ตอนที่ 46 : คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคน (2)

ทางด้านของนิคโคลัสที่มองออกว่าท่านแม่ทัพหวางผู้นี้ปรารถนาในตัวของท่านหญิงชิวยวี่เป็นอย่างมาก เขาก็เกิดรู้สึกหึงหวงขึ้นมาทันที แต่เพราะนิคโคลัสเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่ง เขาจึงได้แต่ยิ้มออกมา และทำหน้านิ่งเงียบไว้เช่นเดิม

ในค่ำคืนนั้น

นิคโคลัสที่กำลังนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกังวลใจเรื่องที่ท่านแม่ทัพหวาง เขาก็พรางคิดว่าหากท่านแม่ทัพหวางสู่ขอท่านหญิงชิวยวี่ของเขาขึ้นมา และท่านหญิงตอบตกลง เขาคงทำอะไรนอกจากนั่งเสียใจร้องไห้ ดังนั้นเขาจะปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

และเมื่อนิคโคลัสคิดเรื่องนี้วนซ้ำไปซ้ำมาจนทำให้เขานอนไม่หลับ เขาก็นึกถึงฉากหนึ่งที่ซีรีส์จีนชอบทำเวลานอนไม่หลับก็คือการปีนขึ้นไปนั่งดูดาวบนหลังคานั้นเอง นิคโคลัสจึงไม่รอช้า เขารีบทำแบบในซีรีส์จีนทันที

แต่การปีนขึ้นมาบนหลังคานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายแบบในซีรีส์เลย ทำเอานิคโคลัสทุลักทุเลไม่น้อยกว่าที่เขาจะปีนมันขึ้นมาได้ แต่เมื่อปีนขึ้นมาแล้วเขาจึงได้รู้ว่าข้างบนนี้มันช่างสวยงามเหลือเกิน

นิคโคลัสนั่งมองดาวที่ไม่มีอะไรขว้างกันอยู่บนท้องฟ้า นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความสบายใจ เขาปรารถนาให้ชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ในยุคนี้ส่องสว่างเหมือนดั่งดวงดาวบนท้องฟ้าที่ใคร ๆ ก็อยากจะมองขึ้นมาหาเขา

และในขณะที่นิคโคลัสกำลังเพลิดเพลินกับการเฝ้ามองดวงดาวอยู่บนท้องฟ้าอยู่นั้น ร่างบางของชิวยวี่ก็ปีนขึ้นมาหาเขาอย่างชำนาญ ทำเอานิคโคลัสที่เห็นถึงกับตะลึงไปเร็วทีเดียว

“นี่ท่านหญิงปีนขึ้นมาบนนี้ได้อย่างง่ายได้เช่นไรกัน?”

“ก็ข้าปีนขึ้นมาดูพระจันทร์เต็มดวงอยู่บ่อย ๆ จะไม่ข้าชำนาญได้อย่างไรกันเล่า!” ชิวยวี่ตอบเขากลับไป ก่อนที่นางจะถามเขาขึ้นต่อ “แล้วเจ้าขึ้นมาทำอะไรที่บนนี่ล่ะ?”

“พอดีข้านอนไม่หลับ ก็เลยปีนขึ้นมาดูก็เท่านั้นเอง”

“อ่อ! อย่างงี้นี้เอง ถ้าง่วงแล้วก็รีบไปนอนล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะรีบให้เจ้าพาออกไปเดินเที่ยวตลาดเสียหน่อย” พูดจบ ชิวยวี่ก็ปีนกลับลงไปอย่างชำนาญเช่นกัน ทำเอานิคโคลัสถึงกับตกตะลึงอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะรีบปีนตามนางลงไป

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

นิคโคลัสและชิวยวี่ออกไปเดินเที่ยวตลาดกันตั้งแต่เช้า และเมื่อพวกเขาก็เดินเที่ยวเล่นต่อไปเรื่อย ๆ จนมาถึงชานเมืองหลวง ซึ่งห่างไกลจากจวนของนางมาก กระทั่งเมื่อนิคโคลัสเห็นว่าเริ่มค่ำแล้ว เขาจึงพาชิวยวี่เดินทางกลับทันที แต่เพราะชิวยวี่เห็นว่านี่ก็เริ่มมืดมากแล้ว ชิวยวี่จึงพานิคโคลัสแวะพักที่จวนสกุลหลัวหลังเล็กที่อยู่ชานเมือง ซึ่งมีแม่บ้านหลี่เป็นผู้ดูแลให้พวกเขาอยู่พร้อมกับคนรับใช้ชายอีกหนึ่งคน ชิวยวี่จึงให้คนรับใช้ชายออกไปส่งข่ายให้บิดาทราบว่าคืนนี้นางจะขอนอนค้างที่บ้านชานเมืองแทน

และในขณะที่ทั้งสองคนกำลังนอนหลับไหลอย่างมีความสุขอยู่นั้น

ในความมืดอันเงียบสงบท่ามกลางเวลาที่ผู้คนกำลังหลับใหล ในขณะที่หมู่ดาวกำลังส่องแสงบนท้องฟ้า แต่มี     ความร้อนบางอย่างกำลังลุกโชติช่วงใกล้ ๆ ตัวชิวยวี่จนทำให้นางรู้สึกตัวตื่น

“ไฟไหม้! ไฟไหม้! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด” ชิวยวี่กรี๊ดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อตื่นขึ้นมาบนเตียงและนางก็ต้องพบว่าบ้านหลังนี้กำลังเต็มไปด้วยไฟที่ไหม้อย่างโชติช่วง

ผลัก!

เสียงกรี๊ดร้องของชิวยวี่ดังไปถึงหูของนิคโคลัสที่กำลังหลับใหลอยู่ จึงทำให้เขาตื่นขึ้นและรีบวิ่งไปหานางทันที

ร่างของเดรคปรากฏขึ้น เขารีบวิ่งเข้ามาอุ้มตัวนางออกไปจากเตียง เพราะตอนนี้ไฟได้ลามเข้ามาที่ด้านในหอนอนของนางอย่างหนัก นิคโคลัสจึงอุ้มนางมาวางลงที่หน้าห้อง เขาหันซ้ายทีขวาที แต่บริเวณนี้ก็กำลังถูกไฟลามมาใกล้เช่นกัน

“แย่แล้ว! ตอนนี้ไฟลามไปทั่วทั้งบ้านแล้ว เราต้องรีบหนีไปให้ไวที่สุด” เขาพูดขึ้น พร้อมกับจับมือของชิวยวี่ไว้และวิ่งออกจากบ้านให้ไวที่สุด

และเมื่อเราสองคนวิ่งมาจนถึงหน้าประตูทางออก เขากับพบแม่บ้านหลี่ที่กำลังหนีไฟไหม้ออกมาเช่นกัน ชิวยวี่จึงบอกให้แม่บ้านหลี่รีบหนีออกไปอีกทางทันทีเพราะนางรู้สึกได้ว่าไฟไหม้ครั้งนี้ดูไม่เหมือนอุทกภัยเท่าไหร่นัก

“บ้าเอ้ย!” นิคโคลัสสบถออกมาด้วยความโมโห เมื่อจู่ ๆ เราวิ่งมาปะกับชายแปลกหน้าจำนวน 3 คนที่กำลังถือดาบยาวเตรียมจะสังหารพวกเราทันที

หนึ่งในชายคนนั้นใช้มือขวาของเขาถือดาบจ่อมาที่หน้าผากของนิคโคลัส และในขณะที่อีกมือหนึ่งของเขากำลังจะคว้าเข้ามาที่แขนของฉัน แต่...

“ห้ามใครแตะต้องท่านหญิงของข้าทั้งนั้น” นิคโคลัสพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ จนทำให้ผู้ชายที่กำลังถือดาบคนนั้นถึงกับชะงักมือไว้ก่อนทันที

“เจ้ามีแค่มือเปล่า ส่วนข้ามีดาบอยู่ในมือ เจ้าคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้อย่างนั้นรึ?” ชายคนนั้นพูดขึ้น พร้อมกับพยายามใช้มือของเขามาคว้าแขนของชิวยวี่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้นิคโคลัสกลับเป็นคนคว้าแขนข้างนั้นของเขาไว้แทนพร้อมกับบีบมันจนแน่น

และในขณะที่นิคโคลัสกำลังยืนบีบแขนของผู้ชายคนนั้น จู่ ๆ ร่างใหญ่ของท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ก็ปรากฏตัวที่ด้านหลังของชายคนนั้น พร้อมกับใช้ดาบของเขาเขาแทงเข้าที่ร่างของชายคนนั้นจนทำให้เขาร่วงหล่นลงกับพื้นอย่างแรง

“พวกเจ้ารีบหนีไปครับ พวกมันมากันเยอะมาก” ท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ตะโกนเสียงดังมาหาพวกเรา พร้อมกับรีบวิ่งหนีออกไปอีกทางเช่นกัน

ไฟโหมกระหน่ำจนทำให้จวนสกุลหลัวค่อย ๆ พังทลายลงตามหลังของพวกเราอย่างช้า ๆ ความร้อนจากไฟยังคงไล่ตามหลังของเราไม่ห่าง นิคโคลัสจึงจับมือนางวิ่งหนีเข้ามายังป่าที่นางเคยหนีเขามาครั้งแรก ก่อนที่พวกเราจะรีบเร่งวิ่งสุดฝีเท้าวิ่งกลับเข้าไปใกล้เมืองให้เร็วที่สุด

               

และหลังจากที่วิ่งหนีมาอย่างยาวนาน ในที่สุดเราทั้งสองคนก็สามารถวิ่งหนีชายเหล่านั้นพ้นกลับมาที่จวนสกุลหลัวในเมืองจนได้ โดยที่เราไม่รู้เลยว่าทางด้านของท่านแม่ทัพหวังหยุนตี๋นั้นเป็นเช่นไรบ้าง

และเมื่อทั้งสองคนกลับเข้ามาในจวนสกุลหลัวแล้ว ชิวยวี่ก็รีบรายงานให้ท่านพ่อของนางได้ทราบทันที ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านจึงโกรธแค้นคนเหล่านั้นเป็นอย่างมากที่คิดกล้ามาแตะต้องบุตรสาวของเขา และเขาจะต้องตามหาคนพวกนั้นให้เจอได้

และเมื่อเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

นักสืบของท่านแม่ทัพหลัวอีม่านก็ได้กลับมาแจ้งข่าวให้เขาได้รู้ว่า คนที่พยายามลอบสังหารชิวยวี่นั้นคือคนที่แคว้นเป่ยเอี่ยนส่งมา พวกเขารู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมากที่ถูกสตรีรูปงามอายุน้อยเช่นนางสามารถเอาชนะศึกได้ พวกเขาจึงตั้งใจที่จะลอบฆ่านางอย่างเงียบ ๆ และเมื่อเรื่องนี้รู้ถึงหูของฮ่องเต้ ฮ่องเต้จึงได้ส่งสารถึงฮ่องเต้ของแคว้นเป่ยเอี่ยนเรื่องที่พวกเขาทำผิดสนธิสัญญา ทำให้ฮ่องเต้แห่งแคว้นเป่ยเอี่ยนต้องส่งของกำนัลมากมายมาให้กับชิวยวี่เพื่อเป็นการขอโทษ และฮ่องเต้แห่งแคว้นเป่ยเอี่ยนก็ได้ให้สัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อีก

____________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^