็นของบุรุษผู้อื่นไปแล้ว”

ท่านแม่ทัพหวางที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่เขาจะถามนางขึ้นตรง ๆ “บุรุษผู้นั้นคือลู่เซียน องครักษ์ของท่านหญิงใช่หรือไม่?”

ชิวยวี่พยักหน้าเพื่อเป็นการตอบรับ ก่อนที่นางจะพูดกับเขาขึ้น “ข้ารู้สึกเป็นการอย่างมากที่ครั้งหนึ่งได้เคยร่วมรบกับท่าน ได้รับความรักจากหัวใจของท่าน แต่สตรีเช่นข้าไม่เหมาะกับบุรุษผู้งดงามเช่นท่านหรอก ข้าขอให้ท่านแม่ทัพหวางได้พบกับสตรีที่แสนดีที่มีหัวใจให้ท่านแต่เพียงผู้เดียว ไม่ว่านางผู้นั้นจะอยู่ไกลจากท่านขนาดไหน ข้าก็ขอให้ท่านและนางได้มาพบกับไว ๆ” พูดจบ ชิวยวี่ก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้ท่านแม่ทัพหวางต้องยืนร้องไห้เพียงลำพังจากการปฏิเสธความรัก

หลังจากนั้นผ่านไป 1 เดือน งานแต่งงานของท่านหญิงชิวยวี่และนิคโคลัสหรือที่ผู้คนรู้จักในนามลู่เซียนก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติของท่านแม่ทัพหญิงแห่งแคว้นต้าถัง

และหลังจากแต่งงานแล้วนิคโคลัสก็คอยสนับสนุนและออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่คู่กับท่านหญิงชิวยวี่ของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีความเก่งกาจเท่ากับนาง แต่เรื่องราวของลู่เซียนก็ถูกบันทึกไว้ในสมุดบันทึกประวัติศาสตร์เล่มนั้นของท่านหญิงชิวยวี่ว่าเขาคือสามีที่ดีที่ไม่เคยทอดทิ้งภรรยา ถึงแม้ว่าในสนามรบเขาก็ยังคงเดินร่วมเคียงกับนาง แต่เรื่องราวบันทึกของลู่เซียนนี้ นิคโคลัสดันหลุดเข้ามาในยุคต้าถังก่อนที่เขาจะอ่านถึงนั้นเอง ทำให้เขาไม่ทันได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วในหนังสือบันทึกประวัติศาตร์ของท่านหญิงชิวยวี่ก็มีเขาอยู่ด้วยนั่นเอง

_____________________จบบริบูรณ์_________________________